ลูกค้าวีไอพีคนแรก

"ถ้าคุณคิดจะต่อรองราคาด้วยคำพูดสวยหรู ผมแนะนำให้เดินออกไปตั้งแต่ตอนนี้ครับ เพราะค้อนในมือผมไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อทุบเหล็กให้กลายเป็นของราคาถูก" รินเอ่ยขึ้นทันทีที่แขกผู้มาเยือนก้าวผ่านธรณีประตูโรงตีเหล็กที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเตาหลอม กลิ่นไหม้ของถ่านหินจางๆ ผสมกับกลิ่นโลหะคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากทั่งตีเหล็ก ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่กับแท่งเหล็กกล้าที่ถูกเผาจนแดงฉานราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดง เอลิน่าหยุดก้าวเท้า เธอสวมชุดเกราะหนังรัดรูปที่ประดับด้วยลวดลายเรืองแสงจางๆ ซึ่งบ่งบอกถึงสถานะหัวหน้ากิลด์ระดับท็อป ใบหน้าสวยคมนั้นนิ่งเรียบ แต่ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแววพินิจพิเคราะห์รุนแรง เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดกระด้างหูนั้น กลับกัน... เธอกลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ "ฉันไม่ได้มาเพื่อต่อรองราคาค่ะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง ผมไม่ได้มาเพื่อต่อรองราคา ผมมาเพื่อจ้างงาน" เธอเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วเมื่อสังเกตเห็นคิ้วของรินขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย "และก็นะ... ฉันรู้ว่าคนระดับคุณ ไม่ได้มองแค่เหรียญทอง แต่กำลังมองหา 'ตำนาน' ที่จะจารึกชื่อตัวเองลงไปในประวัติศาสตร์ของเกมนี้" รินวางค้อนลงบนฐานรอง เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วโรงตีเหล็ก เขาเช็ดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมด้วยผ้าขี้ริ้วเก่าๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวตรงหน้าเต็มตา "คุณเป็นคนแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่กล้าสบตาผมตรงๆ โดยไม่มองไปที่ดาบเล่มอื่นในตู้โชว์" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น "ว่ามา... มีอาวุธชนิดไหนที่ร้านเกรดตลาดทั่วไปให้คุณไม่ได้ จนต้องบากหน้ามาหาช่างตีเหล็กนอกคอกอย่างผม" เอลิน่าเดินเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ปะทะกับจมูกของริน เธอวางแผ่นกระดาษโบราณที่ดูเหมือนแผนผังอาวุธลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า "ฉันต้องการดาบสั้นที่แทงทะลุเกราะเวทมนตร์ได้ แต่ต้องมีน้ำหนักเบาจนแทบไม่รู้สึกว่าถืออยู่ และที่สำคัญที่สุด... มันต้องมีการสลักรูน 'กัดกินมานา' ลงไปในตัวใบดาบด้วย" รินเลิกคิ้วสูง เขาหยิบแผนผังนั้นขึ้นมาพิจารณา สายตาของเขาเริ่มกวาดผ่านรายละเอียดอย่างรวดเร็ว มือที่เคยหยาบกร้านจากการตีเหล็กเริ่มสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่โลหิตช่างตีเหล็กในกายกำลังสูบฉีด การสร้างอาวุธที่มีรูนซับซ้อนขนาดนี้คือความฝันของเขา "คุณรู้ไหมว่าการจะทำสิ่งที่ต้องการ... คุณกำลังขอให้ผมทำลายสมดุลของระบบเกม" รินเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของเธอ "ถ้าความลับเรื่องนี้รั่วไหลออกไป ทั้งผมและคุณอาจจะถูกทีมงานปรับแก้สมดุลจนไอเทมชิ้นนี้กลายเป็นแค่เศษเหล็กไร้ค่า" "นั่นคือเหตุผลที่ฉันมาหาคุณ" เอลิน่าตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เพราะฉันรู้ว่าคุณจะไม่ยอมให้ผลงานตัวเองถูกด้อยค่าด้วยการเขียนโปรแกรมห่วยๆ ของพวกมัน ริน... ฉันต้องการคุณมาเป็นช่างตีเหล็กประจำตัวของกิลด์เรา คุณจะได้ทรัพยากรทุกอย่างที่ต้องการ ข้อมูลแร่หายากจากทุกทวีป และที่สำคัญที่สุด... คุณจะได้ทดลองสร้างอะไรก็ได้ที่ใจคุณต้องการ โดยที่ไม่มีใครมาสั่ง" ข้อเสนอของเธอมันหอมหวานจนน่าใจหาย รินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวราวกับเสียงค้อนที่กระทบเหล็กในช่วงเวลาสำคัญที่สุด "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากครับ" รินวางแผนผังลงบนโต๊ะ "แต่ผมมีเงื่อนไขเดียว คือผมต้องเป็นอิสระ ทุกชิ้นงานที่ผมสร้างจะเป็นผลงานศิลปะของผม ไม่ใช่แค่เครื่องมือของกิลด์คุณ ถ้าคุณรับข้อตกลงนี้ไม่ได้ เราก็จบกันแค่นี้" เอลิน่ายืดตัวตรง แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยว เธอเอื้อมมือมาแตะที่ขอบทั่งตีเหล็กแล้วมองเขาราวกับจะอ่านใจ "ตกลง... ถ้าคุณทำดาบเล่มนี้ให้ฉันสำเร็จ ภายในสามวัน ภายใต้เงื่อนไขที่คุณตั้งไว้ ฉันจะทำในสิ่งที่คนทั้งเซิร์ฟเวอร์ยังไม่เคยทำ คือการมอบสิทธิขาดในการควบคุมการตลาดของกิลด์คุณให้" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปทันที ความกดดันพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวเหมือนจะหนักอึ้ง รินจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ เขากำลังจะตอบตกลง แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับแสงสีแดงฉานที่ส่องสว่างผ่านกระจกหน้าร้าน *ติ๊ง! ผู้เล่นระดับตำนาน 'ดาร์คไนท์' ได้ทำการประมูลไอเทม 'ผลึกแห่งความมืด' ซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักเพียงหนึ่งเดียวที่คุณต้องการ... และเขากำลังมุ่งหน้ามาที่โรงตีเหล็กของคุณในขณะนี้* รินหรี่ตาลงทันที เขามองไปที่ประตูโรงตีเหล็กที่ถูกกระแทกเปิดออกโดยชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ใครๆ ต่างก็รู้จักในนาม 'มือสังหารอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์' เอลิน่าชักดาบข้างเอวออกมาโดยสัญชาตญาณ ขณะที่รินกระชับค้อนในมือแน่นขึ้นอีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวที่ห้านี้ครับนะครับ