การประมูลครั้งแรก

"อย่าหันหลังกลับไปเด็ดขาด... ถ้าอยากมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่" เสียงแหบพร่าของชายชราดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก ผมไม่ได้ขานรับ แต่สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดด้านหลัง แรงกดดันมหาศาลนั้นไม่ใช่สิ่งที่ระบบของเกมทั่วไปจะสร้างขึ้นมาได้ มันหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินก้อนใหญ่มากดทับลงบนทรวงอก ผมบีบก้อนโลหะในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ในวินาทีที่สิ่งมีชีวิตลึกลับนั่นก้าวพ้นเงามืด ผมก็ตัดสินใจหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ทว่า… ไม่มีอะไรเลย มีเพียงความว่างเปล่าและผนังหินที่สั่นไหวเล็กน้อย ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมาหาชายชราที่บัดนี้ล้มพับลงไปกองกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ผมยื่นมือไปประคองเขาไว้ด้วยความระมัดระวัง แม้ในใจจะรู้ดีว่าสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ คือคำเตือนถึง 'บางอย่าง' ที่กำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของเกมนี้ไปตลอดกาล "เรายังมีงานต้องทำ" ผมพึมพำกับตัวเอง พลางแตะที่หน้าต่างระบบเพื่อเรียกดูไอเทมชิ้นสำคัญที่เพิ่งตีเสร็จ 'ดาบวายุคลั่ง (Rare)' ความเงางามของใบดาบที่สะท้อนแสงไฟสลัวในห้องทำงานของผมนั้นแทบจะทำให้คนมองตาพร่ามัว นี่ไม่ใช่แค่ดาบ แต่เป็นเครื่องจักรสังหารที่ผมใช้เวลาคราฟต์อยู่นานนับสิบชั่วโมงในโหมดตั้งสมาธิขั้นสูงสุด ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผมก้าวเข้ามาใน 'อาคารประมูลใจกลางเมืองอาคาร์เนีย' ที่นี่คือจุดศูนย์กลางของเม็ดเงินในโลก VRMMO แห่งนี้ ผู้เล่นระดับท็อปต่างมารวมตัวกันเพื่อแย่งชิงไอเทมที่จะนำไปสู่ความได้เปรียบเหนือผู้เล่นคนอื่น เอลิน่ารอผมอยู่ตรงมุมห้องวีไอพี เธอเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี สายตาของเธอยังคงคมกริบและเต็มไปด้วยความคาดหวังเหมือนเช่นเคย "ริน คุณมาสาย" เธอพูดพลางปัดเส้นผมสีน้ำตาลแดงไปไว้ข้างหู "แต่ฉันหวังว่าดาบเล่มนั้นจะคุ้มค่ากับการรอคอยนะ" ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะวางหีบไม้ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้า เมื่อเปิดฝาออก แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็พุ่งกระจายออกมา มันรุนแรงพอจะทำให้บทสนทนาในห้องวีไอพีเงียบลงไปชั่วขณะ เอลิน่าเบิกตากว้าง เธอเอื้อมมือมาแตะใบดาบนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงไอพลังที่ซ่อนอยู่ภายใน "นี่คุณ... สร้างมันขึ้นมาจริงๆ เหรอ?" เธอหันมามองผม แววตาที่เคยสุขุมบัดนี้เต็มไปด้วยความทึ่ง "ค่าสถานะโจมตีสูงกว่าดาบระดับแรร์ทั่วไปถึง 30% แถมยังมีเอฟเฟกต์เจาะเกราะ... คุณกำลังจะทำให้ตลาดประมูลปั่นป่วนนะครับ" "ผมไม่ได้อยากปั่นป่วนตลาด" ผมตอบเสียงเรียบ นั่งลงบนเก้าอี้หนังนุ่ม "ผมแค่อยากให้คนเห็นว่า สิ่งที่ช่างตีเหล็กสร้างด้วยมือ มีค่ามากกว่าไอเทมดรอปจากบอสขยะพวกนั้น" เมื่อเริ่มการประมูล เสียงเคาะค้อนไม้อันเป็นเอกลักษณ์ของพนักงานประมูลดังขึ้น บรรยากาศในโถงใหญ่เริ่มร้อนระอุ ยอดเงินประมูลพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จากหลักหมื่นขยับไปหลักแสน และแตะหลักล้านภายในไม่กี่นาที ผมมองดูตัวเลขที่ไหลผ่านหน้าจอด้วยความเยือกเย็น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือการประกาศศักดา "สามล้านเหรียญทอง!" เสียงตะโกนดังมาจากชั้นล่าง "สามล้านห้าแสน!" อีกฝั่งตอบโต้ทันควัน เอลิน่าหัวเราะเบาๆ "ดูเหมือนดาบเล่มนี้จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามย่อมๆ แล้วล่ะครับริน เงินจำนวนนี้จะทำให้กิลด์ของเราขยายฐานอำนาจได้ไกลมาก" ผมมองลงไปยังกลุ่มคนที่กำลังแย่งชิงดาบของผมด้วยสายตาที่ซับซ้อน ท่ามกลางความตื่นเต้นนั้น ผมกลับนึกถึงคำพูดของชายชราคนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง หากอาวุธที่ผมสร้างกำลังถูกใช้เพื่อการแข่งขันที่ดุเดือด แล้ว 'เงามืด' ที่ผมเจอเมื่อเช้านี้ล่ะ? หากมันคือสิ่งที่จะมาลบทุกอย่างทิ้งไป เงินทองพวกนี้จะมีความหมายอะไร? การประมูลจบลงด้วยตัวเลขที่ทำลายสถิติเก่า ผมได้รับเงินโอนเข้าบัญชีทันที แต่ในขณะที่ผมกำลังจะลุกออกจากห้องวีไอพี เสียงประกาศจากระบบก็ดังขึ้นทั่วทั้งอาคาร ไม่ใช่เสียงของพนักงานประมูล แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดูเยือกเย็นและไม่มีอารมณ์ความรู้สึก [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นหมายเลข 001 'ริน' ได้สร้างไอเทมที่ทำลายสมดุลเกม กิจกรรม 'บททดสอบช่างตีเหล็กแห่งโชคชะตา' กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีก 10 นาทีข้างหน้า] ผมหยุดชะงัก ฝ่ามือที่เพิ่งได้รับเงินมหาศาลสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ เอลิน่าหน้าซีดเผือด เธอหันมามองผมด้วยความตื่นตระหนก "ริน... ระบบไม่ได้บอกว่าถ้าเราขายของได้ดีเกินไป มันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น" ผมเงยหน้ามองเพดานอาคารที่ค่อยๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นท้องฟ้าที่เป็นสีเลือดแทนที่สีครามของเกมปกติ และจากรอยแยกนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็ค่อยๆ คืบคลานลงมา มันคือสิ่งเดียวกับที่ผมเจอในเงามืดของชายชรา... และคราวนี้ มันไม่ได้มาคนเดียว ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของรินนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม