บอสที่แข็งแกร่ง

“อย่าเพิ่งตายตอนนี้... นี่คือคำสั่ง” เสียงของผมแหบพร่า ขณะที่เลือดสีแดงฉานไหลอาบใบหน้าจนบดบังทัศนวิสัยไปข้างหนึ่ง ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกเข้าที่ซี่โครงเมื่อครู่ยังคงแผ่ซ่านไปทั่วร่างเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่ทว่า... สติของผมกลับกระจ่างชัดกว่าครั้งไหนๆ ตรงหน้าของผมคือ 'อาซาเซล' บอสลับระดับตำนานที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีผู้เล่นคนไหนสามารถสยบมันได้ด้วยตัวคนเดียว ร่างกายมหึมาของมันปกคลุมด้วยเกราะเหล็กไหลสีนิลที่สะท้อนแสงไฟสลัวในดันเจี้ยน ราวกับมันกำลังขบขันกับความพยายามที่ไร้ค่าของมนุษย์ตัวจ้อยอย่างผม มันคำรามก้อง เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ดาบยักษ์ในมือของมันฟาดลงมาหมายจะบดขยี้ร่างผมให้แหลกคามือ แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ผมไม่ได้ถอยหลัง... ผมพุ่งตัวไปข้างหน้า “แกคิดว่าอาชีพช่างตีเหล็กมีดีแค่ถือค้อนคอยซ่อมของงั้นหรือ?” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พลิกตัวหลบการโจมตีเฉียดฉิวจนรู้สึกถึงคมดาบที่วาดผ่านเสื้อผ้า มือซ้ายที่สั่นเทาคว้าหยิบเอาไอเทมชิ้นหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของ มันคือ 'ผลงานชิ้นเอก' ที่ผมใช้เวลาตีขึ้นมาด้วยเหล็กไหลจากนรกและหยาดเลือดของมังกรดำ—มันคือระเบิดแรงดันสูงที่ผมดัดแปลงกลไกการจุดชนวนให้ทำงานสัมพันธ์กับจังหวะการโจมตีของบอสโดยเฉพาะ ผมไม่ได้ใช้มันเพื่อโจมตีโดยตรง แต่ผมขว้างมันเข้าไปติดที่รอยร้าวบริเวณข้อต่อเกราะไหล่ของอาซาเซล “จงลิ้มรสความผิดพลาดที่ประมาทช่างตีเหล็กคนนี้ซะ!” ผมกดสวิตช์ในมือ แรงระเบิดส่งผลให้ข้อต่อที่อ่อนแอที่สุดของบอสพังทลายลง เสียงเหล็กบิดเบี้ยวแผดร้องดังลั่น อาซาเซลเสียหลัก ร่างยักษ์ของมันโซเซไปมา นี่คือโอกาสเดียว... โอกาสที่ผมสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและกลยุทธ์ ผมกระชับค้อนศึกในมือแน่น มันไม่ใช่แค่ค้อนสำหรับคราฟต์ของ แต่มันคือเครื่องมือสังหารที่ผมปรับแต่งมาเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ ผมรวบรวมพลังเวทมนตร์ทั้งหมดที่เหลืออยู่ลงไปที่หัวค้อนจนมันเรืองแสงสีฟ้าคราม ส้นเท้าของผมกระแทกพื้นจนแผ่นหินแตกกระจาย ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศเหมือนลูกธนูที่หลุดจากคันศร “ดวงดารา... ดับแสง!” ผมฟาดค้อนเข้าที่จุดตายบริเวณหน้าอกของมันอย่างแม่นยำไร้ที่ติ แรงปะทะมหาศาลทำให้เกิดคลื่นกระแทกที่เป่าร่างของผมกระเด็นถอยหลังไปไกล แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าคือความงดงามที่ช่างตีเหล็กอย่างผมใฝ่ฝัน... เกราะของบอสระดับตำนานแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของอาซาเซลค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงท่ามกลางความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมดันเจี้ยน ผมทิ้งตัวลงกระแทกพื้น หอบหายใจถี่รัว หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีทองเด้งขึ้นมาตรงหน้า—ภารกิจสำเร็จ และไอเทมระดับตำนานที่ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์โหยหากำลังจะตกเป็นของผม ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าไอเทมที่ดรอปพื้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง “ฝีมือไม่เลวเลยนะ ริน... แต่น่าเสียดายที่ของชิ้นนั้นมันไม่ได้ถูกกำหนดไว้ให้เป็นของคุณแต่แรก” ผมชะงักไปทันที เสียงนี้คือเสียงของคนที่ผมไว้ใจที่สุดในกิลด์... เอลิน่า เธอเดินออกมาจากเงามืดด้วยแววตาที่เย็นชาจนผมรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง มือของเธอไม่ได้ถืออาวุธ แต่เธอกำลังกุมตราประทับบางอย่างที่สามารถลบข้อมูลตัวละครของผมทิ้งได้เพียงแค่กดคลิกเดียว ความจริงที่โหดร้ายเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น... การไล่ล่านี้ไม่ใช่เรื่องของเกม แต่มันคือการกำจัดพยานปากสำคัญที่บังเอิญไปเห็น 'ความลับ' ในฐานข้อมูลของเซิร์ฟเวอร์ที่บริษัทผู้สร้างจงใจซ่อนเอาไว้ ผมมองเธอด้วยความรู้สึกที่พังทลาย ก่อนจะตระหนักได้ว่าศึกที่ผมเพิ่งผ่านพ้นมานั้นเป็นเพียงแค่การวอร์มอัพ สำหรับหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางของช่างตีเหล็กนะครับ หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผมค้อนตีเหล็กสะท้านเกมยินดีน้อมรับทุกคำติชมเพื่อพัฒนาผลงานให้ดียิ่งขึ้นครับ