การถูกข่มขู่จากกิลด์เล็ก

“มึงคิดว่าการมีฝีมือตีดาบดีๆ จะทำให้มึงเดินลอยหน้าลอยตาในเมืองนี้ได้เหรอวะ เจ้าหนู?” ปลายดาบเหล็กกล้าชั้นเลวที่เต็มไปด้วยรอยบิ่นชี้จ่อเข้าที่คอหอยของผม เสียงของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะหนังเก่าๆ สามคนที่ล้อมรอบผมไว้ในซอกตึกมืดหลังโรงตีเหล็กฟังดูแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลำพอง พวกมันคือ ‘กิลด์หมาป่าสีชาด’ กิลด์ระดับล่างที่หากินกับการรีดไถผู้เล่นสายผลิตที่ไม่มีสกิลต่อสู้ในเมืองเริ่มต้น ผมไม่ได้ตอบโต้ในทันที สายตาของผมจดจ้องอยู่กับลวดลายบนดาบของมัน ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยสายตานักวิเคราะห์ที่กำลังมองหาจุดอ่อนของโครงสร้างโลหะที่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาอย่างผิดวิธี “กิลด์หมาป่าสีชาด... ผมจำได้ว่าพวกคุณเพิ่งเสียค่าปรับให้ระบบไปเมื่อวานจากการไปก่อกวนร้านขายยาทางทิศเหนือ นี่คงจะร้อนเงินมากสินะครับ ถึงต้องมาดักรอช่างตีเหล็กตัวเล็กๆ อย่างผม?” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศมากกว่าการเผชิญหน้ากับความตาย “ปากดี! มึงต้องแบ่งรายได้จากการประมูลอาวุธระดับหายากเมื่อเช้านี้มาให้พวกกู 30% ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกกูไม่เตือน!” หัวหน้ากลุ่มคำราม พลางขยับปลายดาบเข้ามาใกล้จนผิวเนื้อเริ่มรู้สึกถึงความเย็นเยียบของคมเหล็ก ผมยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เอลิน่ามักจะบอกว่ามันเป็นสัญญาณว่า ‘ใครบางคนกำลังจะซวย’ “เงินน่ะหาใหม่ได้ครับ แต่ชิ้นส่วนที่ผมวางไว้ใต้ฝ่าเท้าพวกคุณ... ถ้าพังไป ผมคงต้องเสียเวลาคราฟต์ใหม่พอสมควรเลย” ชายทั้งสามชะงัก สายตาก้มลงมองพื้นดินที่ว่างเปล่า ก่อนที่หัวหน้ากิลด์จะหัวเราะร่า “พื้นดินธรรมดาๆ มึงจะขู่กูเหรอ? เฮ้ย! จัดการมันเลย!” วินาทีที่พวกมันก้าวเข้ามาหาผม แรงกดทับที่ส้นเท้าของพวกมันได้กระตุ้นกลไกที่ผมฝังไว้ใต้ดินอย่างแนบเนียน มันไม่ใช่กับดักระเบิดที่สร้างความเสียหายรุนแรง แต่มันคือ ‘กับดักกาวข้นหนืดเหล็กไหล’ (Liquid Iron Glue Trap) ไอเทมที่ผมใช้เศษเหล็กจากการตีดาบครั้งล่าสุดมาหลอมรวมกับสมุนไพรหนืดในเกม *ฉับพลัน!* พื้นดินบริเวณใต้เท้าพวกมันกลายเป็นโคลนสีเทาที่พุ่งขึ้นมาพันธนาการขาของทั้งสามคนเอาไว้แน่น ยิ่งพวกมันพยายามดิ้น แรงหนืดของกาวก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้นตามแรงปฏิกิริยาของระบบ “นี่มันอะไรกันวะ! ขยับไม่ได้!” “ผมเตือนแล้วไงครับ” ผมเดินถอยหลังออกมาสองก้าว มือหยิบฆ้อนตีเหล็กคู่ใจที่พกติดตัวตลอดเวลาออกมาหมุนเล่น “การเป็นช่างตีเหล็กไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่มีอาวุธสังหาร... เพียงแต่ผมเลือกที่จะใช้มันแบบ ‘ฉลาด’ กว่าการแกว่งดาบไปมาไร้จุดหมายเหมือนพวกคุณ” ผมไม่ได้เข้าโจมตีพวกมันด้วยกำลัง ผมหยิบ ‘ระเบิดควันแร่ธาตุ’ ออกมาปาลงบนพื้น กลิ่นกำมะถันฟุ้งกระจายไปทั่วซอกตึก บดบังทัศนวิสัยของศัตรู ในขณะที่พวกมันตะโกนด่าทออย่างสับสน ผมใช้โอกาสนี้ก้าวเท้าอย่างแม่นยำเข้าไปใกล้จุดตายของชุดเกราะที่ผมเห็นตั้งแต่วินาทีแรก ผมใช้สันค้อนเคาะลงบนจุดเชื่อมต่อเกราะที่หัวหน้ากิลด์สวมใส่อยู่เพียงครั้งเดียวด้วยแรงที่คำนวณมาอย่างดี เสียงดัง *‘เคร้ง!’* ก้องกังวาน ชุดเกราะที่ถูกตีจนเสียสมดุลโครงสร้างแตกกระจายออกจากกันราวกับแก้วที่เปราะบาง มันเป็นผลจาก ‘ทักษะตรวจสอบโครงสร้าง’ ที่ผมได้รับจากการหลอมเหล็กนับพันชิ้น ทำให้ผมรู้ว่าควรตีตรงไหนเพื่อให้ของระดับต่ำพวกนี้พังพินาศในค้อนเดียว “แก! ไอ้ช่างตีเหล็กสารเลว!” “อาวุธพังเกราะแตก... ตอนนี้คุณก็ไม่ต่างจาก NPC ธรรมดาที่ไร้ทางสู้แล้วนะครับ” ผมชี้ค้อนไปที่ปลายจมูกของมัน “เลือกเอาครับ จะยอมถอยไปตอนนี้ หรือจะให้ผมแจ้งความกับทหารยามของเมือง? ผมเชื่อว่าค่าปรับรอบนี้คงไม่ต่ำกว่าระดับที่พวกคุณจะจ่ายไหวแน่ๆ” ชายพวกนั้นมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่แค่เพราะแรงปะทะ แต่เพราะความลึกลับของไอเทมที่ผมใช้ พวกมันไม่เคยเห็นช่างตีเหล็กคนไหนที่มีลูกเล่นแพรวพราวและน่าขนลุกเช่นนี้มาก่อน “ฝากไว้ก่อนเถอะ!” หัวหน้ากิลด์ตะโกนทิ้งท้ายก่อนจะพยายามตะเกียกตะกายถอยห่างออกไปท่ามกลางความอับอาย ผมถอนหายใจยาว พลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ความเงียบกลับมาเยือนซอกตึกอีกครั้ง แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะหันหลังเดินกลับไปหาเอลิน่าที่รออยู่หน้าร้าน เสียงระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว แต่ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ [ระบบ: การกระทำของคุณดึงดูดความสนใจจาก ‘กิลด์ผู้เฝ้ามองเงา’ แล้ว...] [คำเตือน: ไอเทม ‘กับดักกาวข้นหนืด’ ที่คุณสร้างขึ้น ได้ถูกบันทึกข้อมูลในฐานข้อมูลของตลาดมืดเรียบร้อยแล้ว...] ผมหยุดกึก สายตาสอดส่องไปบนดาดฟ้าตึกเหนือหัวทันที เงาร่างสีดำสายหนึ่งวูบไหวผ่านแสงจันทร์ไปอย่างรวดเร็ว ผมไม่ได้แค่ไล่พวกนักเลงกระจอกออกไป แต่ผมกำลัง ‘เปิดเผย’ เทคโนโลยีการผลิตอาวุธลับของผมสู่สายตาของพวกนักล่าที่อันตรายกว่าเดิม เอลิน่าเดินเข้ามาหาผมจากเงามืด เธอไม่ได้ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่สายตาของเธอกลับฉายแววกังวล “ริน... ฉันว่าเรากำลังมีปัญหาใหญ่กว่ากิลด์หมาป่าพวกนั้นแล้วล่ะ” “หมายความว่ายังไงครับเอลิน่า?” เธอส่งแผ่นกระดาษประกาศจับในโลกเสมือนให้ผมดู บนนั้นไม่มีรูปของผม แต่เป็น ‘แบบแปลนกับดัก’ ที่ผมเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่ พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่เขียนไว้ชัดเจนว่า ‘มอบรางวัลมหาศาลให้กับผู้ที่นำตัวช่างตีเหล็กผู้นี้มาพบ... หรือนำแบบแปลนชิ้นนี้ไปให้เรา’ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันท้าทายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ