ความขัดแย้งกับผู้เล่นระดับท็อป

“ข้อเสนอของคุณ ฟังดูเหมือนการออกคำสั่งมากกว่าการว่าจ้างนะครับ คุณเซน” รินวางค้อนเหล็กสีนิลลงบนแท่นรองรับ เสียงกระทบของโลหะหนักดังกังวานไปทั่วโรงตีเหล็กส่วนตัวของกิลด์ ท่ามกลางอากาศที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเตาหลอม เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เซน ผู้เล่นระดับแรงค์ 1 ของเซิร์ฟเวอร์ ชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินยวบยาบที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้โกรธเคืองที่รินเมินเฉย แต่กลับยกยิ้มมุมปากที่ดูเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ในตลาดประมูล อาวุธระดับตำนานที่นายตีขึ้นมาถูกแย่งชิงกันจนราคาทะลุเพดานไปไกลแล้ว ริน... ผมมีทรัพยากรมากกว่าใครในเกมนี้ และผมกำลังให้เกียรติคุณด้วยการเปิดโอกาสให้คุณได้สร้างผลงานที่จะจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ร่วมกับผม” เซนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนลิ่ม เอลิน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างรินขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบของเธอจ้องมองเซนอย่างไม่ลดละ เธอคือผู้คุมกลยุทธ์ของกิลด์ และเธอย่อมรู้ดีว่าการรับงานส่วนตัวให้ผู้เล่นระดับท็อปที่มักมีเรื่องวุ่นวายตามมานั้น ไม่ใช่กลยุทธ์ที่ฉลาดนัก “เราไม่ใช่โรงตีเหล็กรับจ้างทั่วไปนะครับ คุณเซน” เอลิน่าแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รักษาความสุภาพไว้ได้อย่างไร้ที่ติ “กิลด์ของเรามีคิวงานที่แน่นเอี้ยด และทุกชิ้นงานที่เราสร้างขึ้น คือสมบัติของกิลด์ที่จะถูกจัดสรรผ่านระบบประมูลที่เป็นธรรม หากคุณต้องการอาวุธระดับตำนาน... เชิญรอคิวในตลาดได้เลยครับ” เซนหันไปมองเอลิน่า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความกดดันที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลิ่นอายสังหารจางๆ แผ่ออกมาจากร่างของเขาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงความอึดอัด “ผมไม่ได้มาเจรจาธุรกิจ ผมมาเพื่อยื่นข้อเสนอที่คนฉลาดเขาไม่ปฏิเสธกัน” รินหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมอย่างใจเย็น เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบแบบแปลนดาบที่ยังไม่สมบูรณ์ขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเซนด้วยแววตาที่สงบนิ่งราวกับผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ “คุณบอกว่าคุณมีทรัพยากรมากที่สุดในเกม?” รินถามเสียงเรียบ “ใช่ และฉันสามารถทำให้กิลด์ของนายกลายเป็นเบอร์หนึ่งของทวีปได้เพียงแค่ดีดนิ้ว” เซนตอบกลับทันที รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความตื่นเต้น “ถ้าสิ่งที่กิลด์ผมขาดคือเงินหรือชื่อเสียง ผมคงไม่ลงแรงตีเหล็กจนมือพองถึงขนาดนี้หรอกครับ สิ่งที่ผมต้องการคือ ‘ความท้าทาย’ และ ‘อิสระ’ ในการสร้างสรรค์ ซึ่งการก้มหัวให้ผู้เล่นระดับท็อปเพียงเพื่อแลกกับอำนาจ... นั่นไม่ใช่สิ่งที่ช่างตีเหล็กอย่างผมจะทำ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เซนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน ราวกับจะค้นหาความหวาดกลัวที่อาจซ่อนอยู่ แต่นอกจากความมุ่งมั่นแล้ว เขากลับไม่พบสิ่งอื่นใด “นายกล้าปฏิเสธฉัน... นายรู้ไหมว่าดาบของนายคือสิ่งเดียวที่ฉันยอมรับ แต่ถ้าฉันไม่ได้มันมาด้วยวิธีปกติ ฉันก็มีวิธีที่ทำให้โลกนี้ไร้ซึ่งดาบของคุณ” เซนกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงไอความเย็นที่ค่อยๆ สลายตัวไปพร้อมกับการจากไปของเขา เอลิน่าถอนหายใจยาว “เขาเป็นคนที่อันตรายมากนะริน การปฏิเสธเซนตรงๆ เท่ากับเราประกาศสงครามกับกิลด์ที่ใหญ่ที่สุดในเซิร์ฟเวอร์” “ถ้าเรายอมทำตามเขาในวันนี้ กิลด์เราก็จะไม่ต่างอะไรกับโรงงานผลิตอาวุธที่ไร้จิตวิญญาณครับเอลิน่า” รินตอบพลางคว้าค้อนขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งการสร้างสรรค์ “ผมไม่ได้ตีเหล็กเพื่อรับใช้ใคร แต่ผมตีเพื่อให้คนทั้งโลกต้องก้มหัวให้กับผลงานของผม” ขณะที่รินกำลังจะลงค้อนกับแร่ธาตุหายากชิ้นใหม่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างข้อความสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: กิลด์ "จักรพรรดิไร้พ่าย" ได้ทำการประกาศสงครามกิลด์กับคุณอย่างเป็นทางการ เริ่มต้นนับถอยหลังภายใน 60 วินาที] รินชะงักมือที่กำลังจะตีเหล็ก เขามองดูข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกกระแทกเปิดออกโดยสมาชิกกิลด์คนหนึ่งที่มีสีหน้าตื่นตระหนก “หัวหน้า! กองทัพของเซนมาปิดล้อมหน้ากิลด์เราแล้วครับ พวกเขามากันเป็นร้อย!” รินวางค้อนลงช้าๆ แต่ครั้งนี้เขากลับหยิบอาวุธที่เขาตีขึ้นเองชิ้นล่าสุด—ดาบที่ยังไม่มีใครเคยเห็น—ออกมาจากช่องเก็บของ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ในเมื่อเขาอยากเห็นผลงานของผม... ผมก็จะจัดให้แบบที่เขาต้องจดจำไปจนวันตาย” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ