ขยายพื้นที่ร้านค้า

"นั่นไม่ใช่แค่ประกาศจับ แต่มันคือใบสั่งตายที่ประทับตรากิลด์ใหญ่เชียวนะ ริน... นายรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟกองโตแค่ไหน?" เอลิน่าเลื่อนแผ่นกระดาษ parchment สีซีดกลับมาวางบนโต๊ะไม้โอ๊คขัดเงา ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกดลงบนรูปวาด 'แบบแปลนกับดัก' ที่ผมเพิ่งออกแบบขึ้นใหม่เพื่อรับมือกับพวกโจรป่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลง จ้องมองผมด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด ผมวางค้อนตีเหล็กคู่ใจลงบนแท่นรอง รับถ้วยชาสมุนไพรที่เธอส่งให้มาจิบเบาๆ ความร้อนของน้ำชาตัดกับความเย็นเยียบของสถานการณ์ตรงหน้า "กิลด์ใหญ่ก็มีจุดอ่อนครับเอลิน่า พวกเขาสนใจแค่จำนวนสมาชิกและอำนาจดิบ แต่สิ่งที่พวกเขาไม่มีคือ 'คุณภาพ' ของอาวุธที่ผมสร้างขึ้น และนั่นแหละครับ คือช่องว่างที่ผมจะใช้ทำเงินและสร้างอาณาจักรของตัวเอง" ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาของผมกลับลุกโชนไปด้วยความกระหายในชัยชนะ "แต่นี่มันทำเลทองของเขตการค้าเซนทรัลนะ!" เอลิน่าขยับตัวลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างร้านค้าขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและกลิ่นเหล็กหลอม "นายจะขยายร้านตอนนี้ ในขณะที่พวกมันกำลังไล่ล่าตัวนายเนี่ยนะ? นายกำลังจะเอาเงินหมื่นเหรียญทองไปทิ้งในกองเพลิงชัดๆ" ผมเดินไปหยุดข้างหลังเธอ สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เบื้องล่างคือถนนสายหลักของเมืองเริ่มต้นที่ผู้เล่นนับพันกำลังเดินขวักไขว่ ที่ดินแปลงหัวมุมฝั่งตรงข้าม ซึ่งเคยเป็นเพียงซากตึกร้างกำลังถูกปักป้ายประมูลด้วยตราประทับสีทองของระบบ "การซ่อนตัวในเงามืดไม่ใช่ทางของผมครับ" ผมกระซิบข้างหูเธอ "ถ้าอยากรอดจากการถูกล่า ก็ต้องทำให้ตัวเองกลายเป็นบุคคลที่ 'ขาดไม่ได้' จนแม้แต่กิลด์ใหญ่ก็ต้องก้มหัวให้... เอลิน่า เตรียมเงินทั้งหมดที่มี เราจะประมูลที่ดินแปลงนั้น" "นายมันบ้า..." เธอพึมพำ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับปรากฏขึ้น "แต่นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันเลือกเดิมพันกับนาย" การประมูลเป็นไปอย่างดุเดือด เสียงเคาะค้อนระบบดังประสานไปกับเสียงฮือฮาของผู้เล่นรอบข้าง ผมใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจกับการสู้ราคา ปรับแต่งสถานะการค้าของร้านผ่านอินเทอร์เฟซลับ การที่ผมผลิตอาวุธระดับแรร์ออกมาอย่างต่อเนื่องในช่วงที่ผ่านมา ทำให้ค่าชื่อเสียงการผลิตของผมพุ่งสูงขึ้นจนแตะระดับ 'ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กขั้นต้น' [ระบบแจ้งเตือน: ท่านได้รับสิทธิ์พิเศษจากระบบ 'ช่างตีเหล็กผู้สร้างตำนาน' - ลดราคาประมูลที่ดิน 30% สำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรมการผลิต!] ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอประมูลกระพริบถี่ๆ ผมกดเสนอราคาสุดท้ายด้วยความมั่นใจ ไม่ใช่แค่เพราะจำนวนเหรียญที่มากกว่า แต่มันคือการประกาศศักดาว่า ต่อจากนี้ ที่แห่งนี้จะไม่ใช่แค่ร้านขายอาวุธธรรมดา แต่มันคือโรงตีเหล็กที่จะสั่นคลอนเศรษฐกิจของเกมนี้ทั้งระบบ เมื่อค้อนตัดสินของระบบกระทบแท่นไม้ เสียงประกาศกึกก้องไปทั่วจัตุรัสกลางเมือง "ยินดีด้วยครับ ผู้เล่น 'ริน' ท่านคือเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงหมายเลข 001!" เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง แต่ผมไม่สนใจ ผมหันไปมองเอลิน่าที่ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น เราก้าวเดินออกจากที่ทำการประมูลท่ามกลางสายตาของกลุ่มผู้เล่นที่สวมตราสัญลักษณ์ของกิลด์ใหญ่ที่ยืนจ้องมองผมด้วยความอาฆาต ทว่าในวินาทีที่เรากำลังจะก้าวพ้นประตูเมืองเพื่อไปดูพื้นที่ใหม่ ชายในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางผมไว้ เขาไม่ได้ชักอาวุธ แต่กลับยื่นซองจดหมายปิดผนึกด้วยตราขี้ผึ้งสีเลือดมาตรงหน้า "ช่างตีเหล็ก... นายคิดว่าการซื้อที่ดินจะปกป้องนายได้งั้นหรือ?" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเย็นเยียบ ผมหยุดกึก สายตาสแกนมองชายคนนั้นอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่าชื่อบนศีรษะของเขาถูกซ่อนไว้ด้วยไอเทมระดับสูง แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือสัญลักษณ์ที่ไหล่เสื้อของเขา มันไม่ใช่กิลด์ที่ตามล่าผม แต่เป็นตราสัญลักษณ์ของ 'NPC ระดับจักรพรรดิ' ที่หายสาบสูญไปจากตำนานของเกมนี้ "นายไม่ได้ถูกล่าโดยผู้เล่น แต่กำลังถูกจับตาโดย 'เจ้าของโลกใบนี้' ต่างหาก..." เขาทิ้งท้ายก่อนจะสลายกลายเป็นละอองสีเทา ทิ้งให้ผมยืนนิ่งงันอยู่กลางถนน จดหมายในมือผมค่อยๆ สลายตัวเผยให้เห็นข้อความที่เขียนด้วยอักขระสีทองคำที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *‘จงหลอมดาบเล่มที่ไม่มีใครกล้าตี... มิฉะนั้น เจ้าจะถูกกลืนกินโดยเตาหลอมของตัวเอง’* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายช่างตีเหล็กนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม