เตรียมเสบียงสงคราม

"สามสิบล้านเหรียญทอง... คุณรินแน่ใจนะว่าเราจะใช้วัตถุดิบระดับตำนานเหล่านี้ทั้งหมดกับการผลิตล็อตนี้?" เสียงของเอลิน่าสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่ปลายนิ้วเรียวงามกำลังเลื่อนหน้าต่างระบบประเมินมูลค่าวัตถุดิบในคลังแสงส่วนตัว แสงสีทองเรืองรองสะท้อนลงบนใบหน้าตึงเครียดของเธอ บ่งบอกว่าตัวเลขมหาศาลตรงหน้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ในโลกของ VRMMO 'เซรั่ม' เงินจำนวนนี้สามารถซื้ออาณาจักรขนาดย่อมๆ ได้เลยทีเดียว รินในชุดคลุมช่างตีเหล็กสีดำสนิทไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเตาหลอมอัคคีทมิฬ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นวิเศษสะท้อนเปลวเพลิงสีฟ้าครามที่กำลังลุกโชน เขากำลังใช้ค้อนเหล็กกล้าไร้สนิมเคาะลงบนแท่นบูชาอย่างเป็นจังหวะ เสียง 'กริ๊ง... กริ๊ง...' นั้นดังก้องกังวาน บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนที่ยืนอยู่ภายในห้องใต้ดิน "ความลังเลคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของช่างตีเหล็ก และความตระหนี่คือหลุมฝังศพของกิลด์พันธมิตรครับ เอลิน่า" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง และราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้ผู้ฟังต้องสงบปาก "สงครามชิงเมืองในอีกเจ็ดวันข้างหน้า กิลด์พยัคฆ์เมฆาไม่ได้ต้องการแค่อาวุธที่ดี แต่พวกเขาต้องการ 'เครื่องจักรสังหาร' ที่ทำให้กิลด์อริอย่างพันธมิตรโลหิตต้องสะพรึง" เอลิน่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอมองชายหนุ่มผู้สร้างตำนานขึ้นมาจากมือเปล่า รินไม่ใช่แค่ผู้เล่นสายคราฟต์ทั่วไป แต่เขาคือผู้ครองผูกขาดตลาดอาเกตและแร่ทมิฬสุริยันในเวลานี้ การลงทุนครั้งนี้เดิมพันด้วยชื่อเสียงของร้านค้า และอนาคตของกิลด์พันธมิตรที่เซ็นสัญญากันไว้ "ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะจัดการเรื่องการคุ้มกันการขนส่งและปิดข่าวเรื่องวัตถุดิบไม่ให้รั่วไหลเองค่ะ... เอ่อ, ครับ" เอลิน่าเผลอใช้คำติดปากเดิม แต่เมื่อเห็นรินปรายตามองด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอก็รีบแก้คำพูดทันที "ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยที่สุดค่ะ... เอ๊ย! ครับ!" รินหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกครับ เริ่มงานกันเถอะ" บรรยากาศในโรงหลอมเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทันที รินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเตาหลอมอัคคีทมิฬ อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนอากาศบิดเบี้ยว แร่ไทเทเนียมมังกรเพลิงที่ถูกหลอมละลายจนกลายเป็นของเหลวสีแดงฉานส่งกลิ่นอายความดุร้ายออกมา นี่คือขั้นตอนที่อันตรายที่สุด หากควบคุมอุณหภูมิพลาดแม้แต่วินาทีเดียว มูลค่าสามสิบล้านจะสลายกลายเป็นแค่เศษขี้เถ้าทันที รินยกค้อนตีเหล็กขึ้นเหนือศีรษะ กล้ามเนื้อแขนใต้ร่มผ้าขยายตัวเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ถูกหลอมรวมเข้ากับอาชีพช่างตีเหล็ก ทักษะติดตัว [หัตถ์เทวะสลักดารา] ทำงานทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง มองทะลุโครงสร้างระดับโมเลกุลของแร่เหลวตรงหน้า เขาสามารถมองเห็นจุดอ่อน จุดกระจายมานา และเส้นทางไหลเวียนพลังงานได้อย่างชัดเจนราวกับมองแผนที่ *เปร้ง!* เสียงค้อนกระทบโลหะดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก คลื่นกระแทกสีทองกระจายตัวเป็นวงกว้างอัดกระแทกผนังห้องจนเกิดรอยร้าวเล็กๆ พลังงานมหาศาลสะท้อนกลับมาที่แขนของรินจนเส้นเลือดปูดโปーン แต่สีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ความนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึกยังคงอยู่ *เปร้ง! เปร้ง! เปร้ง!* จังหวะการตีดาบดำเนินไปอย่างต่อเนื่องและแม่นยำ ทุกครั้งที่ค้อนกระทบลงไป ประกายไฟนับร้อยสายก็พวยพุ่งขึ้นราวกับดอกไม้ไฟ เอลิน่าที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นบังแสง เธอยืนนิ่งค้างราวกับถูกสะกดจิต ภาพของชายหนุ่มที่กำลังตอกย้ำความยิ่งใหญ่ทีละค้อนๆ ทำให้เธอเข้าใจทันทีว่าทำไมผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ถึงยอมก้มหัวให้เขา ผ่านไปสามชั่วโมงเต็มโดยไม่มีการหยุดพัก หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าของรินติดต่อกันรัวๆ [ติ๊ง! ท่านหลอมสร้าง "ดาบใหญ่แห่งราชันโลหิต (ระดับตำนาน)" สำเร็จ] [ติ๊ง! ท่านหลอมสร้าง "ชุดเกราะเกล็ดมังกรทมิฬ (ระดับตำนาน)" สำเร็จ] [ติ๊ง! ท่านหลอมสร้าง "คธาแห่งปราชญ์นิรันดร์ (ระดับตำนาน)" สำเร็จ] บนโต๊ะยาวเบื้องหน้า อาวุธและชุดเกราะรวมสิบสองชิ้นวางเรียงรายอยู่ ทุกชิ้นแผ่รังสีออร่าสีทองอร่ามและสีม่วงเข้มออกมาจนน่าขนลุก ลวดลายบนเนื้อเหล็กราวกับถูกวาดขึ้นด้วยมือของเทพเจ้า พลังกดดันจากไอเทมระดับตำนานทั้งสิบสองชิ้นนี้รุนแรงพอที่จะทำให้ผู้เล่นเลเวลต่ำกว่าห้าสิบเป็นลมล้มพับได้ทันทีหากเข้ามาใกล้ เอลิน่าเดินเข้าไปใกล้ด้วยความทึ่ง ปลายิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าสวย "นี่มัน... สุดยอดเกินไปแล้วคุณริน อาวุธเซטיםนี้ต่อให้เป็นกิลด์อันดับหนึ่งก็ไม่มีทางเทียบได้ การันตีชัยชนะในศึกชิงเมืองได้แน่นอนค่ะ... เอ่อ, ครับ!" รินวางค้อนลงบนแท่น ยืดตัวขึ้นเพื่อคลายความเมื่อยล้า เขายกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "นี่เพิ่งเป็นแค่ครึ่งแรกครับ อาวุธสำหรับกองหน้าเสร็จแล้ว แต่ 'อาวุธลับ' ที่จะใช้พลิกเกมจริงๆ ยังไม่ได้เริ่ม" ทันทีที่รินพูดจบ ประตูเหล็กหนาหนักของห้องใต้ดินก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายคาวเลือดและแรงกดดันระดับสูงที่พุ่งทะลักเข้ามาในห้อง รินหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาหันกลับไปมองผู้มาเยือนที่ยืนอยู่ตรงประตู ความสงสัยฉายแววผ่านนัยน์ตาเป็นครั้งแรกในรอบวัน ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะนักรบโลหิตก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นลึก และที่สำคัญคือ สัญลักษณ์บนอกเสื้อไม่ใช่สัญลักษณ์ของกิลด์พยัคฆ์เมฆาพันธมิตรของพวกเขา แต่เป็นตราสัญลักษณ์รูป 'งูกินหาง' ของกิลด์ปริศนาที่ควรจะล่มสลายไปแล้วเมื่อสองปีก่อน "ดูเหมือนว่า... ข่าวการสร้างอาวุธล็อตนี้ของเราจะรั่วเร็วกว่าที่คิดสินะครับ เอลิน่า" รินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามค้อนตีเหล็กที่ยังคงหลงเหลือความร้อนเอาไว้แน่น ขณะที่ผู้บุกรุกคนนั้นยกยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วชี้ดาบมาที่กองไอเทมระดับตำนานบนโต๊ะ "สวัสดี ช่างตีเหล็กค้อนเหล็ก... นายท่านของเราสั่งมาว่า ให้ขนของทั้งหมดนี่ไป หรือไม่ก็... เอาศพของพวกแกออกไปแทน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตีดาบและสร้างตำนานไปด้วยกันในบทนี้นะครับ