การสำรวจหุบเขาเพลิง

“ห้านาทีที่ว่า... คือเวลาที่ผมใช้ในการตัดสินใจว่า จะตอบรับข้อเสนอหรือจะกวาดล้างสมาคมของคุณให้สิ้นซากไปจากระบบดีครับ คุณไททัส” ผมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง ‘กริ๊ก’ จังหวะที่มันกระทบพื้นผิวไม้ดูเหมือนจะชี้ชะตาบางอย่าง ไททัส ชายร่างสันทัดในชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศของโลกแฟนตาซีแห่งนี้เผยรอยยิ้มบางๆ เขาไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตาเย็นชาของผมแม้แต่น้อย “ใจร้อนจังนะครับ ช่างตีเหล็กค้อนเหล็ก... หรือผมควรเรียกคุณว่า 'ริน' ดีล่ะ? ข้อเสนอของสมาคมการค้าใต้ดินไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ง่ายๆ ในตลาดประมูลหรอกนะครับ โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวกับ ‘พิมพ์เขียวเตาหลอมในตำนาน’ ที่อยู่ในหุบเขาเพลิง” ผมชะงักมือที่กำลังหยิบชุดเกราะหนังขึ้นมาขัด เอลิน่าที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังผมส่งสายตาเตือนมาเป็นระยะ เธอรู้ดีว่าการยุ่งเกี่ยวกับสมาคมใต้ดินคือดาบสองคม แต่คำว่า ‘เตาหลอมโบราณ’ มันช่างเย้ายวนใจเกินกว่าจะปฏิเสธสำหรับช่างตีเหล็กเช่นผม “พูดต่อสิ” ผมเอ่ยสั้นๆ “หุบเขาเพลิงไม่ได้มีแค่ลาวาและมอนสเตอร์ระดับสูง แต่มันมี ‘เตาหลอมบรรพกาล’ ที่สูญหายไปนานแสนนาน หากคุณได้มันมา ครอบครองตลาดประมูลอาวุธระดับตำนานก็คงเป็นแค่เรื่องปลายนิ้ว” ไททัสยื่นซองจดหมายตราประทับสีดำให้ “ไปที่นั่นซะ ถ้าคุณอยากให้ฝีมือของคุณก้าวข้ามขีดจำกัดของระบบ” หลังจากที่ไททัสจากไป เอลิน่าก็เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอไม่สามารถกลบความตึงเครียดในอากาศได้ “ริน คุณไม่ได้ตั้งใจจะเชื่อใจคนของสมาคมใต้ดินจริงๆ ใช่ไหมคะ... เอ้อ ขอโทษครับ ผมหมายถึง คุณคงไม่คิดจะไปจริงๆ ใช่ไหมครับ?” “การประมูลน่ะ แค่ฉากหน้าครับเอลิน่า” ผมลุกขึ้นคว้าค้อนคู่ใจที่แขวนไว้ข้างผนัง “ถ้าอยากสร้างอาวุธที่ไม่มีใครทำได้ ผมต้องหาเครื่องมือที่ดีที่สุด เตาหลอมในตำนานไม่ใช่แค่ไอเทม แต่มันคือหัวใจของช่างตีเหล็ก ไม่ว่าสมาคมใต้ดินจะวางกับดักอะไรไว้ ผมจะไปถล่มมันจากข้างในเอง” ... หุบเขาเพลิงเบื้องหน้าดูราวกับขุมนรกที่ถูกจำลองขึ้นมาโดยฝีมือพระเจ้า ความร้อนระอุทำให้อากาศบิดเบี้ยวจนมองเห็นเส้นขอบฟ้าพร่าเลือน ผมก้าวผ่านรอยแยกของหินภูเขาไฟ เสียงฝีเท้าของผมดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำธรรมชาติ “ร้อนใช่เล่นเลยนะครับ” ผมพึมพำขณะเช็ดเหงื่อที่ไหลซึมผ่านใบหน้า ระบบแจ้งเตือนค่าความต้านทานธาตุไฟที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง หากไม่มีชุดเกราะที่ผมตีขึ้นเองเพื่อรองรับสภาวะนี้ ป่านนี้ร่างกายของผมคงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ลึกเข้าไปในหุบเขา เสียงคำรามของ 'เบเฮมอธเฝ้าเตาหลอม' ดังสนั่นหวั่นไหว มันคือบอสระดับเวิลด์ที่น้อยคนนักจะกล้าเฉียดกรายเข้ามาใกล้ ผมหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ สายตาสอดส่องหาตำแหน่งของเตาหลอมโบราณที่ไททัสกล่าวถึง ท่ามกลางลาวาสีแดงฉานที่เดือดพล่าน มีแท่นหินสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง นั่นคือมัน... เตาหลอมเทพเจ้าที่ช่างตีเหล็กทุกคนใฝ่ฝัน! แต่ทว่า... มีบางอย่างผิดปกติ เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ข้างเตาหลอมนั้น ไม่ใช่ไททัส ไม่ใช่ผู้เล่นจากสมาคมการค้า แต่เป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีเงินที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เธอไม่ได้กำลังสู้กับบอส แต่เธอกำลังวางมือลงบนตัวเตา เปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นรอบกายเธอจนแม้แต่เบเฮมอธยังต้องถอยร่น “เธอเป็นใคร...” ผมกระซิบกับตัวเองขณะขยับนิ้วเรียกหน้าต่างสถานะออกมาเพื่อตรวจสอบ แต่ทว่าข้อความแจ้งเตือนกลับเด้งขึ้นมาด้วยสีแดงฉาน [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานที่ไม่ระบุตัวตน... ไม่สามารถระบุระดับเลเวลได้... คำเตือน: ความเป็นจริงในโซนนี้กำลังถูกบิดเบือน!] ทันใดนั้น หญิงสาวคนนั้นหันขวับมาทางที่ผมซ่อนตัวอยู่ แววตาของเธอว่างเปล่าราวกับหลุดออกมาจากโค้ดข้อมูลที่เสียหาย เธอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนที่กำแพงหินข้างหลังผมจะระเบิดออกด้วยแรงกระแทกมหาศาล เสียงกรีดร้องของเบเฮมอธแผดก้องไปทั่วหุบเขาพร้อมกับความมืดที่เข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง “คุณมาช้าไปหนึ่งก้าว... ช่างตีเหล็กค้อนเหล็ก” เสียงของเธอไม่ได้ดังมาจากหู แต่ดังมาจาก ‘ภายในจิตใจ’ ของผมโดยตรง “เตาหลอมนี้ไม่ใช่ของรางวัลสำหรับผู้ชนะ แต่มันคือกุญแจที่ใช้ปิดผนึกโลกใบนี้... และคุณเพิ่งเดินเข้ามาในกับดักที่สมบูรณ์แบบที่สุด” พื้นดินใต้เท้าผมแตกสลาย ร่างของผมร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าครามของหญิงสาวคนนั้นจับจ้องลงมาเหมือนกำลังมองดูหนูในกรงทดลอง ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อม ผมเห็นหน้าต่างระบบแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ข้อมูลของเตาหลอม... [ภารกิจลับ: ลบตัวตนของ 'ริน' ออกจากเซิร์ฟเวอร์หลัก เริ่มต้นการทำงาน...] ผมกำค้อนในมือแน่น ลมหายใจสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบไป ผมตระหนักได้ทันทีว่า... เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือการไล่ล่าที่ผมเป็นเหยื่อตั้งแต่ต้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับก้าวสำคัญของ 'ริน' ในครั้งนี้ด้วยนะครับ!