อำนาจเงินตรา

"เปิดราคามาเท่าไหร่... ฝ่ายบัญชีถึงกล้าอนุมัติงบก้อนนี้โดยไม่กريดร้อง?" เสียงทุ้มต่ำของรินดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์สะท้อนลงบนใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคู่คมจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่แสดงยอดเงินสดหมุนเวียนในคลังกิลด์ ซึ่งกำลังลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เอลิน่า ซึ่งยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าจอ ปรับแว่นตาไร้กรอบของเธอเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววระคนทึ่งและกังวลใจในคราวเดียวกัน เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้สร้างตำนานหน้าใหม่ให้กับโลก VRMMO แห่งนี้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เจ็ดหลัก... และเป็นเจ็ดหลักที่เกือบจะแตะเพดานสูงสุดของระบบธนาคารในเกมภายในหนึ่งชั่วโมง" เอลิน่าถอนหายใจยาวเหยียด "คุณรินคะ... เอ่อ ขออภัยครับ คุณรินครับ การจ้างผู้เล่นระดับท็อปจากสามกิลด์ใหญ่พร้อมกันเพื่อมาเป็นกองกำลังคุ้มกันร้านค้า มันไม่ใช่แค่การลงทุน แต่มันคือการประกาศสงครามเศรษฐกิจกลายๆ เลยนะครับ" "ผมไม่ได้ประกาศสงคราม..." รินแค่น "ผมแค่กำลังซื้อความสงบ... และซื้อเวลา" ภาพบนจอภาพวงจรปิดภายนอกร้านค้ายังคงฉายภาพของเงาร่างในชุดเกราะสีทองอร่าม ผู้เล่นคนนั้นยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูมิติ ท่ามกลางกองทัพนับพันที่ถืออาวุธเรืองแสงสีโลหิต ใบหน้าที่ควรจะสลายกลายเป็นข้อมูลไปเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งผ่านเลนส์กล้องมายังรินราวกับจะเยาะเย้ยความตาย *ครึก... โครม!* เสียงแรงสั่นสะเทือนจากภายนอกดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันมหาศาลจากการปลดปล่อยจิตสังหารของผู้เล่นนับพันแผ่ซ่านทะลุกำแพงเวทมนตร์เข้ามาจนอากาศภายในห้องทำงานเริ่มบิดเบี้ยว รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของโลหะและคาร์บอนจากการตีดาบในห้องใต้ดินยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก แต่วินาทีนี้ สิ่งที่เขาต้องจัดการไม่ใช่เหล็กกล้า หากแต่เป็นหมากกระดานที่ชื่อว่า 'โชคชะตา' "คุณรินครับ ทางกองกำลังรับจ้างกลุ่มแรกมาถึงจุดนัดพบบริเวณระเบียงชั้นสองแล้วครับ" เสียงรายงานจากระบบสื่อสารภายในของกิลด์ดังขึ้น รินพยักหน้ารับช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาเอื้อมไปหยิบ ‘ค้อนสงครามแห่งปฐพี’ อาวุธประจำตัวที่อัดแน่นไปด้วยรูนเวทมนตร์สีฟ้าครามขึ้นมาพาดไว้บนบ่า น้ำหนักของมันหนักอึ้งและมั่นคง เช่นเดียวกับจิตใจของเขาในยามนี้ "ลงไปข้างล่างกันเถอะ เอลิน่า" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "เรามาดูกันว่า... เงินสดสเกลหลักร้อยล้าน จะซื้อความภักดีของพวก 'สุนัขล่าเนื้อ' ได้นานแค่ไหน" เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออก กลิ่นอายความตึงเครียดก็พัดโถมเข้าใส่ทันที โถงทางเดินหลักของร้านค้าถูกเนรมิตให้กลายเป็นศูนย์บัญชาการชั่วคราว ผู้เล่นระดับแนวหน้าเกือบห้าสิบคนในชุดเกราะเต็มยศยืนประจำจุดอย่างเป็นระเบียบ พวกเขาไม่ใช่สมาชิกกิลด์ของริน แต่คือ "สินค้า" ที่ถูกซื้อมาด้วยอำนาจเงินตราอย่างแท้จริง—ทหารรับจ้างอิสระผู้มีค่าหัวแพงที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ ท่าんกลางความเงียบสงบ มีร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปากของชายหนุ่มผมสีเงิน ผู้เล่นสายลับจากสำนักดาบมาร "เซโร่" "ค่าจ้างงวดแรกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว ค้อนเหล็ก" เซโร่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสวง ขณะควงกริชในมือเล่นอย่างไม่ี่หัง "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า เงินหนาแค่ไหนก็ซื้อความตายไม่ได้... ถ้าไอ้คนที่ยืนอยู่นะจอดรถรอนั่น คือ 'ราชาแห่งกองทัพโลหิต' ตัวจริง เสียงเล่าลือบอกว่ามันเก่งกว่าเมื่อสามปีก่อนเป็นสิบเท่า" รินหยุดเดิน สายตาคมกริบกวาดมองเซโร่และเหล่าทหารรับจ้างรอบตัว บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนทุกคนต้องกลืนน้ำลาย "ผมไม่ได้จ้างพวกคุณมาสู้จนตัวตาย..." รินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "ผมจ้างพวกคุณมาเพื่อซื้อเวลา 'สามสิบนาที' เท่านั้น" "สามสิบนาที?" เซโร่เลิกคิ้วสูง "ทำไมต้องสามสิบนาที?" รินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นแตะแหวนมิติที่นิ้วชี้ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นพร้อมกับตำราโบราณเล่มหนาที่ปรากฏขึ้นบนโต๊ะทำงาน—ตำราที่เขาใช้เวลาตีเหล็กและถอดรหัสลับข้ามคืนติดต่อกันสามวันสามคืน "เพราะในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า..." รินหันไปมองหน้าจอวงจรปิดอีกครั้ง ที่ซึ่งร่างในชุดเกราะสีทองกำลังเงาคมดาบชี้ตรงมาที่ร้านของเขา รอยยิ้มมุมปากของรินปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็น "...อาวุธชิ้นสุดท้ายที่จะพลิกกระดานนี้ จะเสร็จสมบูรณ์" ก่อนที่เซโร่จะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่ประตูด้านหน้า แรงระเบิดทำลายค่ายกลเวทมนตร์ป้องกันระดับสูงจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนนับพันที่กรูเข้ามาภายในอาณาเขตของร้าน และในวินาทีนั้นเอง ที่หน้าจอโฮโลแกรมหลักของร้านเกิดสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน ร่างในชุดเกราะสีทองที่ควรจะอยู่ข้างนอก กลับปรากฏตัวขึ้นยืนตระหง่านอยู่กลางโถงรับAกชั้นหนึ่งอย่างไร้ร่องรอยของการบุกรุก! ชายปริศนาค่อยๆ ถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างขวา เขายิ้มเหี้ยมเกรียม พรางเอ่ยชื่อที่รินไม่ได้ยินมาสามเต็มปีด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ไม่ได้เจอกันนานนะ... 'เพื่อนเก่า' ริน นายยังฝีมือตกเหมือนเดิมเลยนี่" รินชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า... การป้องกันที่เขาใช้เงินซื้อมาทั้งหมด กำลังจะไร้ความหมายในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" เสมอมานะครับ