เคล็ดลับการตีเหล็กขั้นสูง

“หากเจ้าคิดจะหลอมดาบเล่มนี้ด้วยอุณหภูมิของเตาหลอมทั่วไป ก็จงเตรียมตัวเป็นเศษเหล็กในกองเพลิงเสียเถอะ” คำพูดนั้นไม่ได้ออกมาจากปากของใคร แต่มันสลักลึกอยู่ในโสตประสาทของผม อักขระสีทองคำที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศยังคงทิ้งร่องรอยของพลังงานความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจนขนแขนผมลุกชัน ผมวางจดหมายที่สลายตัวไปจนหมดสิ้นลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าๆ ในโรงตีเหล็กส่วนตัว ความเงียบงันภายในห้องถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากหน้าประตู “ริน! คุณยังอยู่ที่นี่สินะ” เอลิน่าผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าของเธอที่ปกติจะสุขุมเยือกเย็น บัดนี้กลับมีร่องรอยของความกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินตรงมาหาผม วางแผนที่ม้วนเก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะ “สายสืบของกิลด์พบเบาะแสแล้ว เหมืองร้างที่ถูกลืมในเขตแดนต้องห้ามของทวีปน้ำแข็ง มันไม่ใช่เหมืองธรรมดา แต่มันคือสุสานของช่างตีเหล็กยุคบรรพกาล” ผมกวาดสายตามองแผนที่ ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังข้อความที่เพิ่งจางหายไปในอากาศ “สุสานช่างตีเหล็กงั้นหรือครับ? บางทีโชคชะตาอาจจะกำลังบอกให้ผมไปหาวัตถุดิบที่ ‘ไม่มีใครกล้าตี’ ก็ได้นะ” “แต่มันอันตรายเกินไป” เอลิน่าเอื้อมมือมาแตะขอบโต๊ะ จ้องมองผมด้วยสายตาที่ซ่อนความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน “มอนสเตอร์ที่นั่นเลเวลเกินร้อยทั้งสิ้น หากคุณตาย อาวุธระดับตำนานที่คุณกำลังพยายามสร้างอาจจะสูญหายไปตลอดกาล คุณไม่ควรเอาชีวิตไปเสี่ยงเพียงเพื่อตำนานที่อาจไม่มีอยู่จริง” “อาวุธที่ไร้ตำนานก็เป็นเพียงเศษเหล็กครับเอลิน่า” ผมตอบพลางหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดค้อนเหล็กประจำตัวอย่างใจเย็น “การที่อักขระนั่นปรากฏขึ้นมา นั่นหมายความว่าเกมนี้ไม่ได้ต้องการให้ผมเป็นแค่คนคราฟต์ไอเทมส่งตลาด แต่มันกำลังท้าทายจิตวิญญาณของช่างตีเหล็กที่อยู่ในตัวผม” ผมไม่รอให้เธอโต้แย้ง ตัดสินใจคว้าเป้สัมภาระและมุ่งหน้าสู่เขตแดนต้องห้ามทันที การเดินทางสู่เหมืองร้างนั้นไม่ง่ายดายอย่างที่คิด ทันทีที่เท้าของผมสัมผัสกับพื้นน้ำแข็งของเทือกเขาฟรอสต์ไบต์ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นยะเยือกไม่ได้กัดกินแค่ผิวหนัง แต่มันพยายามแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก เหมืองร้างที่ว่านี้ตั้งอยู่หลังม่านน้ำตกน้ำแข็งขนาดมหึมา เมื่อผมก้าวเข้าไปข้างใน สิ่งที่ต้อนรับผมไม่ใช่ความมืดมิด แต่มันคือแสงสีฟ้าจางๆ ที่สะท้อนออกมาจากผนังถ้ำ ผนังนั้นไม่ได้ประกอบด้วยหินดินทรายธรรมดา แต่มันคือแร่ 'เหล็กไหลดารา' (Star-Forged Ore) ที่แท้จริง! ผมรีบขุดแร่ด้วยสกัดเหล็กกล้าที่อัปเกรดมาอย่างดี แรงสั่นสะเทือนจากการขุดแต่ละครั้งส่งผลให้แร่เหล่านั้นสั่นพ้องกับพลังงานในตัวผม นี่ไม่ใช่แค่แร่ธาตุทั่วไป แต่มันคือวัตถุดิบที่ต้องการ ‘การสื่อสาร’ ระหว่างช่างตีเหล็กกับตัวแร่เอง ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นจากส่วนลึกของเหมือง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าผมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาร่างขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด มันคือโกเลมที่สร้างจากเศษเหล็กนับพันชิ้นที่หลอมรวมกันด้วยไอเวทมนตร์โบราณ ดวงตาของมันเป็นอัญมณีสีเพลิงที่จ้องมองมายังผมราวกับจะตัดสินว่าผมคือ 'ผู้ทำลาย' หรือ 'ผู้สืบทอด' ผมตั้งหลัก มือหนึ่งกำค้อนแน่น อีกมือหนึ่งหยิบเอาอักขระปริศนาที่ผมคัดลอกไว้จากจดหมายออกมา ความร้อนจากมันเริ่มแผ่ซ่านออกมารอบตัวผม ทำให้ไอเย็นรอบๆ ระเหยกลายเป็นหมอกหนา ผมไม่มีเวลาถอยหนี หากดาบเล่มนี้ต้องถูกสร้างขึ้น ที่นี่แหละคือเตาหลอมที่สมบูรณ์แบบที่สุด “ถ้าอยากได้ของดี ก็ต้องสู้กับเจ้าของเฝ้าสมบัติสินะครับ” ผมพึมพำกับตัวเองก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่โกเลมเหล็กด้วยความเร็วที่เหนือกว่าปกติ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ค้อนของผมปะทะเข้ากับหมัดของโกเลม แรงกระแทกไม่ได้ทำให้เกิดเสียงเหล็กกระทบกัน แต่มันกลับทำให้เกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงระฆังวัดโบราณ แสงสว่างจ้ากระจายออกมาจากร่างของโกเลมจนผมต้องหลับตาลง เมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่โกเลม แต่เป็นชายชราในชุดคลุมสีซีดที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม เขามองผมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะยื่นมือมาแตะไหล่ของผม “เจ้ามาสายไปสามร้อยปี เจ้าหนุ่ม... แต่ดูเหมือนว่า 'อาวุธที่ไม่มีใครกล้าตี' เล่มนั้น จะรอคอยเจ้าของคนใหม่มานานเกินพอแล้ว” เขากางนิ้วออก เผยให้เห็นเศษเสี้ยวของ 'หัวใจเตาหลอม' ที่ส่องประกายสีทองอร่ามอยู่กลางฝ่ามือ แต่ทันใดนั้น เสียงระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของผมพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ทำเอาผมต้องหยุดหายใจ [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่นถูกล็อกอยู่ใน 'เขตแดนนิรันดร์' โดยไม่ได้รับอนุญาต] [คำเตือน: กระบวนการหลอมรวมกับศัตรูระดับตำนานได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว หากคุณไม่สามารถคราฟต์สิ่งนี้ได้ภายในเวลา 10 นาที...] [ตัวละครของคุณจะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์อย่างถาวร] ผมมองดูนาฬิกานับถอยหลังที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับเสียงฝีเท้าของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคลืบคลานออกมาจากเงามืดด้านหลังชายชรา... มันไม่ใช่แค่เกมธรรมดาแล้วสินะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเรามาลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับ