ค้อนเล่มแรกกับความสำเร็จครั้งแรก

“ถ้าคุณจะใช้แรงเหวี่ยงแค่หกสิบเปอร์เซ็นต์แบบนั้น ดาบเล่มนี้ก็เป็นได้แค่เศษเหล็กที่เอาไว้ตัดกระดาษเท่านั้นแหละครับคุณริน” เสียงหวานแต่เย็นเฉียบของเอลิน่าดังขึ้นท่ามกลางเสียงกระทบกันของโลหะที่ดังสนั่นหวั่นไหวในโรงตีเหล็กส่วนตัว รินชะงักมือที่กำลังเงื้อค้อนหนักอึ้งขึ้นกลางอากาศ เหงื่อเม็ดโตไหลผ่านกรอบหน้าคมสันลงมาหยดลงบนพื้นหินที่แตกร้าว เขาไม่ได้หันไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังไม้ด้วยแววตาประเมินค่า แต่นัยน์ตาของเขาจดจ้องเพียงก้อนเหล็กกล้าที่กำลังแดงฉานในเตาหลอมเบื้องหน้า “การตีเหล็กไม่ใช่แค่การออกแรง แต่มันคือการคุยกับจิตวิญญาณของวัตถุดิบครับคุณเอลิน่า” รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามั่นคง “ถ้าผมเหวี่ยงแรงกว่านี้ในจังหวะที่เหล็กยังไม่คืนตัว สิ่งที่ผมจะได้ไม่ใช่ความคม แต่มันคือความเปราะที่พังทลายตั้งแต่วินาทีแรกที่ปะทะกับศัตรู” เขาสูดหายใจเข้าลึก จังหวะหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของเตาหลอม รินไม่รอให้เอลิน่าโต้แย้ง เขาตัดสินใจคว้าเหล็กแดงก่ำออกมาวางบนทั่งตีเหล็กด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ประกายไฟกระจายตัวราวกับดอกไม้เพลิงที่โปรยปรายลงมาในความมืด ค้อนในมือรินขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต มันไม่ใช่การทุบอย่างบ้าคลั่ง แต่เป็นการเคาะจังหวะที่แม่นยำดุจดั่งเข็มนาฬิกา ทุกสัมผัสที่ค้อนกระทบเหล็กเปรียบเสมือนการรีดเค้นเอาความบริสุทธิ์ของแร่ธาตุออกมาให้ถึงขีดสุด เอลิน่าขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น เธออยู่ในโลก VRMMO แห่งนี้มานานพอที่จะแยกแยะระหว่าง 'ช่างฝีมือดาษดื่น' กับ 'ผู้กุมความลับของอาวุธ' ออกจากกันได้ รินไม่ใช่คนแรกที่เธอเห็นตีเหล็ก แต่เป็นคนแรกที่ทำให้เธอมองเห็น 'เงา' ของดาบที่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือคมค้อนนั้น “จังหวะที่สาม... นั่นมันอะไร?” เอลิน่าพึมพำกับตัวเอง รินยังคงทำงานต่อไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ในหัวของเขามีเพียงโครงสร้างโมเลกุลของเหล็กที่เขากำลังบังคับให้มันเรียงตัวใหม่ ภายใต้ความกดดันของอุณหภูมิที่สูงเกินขีดจำกัด รินไม่ได้กำลังตีดาบเหล็กธรรมดา เขาเลือกที่จะผสมผสานเทคนิคการแทรกซึมแรงสั่นสะเทือนเข้าไปในเนื้อเหล็ก หากทำสำเร็จ อาวุธเล่มนี้จะมีค่าสถานะที่ไม่มีในตำราเล่มไหน วินาทีที่ค้อนครั้งสุดท้ายฟาดลงไป เกิดเสียงกังวานราวกับระฆังแก้วที่ถูกดีด พลังงานสีฟ้าครามวูบวาบขึ้นรอบค้อนของเขา ก่อนจะพุ่งเข้าสู่ตัวใบดาบที่วางพาดอยู่บนฐานรองรับ เอลิน่าก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากเหล็กที่ควรจะร้อนจัด รินวางค้อนลงช้าๆ มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าสะสม เขาหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมาตรวจสอบ หน้าต่างสถานะโปร่งใสเด้งขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือน: ความสำเร็จระดับพิเศษ! คุณได้สร้าง 'ดาบเหล็กกล้าแห่งความเย็นเยียบ (Rare Grade)' สำเร็จ] [คุณสมบัติพิเศษ: เพิ่มโอกาสติดสถานะ 'แช่แข็ง' 5% ในการโจมตีปกติ] [โบนัสช่างตีเหล็ก: ค่าความทนทานเพิ่มขึ้น +20%] รินเผยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ดูเหมือนว่าความพยายามของผมจะไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียวครับ” เอลิน่ากวาดสายตามองไอเทมในมือของริน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “คุณริน... คุณรู้ตัวไหมว่าไอเทมชิ้นนี้ในตลาดประมูลของกิลด์ใหญ่อื่นๆ มันสามารถแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรที่ใช้สร้างกิลด์ได้ทั้งกิลด์เลยนะ” รินวางดาบลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทีสงบ ราวกับว่ามูลค่ามหาศาลที่เอลิน่าพูดถึงนั้นเป็นเพียงตัวเลขธรรมดา “นั่นคือจุดเริ่มต้นเท่านั้นครับคุณเอลิน่า เป้าหมายของผมไม่ใช่แค่ขายเอาเงิน แต่ผมต้องการสร้างอาวุธที่ทำให้คนทั้งเซิร์ฟเวอร์ต้องก้มหัวให้ต่างหาก” ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะครั้งแรก เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบก็ดังแทรกเข้ามาในโรงตีเหล็ก แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงการบุกรุกของระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกเจาะผ่านเข้ามา เอลิน่าหน้าถอดสี “เป็นไปไม่ได้... ใครกันที่กล้าเจาะระบบเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของกิลด์เรา?” ประตูโรงตีเหล็กถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ชายสวมชุดคลุมสีดำสนิทผู้มีใบหน้าปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กเดินเข้ามาพร้อมกับดาบสั้นที่เรืองแสงสีม่วงน่าสะพรึงกลัว ในมืออีกข้างของเขามีม้วนกระดาษที่ประทับตรากิลด์คู่อริที่รินไม่เคยคาดคิดว่าจะกล้าลงมือถึงขนาดนี้ “ดูเหมือนว่าของเล่นชิ้นใหม่ของคุณ จะเป็นที่ต้องตาต้องใจของคนที่คุณไม่อยากเจอที่สุดเข้าแล้วนะครับคุณริน” ผู้มาเยือนกล่าวด้วยเสียงที่แหบพร่าราวกับเสียงเหล็กสีกัน รินคว้าค้อนคู่ใจของเขาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันดุจคมดาบที่เขาเพิ่งตีเสร็จ “ถ้าอยากได้ ก็ลองเข้ามาหยิบไปจากมือผมดูสิครับ” ผมหวังว่าทุกท่านจะสนุกไปกับจุดเริ่มต้นแห่งตำนานช่างตีเหล็กคนนี้ในตอนต่อไปนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม