แผนซ้อนแผน

หน้าจอสีฟ้าฉายแสงเรืองรองสะท้อนม่านตาของริน ประโยคสนทนาจาก ID ปริศนาที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ไม่ได้สร้างความตกใจให้เขามากเท่ากับการคำนวณต้นทุนและความเสียหายที่อีกฝ่ายจงใจทิ้งไว้ *“ดูเหมือนว่าระบบป้องกันคลังแสงเขตสามจะเปราะบางกว่าที่คิดนะครับ คุณค้อนเหล็ก... หรือผมควรเรียกว่า ‘เหยื่อ’ ดีล่ะ?”* รินแค่นยิ้มที่มุมปาก นิ้วมือที่เคยจับค้อนตอกเหล็กมานับล้านครั้งเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อดีเบาๆ เป็นจังหวะสามช่าสม่ำเสมอ ความโกรธเคืองที่เคยพลุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของช่างตีเหล็กระดับท็อป ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจ เขารู้ดีว่าการเคลื่อนไหวของจารชนคนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคนที่เขานึกสงสัยไม่ใช่คนอื่นไกล—มันคือ "แบรนดอน" หุ้นส่วนการค้าที่เพิ่งเซ็นสัญญาร่วมทุนมูลค่าหลายร้อยล้านเหรียญในตลาดประมูลไปเมื่อวานนี้ "เปราะบางอย่างงั้นเหรอ?" รินพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องในห้อง "น่าเสียดายนะ... ที่ของในคลังแสงนั้นไม่ใช่ของจริงตั้งแต่แรกแล้ว" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบผ้ากันเปื้อนหนังมังกรที่สวมประจำถอดพาดไว้บนพนักเก้าอี้ ก่อนจะสวมเสื้อคลุมกันลมสีดำสนิทที่ถักทอด้วยใยไหมอัคคี ไอเทมระดับตำนานที่ซ่อนออร่าพลังทั้งหมดไว้ภายใต้เนื้อผ้าเรียบง่าย รินก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังห้องใต้ดินลับที่เชื่อมต่อกับระบบท่อส่งมานาของเมืองหลวงเซเลสเทียล ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่ระบบติดตามของเกมมักจะมองข้ามเสมอ ในขณะเดียวกัน เอลิน่ากำลังยืนรอเขาอยู่บริเวณจุดนัดพบหน้าประตูห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน สีหน้าของหญิงสาวเคร่งเครียดจนริ้วรอยแทบจะผูกเป็นปม เธอถือแผ่นหินควบคุมระบบการค้าในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด "ริน คุณเห็นข้อความนั้นหรือยัง?" เอลิน่ารีบเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นเงาร่างของชายหนุ่มก้าวออกมาจากความมืด "แบรนดอนกำลังถอนทุนสำรองทั้งหมดออกจากธนาคารกิลด์! ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ สินค้าล็อตใหญ่ที่เราเตรียมไว้ประมูลในวันพรุ่งนี้จะกลายเป็นศูนย์ทันที!" "ใจเย็นก่อนครับ เอลิน่า" รินยกมือขึ้นห้ามปรามด้วยท่าทีสุขุม นัยน์ตาสสีนิลมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อประเมินความตื่นตระหนก "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าคนอย่างผม จะปล่อยให้หนูตัวเดียวมาแทะรากฐานกิลด์ที่เราสร้างมากับมือได้ง่ายๆ?" เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อย ลมหายใจของเธอสะดุด "หมายความว่า..." "ผมรู้มานานแล้วว่ามีหนอนกระ่อนอยู่ในกลุ่มของเรา ตั้งแต่วันที่เราเริ่มเจรจาเรื่องเหมืองแร่เหล็กดารา" รินกล่าวเสียงเรียบ เดินผ่านเธอไปยังหน้าประตูห้องนิรภัยที่ควรจะถูกเจาะระบบ "แต่ผมปล่อยให้มันเดินหมากต่อ เพราะผมอยากรู้ว่าใครคือมือที่อยู่เบื้องหลังกิลด์ใหญ่ที่คอยชักใยอยู่เงียบๆ... และตอนนี้ ปลาตัวใหญ่ก็ว่ายเข้าอวนมาเองแล้ว" รินยื่นมือไปแตะที่แผงควบคุมระบบด้วยรหัสผ่านพิเศษ หน้าจอระบบพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนภัยดังขึ้นแบบไร้เสียง (Silent Alarm) เพื่อไม่ให้เป้าหมายไหวตัวทัน สิ่งที่ปรากฏบนจอภาพวงจรปิดไม่ใช่ภาพความเสียหาย แต่เป็นภาพของบุคคลในชุดคลุมฮู้ดสีเทา กำลังยืนงัดแผงควบคุมข้อมูลลับสุดยอดในห้องใต้ดินเขตเจ็ดอย่างตายใจ ชายคนนั้นหันหลังให้กล้อง แต่ท่าทางการยืนและมุมองศาการขยับมือซ้ายที่มีแหวนเพชรมานาประดับอยู่ มันคือเอกลักษณ์ที่ไม่ว่าใครก็ปลอมแปลงไม่ได้... แบรนดอน ตัวจริงเสียงจริง "ตามผมมาครับ" รินเอ่ยสั้นๆ พลางดึงดาบยาวไร้คมที่เหน็บไว้ข้างเอวออกมา ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ศาสตราวุธสำหรับสังหารผู้เล่น แต่เป็น *‘ดาบผนึกมานา’* ที่ออกแบบมาเพื่อจับกุมและขัดขวางการใช้สกิลเทเลพอร์ตโดยเฉพาะ ทั้งสองก้าวเดินผ่านอุโมงค์มืดมิดอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าแทบไม่สร้างเสียงใดๆ บนพื้นหินแกรนิต รินคำนวณจังหวะการหายใจของเป้าหมายผ่านแรงสั่นสะเทือนของมานาในอากาศ เขารู้ดีว่าแบรนดอนไม่ได้ทำคนเดียว ด้านหลังของจารชนผู้นี้ต้องมีเบื้องหลังที่ใหญ่กว่า—กิลด์มหาอำนาจอันดับหนึ่งอย่าง "ราชันย์โลหิต" ที่พยายามฮุบตลาดการค้าอาวุธทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์มานาน เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องควบคุมเขตเจ็ด รินส่งสัญญาณมือให้เอลิน่าหยุดรอก่อนจะพยักหน้ารับรู้ร่วมกัน เขานับถอยหลังในใจสามวินาที... *หนึ่ง... สอง... สาม...* *ปัง!* รินพุ่งตัวเข้าไปในห้องด้วยความเร็วแสง ดาบผนึกมานาในมือถูกตวัดออกไปเป็นวงโค้งอย่างไร้ความปรานี แสงสีฟ้าครามสพลันสว่างวาบปกคลุมทั่วทั้งห้อง ขัดขวางการทำงานของไอเทมวาร์ปทุกชนิดในรัศมีสิบเมตรทันที! แบรนดอนที่กำลังง่วนอยู่กับการดาวน์โหลดข้อมูลลับสะดุ้งสุดตัว เขาหันกลับมาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มและสุภาพเรียบร้อยในยามปกติบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ลูกน้องที่มารายงานผล แต่เป็นเจ้าของกิลด์ที่เขาเพิ่งหักหลังไปหมาดๆ "คะ... ค้อนเหล็ก! เป็นไปได้ยังไง นายควรจะติดอยู่ในกับดักมานาที่ชั้นสี่สซิ!" แบรนดอนตะโกนเสียงหลง ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องควบคุม รินหยุดยืนนิ่งห่างจากเป้าหมายเพียงสามก้าว ดาบในมือชี้ตรงไปที่ลำคอของอีกฝ่าย ปลายคมดาบเรืองแสงสีฟ้าเย็นยะเยือกจนผิวหนังของจารชนเกิดรอยแดง รินไม่ได้ตะคอกหรือแสดงความโกรธเกลื่อน เขายังคงรักษาท่าทีของสุภาพบุรุษผู้ควบคุมเกมได้อย่างสมบูรณ์แบบ "กับดักที่คุณว่า ผมเป็นคนออกแบบมันขึ้นมาเองกับมือนะครับ แบรนดอน" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "คุณคิดจริงๆ หรือว่า ชายผู้สร้างอาวุธระดับตำนาน จะมองไม่ออกว่ารหัสผ่านที่ถูกแก้ไปสามหลักนั้น เป็นฝีมือของมือสมัครเล่นที่อาศัยบุญเก่าของกิลด์อื่น?" แบรนดอนกัดฟันกรอด เหงื่อกาฬไหลซกเต็มใบหน้า "แก... แกหลอกฉันมาตลอด!" "ผมแค่ให้โอกาสคุณแสดงฝีมือให้เต็มที่ต่างหากล่ะครับ" รินยิ้มบางๆ สายตากวาดมองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาแสดงผลการจับกุม "ตอนนี้ข้อมูลการโอนเงินทั้งหมดและหลักฐานการติดต่อซื้อขายระหว่างคุณกับกิลด์ราชันย์โลหิตถูกบันทึกไว้ในสำนักทะเบียนเกมเรียบร้อยแล้ว บัญชีการค้าของคุณในเกมนี้ถูกระงับถาวร... และทรัพย์สินทั้งหมดจะถูกยึดเข้ากองกลางของกิลด์เราตามกฎหมายของระบบ" แบรนดอนหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าการโดนแบนทรัพย์สินในเกม VRMMO ระดับสูงนี้หมายถึงความหายนะในโลกความเป็นจริงด้วย เนื่องจากสัญญามูลค่ามหาศาลค้ำคออยู่ "แกคิดว่าจัดการฉันคนเดียวแล้วเรื่องจะจบงั้นเหรอ?" แบรนดอนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้น "แกคิดว่ากิลด์ราชันย์โลหิตจะปล่อยแกไปเหรอ ริน! พวกมันรู้ทุกความเคลื่อนไหวของแก และตอนนี้... กองกำลังหลักพันคนกำลังปิดล้อมทางเข้าออกทั้งหมดของเมืองนี้ไว้แล้ว!" รินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่นั่นไม่ใช่ความหวาดกลัว—มันคือความตื่นเต้นที่ฉายแวววับขึ้นในดวงตาสีนิล ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากตอบโต้ เสียงระฆังเตือนภัยระดับสูงสุดของเมืองหลวงเซเลสเทียลก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า หน้าจอระบบทั้งหมดในห้องทำงานและห้องใต้ดินกะพริบเป็นสีแดงฉานพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ และข้อความประกาศจากส่วนกลางของเซิร์ฟเวอร์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทุกคนในเขตพื้นที่— *[ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นกลุ่ม ‘ราชันย์โลหิต’ ได้ประกาศสงครามเต็มรูปแบบกับกิลด์ช่างตีเหล็กของคุณ และในขณะนี้... ประตูมิติเคลื่อนย้ายข้ามทวีปที่ไม่รู้จักกำลังถูกเปิดใช้งาน ณ ใจกลางจัตุรัสกลางเมือง]* รินหันขวับไปมองหน้าจอภาพวงจรปิดภายนอกที่เพิ่งติดขึ้นมาอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ภาพที่ปรากฏคือเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดเกราะสีทองอร่ามที่ก้าวออกมาจากประตูมิติ พร้อมกับกองทัพผู้เล่นนับพันที่ถืออาวุธเรืองแสงสีโลหิตพุ่งตรงเข้ามาทางนี้ และเมื่อผู้เล่นคนนั้นถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่รินคุ้นเคยเป็นอย่างดี—รินก็ชะงักค้างไปทันทีเพราะมันคือคนเดียวกับที่ควรจะตายไปในเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" เสมอมานะครับ