เริ่มต้นเส้นทางช่างตีเหล็ก

“คุณกำลังจะฆ่าตัวตายในเกมนี้ด้วยการเลือกเส้นทางที่ไม่มีใครเขาเอากัน... คุณริน คิดดีแล้วหรือครับ?” เสียงทุ้มต่ำของระบบเอไอประจำเครื่องเซิร์ฟเวอร์ดังสะท้อนก้องในห้องสีขาวโพลนไร้จุดสิ้นสุด คำเตือนนั้นไม่ได้มาจากความเป็นห่วง แต่มันคือน้ำเสียงเยาะเย้ยที่ถูกโปรแกรมมาให้ล้อเลียนผู้เล่นหน้าใหม่ที่เลือกเส้นทางแปลกแยก รินในชุดลำลองธรรมดาไม่ได้สะท้านสะเทือนกับคำค่อนขอดนั้น เขายืนนิ่ง สายตามองตรงไปยังแผงหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า รายชื่ออาชีพนับร้อยเรียงราย แต่มีเพียงจุดเดียวที่เขาสนใจ—สัญลักษณ์รูปค้อนหักบิ่นที่วางอยู่ท้ายแถวในหมวดอาชีพสนับสนุน ‘ช่างตีเหล็กฝึกหัด’ “โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยการทำลายครับ” รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสความมุ่งมั่น “ทุกคนอยากถือดาบไปฟาดฟันเพื่อชื่อเสียง แต่น้อยคนนักที่จะเข้าใจว่า ดาบในมือนั้นมันมาจากไหน” นิ้วเรียวยาวของเขากดลงบนปุ่มยืนยันอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว [แจ้งเตือน: คุณยืนยันการเลือกอาชีพ ‘ช่างตีเหล็กฝึกหัด’ เส้นทางที่ถูกทอดทิ้ง ข้อมูลจะถูกบันทึกและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีกต่อไป] แสงสีฟ้าจ้ากระชากร่างของเขาหายวับไปจากห้องสีขาว ราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาลดูดกลืนเข้าสู่ก้นบึ้งของมิติคู่ขนาน ในวินาทีที่เขาลืมตาขึ้นมา กลิ่นควันไฟจางๆ และเสียงกระทบของเหล็กกับทั่งก็ดังกระแทกเข้าโสตประสาททันที เขายืนอยู่กลางจัตุรัสเมืองเริ่มต้น 'อาคาเซีย' รอบตัวเขาเต็มไปด้วยผู้เล่นระดับสูงที่เพิ่งล็อกอินเข้ามา ต่างคนต่างเร่งรีบมุ่งหน้าไปสู่ดันเจี้ยน บ้างก็ประกาศรับสมัครปาร์ตี้เพื่อล่าบอส บ้างก็ตะโกนขายไอเทมขยะด้วยราคาขูดเลือดขูดเนื้อ ไม่มีใครชายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าเตาหลอมเก่าๆ ในตรอกเล็กๆ สุดขอบเมือง “ไงไอ้หนู... อยากลองหัดถือค้อนงั้นรึ?” ชายแก่เคราครึ้มในชุดผ้ากันเปื้อนหนังที่ดูทรุดโทรมจนแทบขาดวิ่นเงยหน้าขึ้นจากทั่งตีเหล็ก ดวงตาของเขาหรี่ลงมองรินด้วยความสมเพช “ที่นี่ไม่มีอาวุธให้แกไปอวดใครหรอกนะ มีแต่เหล็กดิบกับกองขี้เถ้า ถ้าแกคิดจะมาเป็นวีรบุรุษด้วยอาชีพช่างกระจอกๆ แบบนี้ แกไปกระโดดน้ำตายที่บ่อน้ำพุกลางเมืองยังจะเร็วกว่าเลย” รินไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เขาเดินเข้าไปใกล้หน้าเตาหลอม กลิ่นความร้อนระอุแผ่ซ่านกระทบผิวหนัง ความรู้สึกสมจริงของเกมนี้ช่างน่าทึ่ง เขาหยิบก้อนแร่เหล็กเกรดต่ำที่สุดขึ้นมาพิจารณา ความรู้ในหัวของเขามันสั่งการไปมากกว่าแค่ระบบเกม เขารู้ดีว่าอาชีพช่างตีเหล็กในเกม VRMMO 'World of Iron' นี้ถูกเนิร์ฟจนแทบไม่มีค่า เพราะความสำเร็จในการตีดาบขึ้นอยู่กับ 'ดวง' และ 'ทักษะการสุ่ม' ของระบบ แต่สำหรับริน... เขาไม่ได้มองมันเป็นระบบสุ่ม เขามองเห็น 'ลายเส้น' ของโครงสร้างแร่ภายใน "ผมไม่ได้มาเพื่อเป็นวีรบุรุษครับ" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะยกค้อนหนักขึ้นเหนือหัว "ผมมาเพื่อสร้างสิ่งที่วีรบุรุษเหล่านั้นต้องก้มหัวขอซื้อจากผม" *เคร้ง!* เสียงค้อนกระทบเหล็กดังสนั่นไม่ใช่เสียงจากการสุ่มของระบบ แต่มันเป็นเสียงจังหวะที่แม่นยำและหนักแน่น แสงประกายไฟสีส้มวูบไหวสะท้อนในแววตาของเขา รินไม่ได้ตีเหล็กตามสูตรที่ระบบบอก แต่เขาเลือกที่จะควบคุมอุณหภูมิเตาหลอมด้วยมือเปล่า ปล่อยให้ความร้อนไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่เนื้อเหล็ก ขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับการขึ้นรูปแร่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดลงเบื้องหลัง "ไม่เลว... จังหวะการหวดค้อนแบบนั้น ฉันไม่เห็นคนทำได้มานานแล้ว" รินหยุดมือลงชั่วขณะ เขาไม่ได้หันไปมองทันที แต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูไม่เข้ากับสถานที่สกปรกแห่งนี้ หญิงสาวในชุดเกราะหนังสีดำสนิท ท่าทางทะมัดทะแมงยืนอยู่ข้างๆ เขา เธอคือ 'เอลิน่า' หัวหน้ากิลด์สาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวเข็ญในตลาดการค้า “คุณมาผิดที่หรือเปล่าครับ?” รินถามโดยไม่ละสายตาจากก้อนเหล็กที่เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง “เปล่าหรอก” เอลิน่าขยับยิ้มมุมปาก ก่อนจะวางสัญญาจ้างงานบางอย่างลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ “กิลด์ของฉันขาดช่างฝีมือที่จะเปลี่ยนแร่ขยะให้กลายเป็นอาวุธระดับหายาก และคนที่สามารถทำได้โดยไม่ต้องพึ่งพาโชคช่วยแบบคุณ... คือคนที่ฉันกำลังตามหา” รินหันกลับมาสบตาเธอ สายตาของเขาเยือกเย็นและเฉียบคมจนเอลิน่ายังต้องชะงัก "คุณมองออกหรือครับว่าผมกำลังทำอะไรอยู่" “ฉันไม่ได้มองว่าคุณตีอะไร” เอลิน่ากระซิบเบาๆ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “แต่ฉันมองเห็นว่าคุณกำลัง 'เปลี่ยน' กฎเกณฑ์ของเกมนี้ให้กลายเป็นของเล่นของคุณ... สนใจจะทำสัญญากับฉันไหม?” รินมองดูสัญญาในมือ มันคือใบเบิกทางสู่อำนาจทางการเงินมหาศาล แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น เงาร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านไปทั่วตรอก หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ถ่มน้ำลายลงพื้น สายตาจ้องเขม็งมาที่รินด้วยความอาฆาต “อย่าไปฟังมันเลยคุณผู้หญิง... ไอ้นี่มันแค่ขยะที่เพิ่งเข้าเกมมาวันนี้เอง แย่งงานทำกินของพวกเราไม่พอ ยังจะมาขายฝันให้พวกคนรวยอีกเหรอวะ?” มีดสั้นในมือของชายฉกรรจ์ถูกดึงออกมาเงาวับ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด รินขยับค้อนในมือแน่นขึ้นโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย "ดูเหมือนว่าการเริ่มต้นของผม... จะได้รับความสนใจเร็วเกินคาดนะครับ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ขณะที่นิ้วของเขากระตุกเข้าโหมดเตรียมการต่อสู้ นี่คือจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและเลือด... หรือบางที มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการกวาดล้างตลาดอาวุธทั้งเซิร์ฟเวอร์ด้วยน้ำมือของชายที่ถูกเรียกว่า 'ขยะ' คนนี้คนเดียว --- หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับเส้นทางสายคราฟต์ที่ผมตั้งใจบรรจงสร้างขึ้นนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม