รับงานตีอาวุธเฉพาะตัว

"ราคาค่าจ้างสามล้านเหรียญทองสำหรับอาวุธเพียงชิ้นเดียว... คุณเอลิน่าครับ ผมว่าเรากำลังเสียเวลากับลูกค้าที่มองโลกสวยเกินไปหรือเปล่า" ผมวางค้อนเหล็กกล้าลงบนแท่นวาง เสียงกระทบของโลหะดังก้องไปทั่วโรงตีเหล็กส่วนตัวของกิลด์ ผมไม่ได้หันไปมองหัวหน้ากิลด์สาวที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ สายตาของผมยังคงจดจ้องอยู่ที่คราบเขม่าบนทั่งตีเหล็ก ดวงตาของเธอที่สะท้อนผ่านเงาสะท้อนของดาบเล่มหนึ่งในห้องดูจะครุ่นคิดอย่างหนัก "ริน... เขาไม่ใช่ลูกค้าทั่วไป แต่เป็นตัวแทนจากกิลด์อันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์" เอลิน่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอเจือจางด้วยกลิ่นกำมะถันจากเตาหลอม "พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ดาบที่ตีจากสูตรมาตรฐาน แต่ต้องการอาวุธที่ 'มีชีวิต' อาวุธที่สอดประสานกับสกิลสายเวทมนตร์ของระดับท็อปแรงก์เกอร์" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหยิบเศษเหล็กไหลขึ้นมาพินิจ "อาวุธมีชีวิตเหรอครับ? ฟังดูเหมือนนิยายแฟนตาซีเกรดบีที่ขายไม่ออกในแผงหนังสือเลยนะ แต่เอาเถอะ... ในเมื่อเงินถึงขนาดนี้ ผมก็ยินดีที่จะ 'ปั้นแต่ง' อะไรที่มันพิเศษกว่าเดิมให้ดู" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฟืนไม้หอมที่ลุกไหม้ในเตาหลอม นี่คือความท้าทายที่ผมรอคอยมาตลอด สายผลิตอย่างเราไม่จำเป็นต้องถือดาบไปฟาดฟันกับมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนเพื่อให้ได้ฉายาผู้กล้า แต่เราคือผู้กำหนดชะตากรรมของพวกมันผ่านคมดาบที่ส่งมอบไปต่างหาก ผมหันไปสบตาเอลิน่า "ถ้าเขาต้องการอาวุธที่ทำงานร่วมกับเวทมนตร์ได้ ผมต้องการ 'เลือดมังกรวารี' และ 'แร่ดาวตกจากทวีปน้ำแข็ง' ภายในสามชั่วโมง ถ้าหามาไม่ได้ ก็บอกให้เขาไปจ้างช่างตีเหล็กข้างทางเอาเถอะครับ" เอลิน่าเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าของสองอย่างนั้นแทบจะไม่มีการซื้อขายในตลาดทั่วไป แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ ความยากคือตัวคัดกรองลูกค้าชั้นยอด "คุณนี่ร้ายกาจจริงๆ ริน... จะให้ฉันไปเค้นเอาของระดับนั้นมาจากไหนกัน?" "นั่นคือหน้าที่ของฝ่ายจัดการครับคุณเอลิน่า ส่วนหน้าที่ของผม... คือการสร้างตำนานที่เงินสามล้านเหรียญก็อาจจะยังน้อยไป" เมื่อเธอเดินออกไป ผมก็เริ่มลงมือทันที จังหวะการตีค้อนของผมไม่ได้เป็นไปเพื่อความรวดเร็ว แต่เป็นการควบคุมอุณหภูมิที่ซับซ้อนในระดับโมเลกุล การตีดาบไม่ใช่แค่การทุบให้เป็นรูปทรง แต่มันคือการโน้มน้าวให้โมเลกุลของเหล็กจัดเรียงตัวตามเจตจำนงของผม พลังงานเวทมนตร์จากนิ้วมือผมเริ่มซึมซับเข้าไปในเนื้อเหล็กที่กำลังแดงฉาน ผมจินตนาการถึงรูปร่างของดาบที่พริ้วไหวราวกับสายน้ำ แต่แข็งแกร่งดั่งภูผา สามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว วัตถุดิบทั้งสองอย่างถูกนำมาวางตรงหน้าผมตามสัญญา เอลิน่ากลับมาพร้อมเหงื่อที่ซึมตามไรผม ผมไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าแล้วหยิบวัตถุดิบลงเตาหลอมโดยไม่รีรอ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นในโรงตีเหล็ก มันไม่ใช่แค่การหลอม แต่มันคือการ 'สังเคราะห์' ผมทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไปในแต่ละจังหวะค้อนที่กระทบเนื้อเหล็ก ผิวหนังของผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาล นี่คือการเดิมพันครั้งสำคัญ หากดาบเล่มนี้สำเร็จ ชื่อของ 'ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม' จะกลายเป็นตำนานที่ใครก็ห้ามไม่ได้ แต่ถ้าพลาด... อุปกรณ์ชิ้นนี้จะระเบิดและทำลายชื่อเสียงของผมจนป่นปี้ เหงื่อหยดหนึ่งไหลเข้าตาผม แต่มือของผมยังคงนิ่งสนิท ผมเร่งไฟในเตาจนถึงขีดสุด เสียงโลหะร้องครางเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังถูกบังคับให้ก้มหัว ผมใส่ 'เจตจำนง' ของผมลงไปในด้ามจับ ความเย็นเยียบจากแร่ดาวตกเริ่มแผ่ซ่านออกมาคานกับความร้อนของเลือดมังกร เกิดเป็นสมดุลที่สมบูรณ์แบบ ในวินาทีที่ดาบเล่มนั้นจุ่มลงในถังน้ำมันมังกรเพื่อชุบแข็ง เสียงระฆังเตือนภัยจากระบบเกมก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้อง *ตึ้ง! กิจกรรมพิเศษ: การสร้างอาวุธระดับตำนานระดับที่ 3 ดึงดูดความสนใจจากมอนสเตอร์รอบบริเวณ!* เอลิน่าชักดาบสั้นออกมาทันที เธอตะโกนเสียงหลง "ริน! มีคนแปลกหน้าบุกเข้ามาที่โรงตีเหล็ก! พวกเขาไม่ได้มาเพื่อรับของ แต่มาเพื่อ 'ชิง' มันไป!" ผมยังคงถือค้อนมั่น สายตาจ้องมองที่คมดาบที่ค่อยๆ ปรากฏกายท่ามกลางกลุ่มควัน ผมไม่ได้หันไปมองผู้บุกรุก แต่ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น "ให้พวกเขาเข้ามาครับคุณเอลิน่า... ของชิ้นนี้ยังขาดเครื่องสังเวยเพื่อปลุกชีวิตมันอยู่พอดี" ผมยกค้อนขึ้นสูงเหนือหัว ในขณะที่ประตูโรงตีเหล็กถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มคนในชุดคลุมสีดำสนิท ซึ่งหนึ่งในนั้นคือคนที่ผมรู้จักดี... คนที่ผมเคยสาบานว่าจะไม่ขอเจอหน้าอีกเลยตลอดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงก้าวที่หกนี้ด้วยกันนะครับ