การจารกรรมข้อมูล

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นความร้อนสูงคละคลุ้งในห้องใต้ดินของโรงตีเหล็ก ‘ค้อนเหล็กประจัญบาน’ แสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบล็อกอินเสมือนจริงสะท้อนบนใบหน้าของรินที่กำลังจ้องมองแท่งโลหะ ‘มิธริลบริสุทธิ์’ ในมือด้วยสายตาคมกริบ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับวาดลวดลายบนอากาศเพื่อลงอักขระเวทมนตร์ขั้นสูงลงบนโครงดาบ ความเงียบงันภายในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่เหยียบบนพื้นไม้กระดานด้านนอก—มันเบาเกินกว่าจะเป็นผู้เล่นทั่วไป และเงียบเกินกว่าจะเป็นระบบ NPC ส่งของ รินไม่ได้หันไปมอง ทว่ามุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ถ้าคิดจะเข้ามาดูสูตรลับระดับ SSS ของผม อย่างน้อยก็ควรเปลี่ยนรองเท้าที่มีเสียงก๊อกแก๊กคู่นั้นเสียก่อนนะครับ คุณนักจารกรรมเงา” ประตูห้องตีเหล็กถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทของนักฆ่าเลเวล 75 ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าเจ้าของร้านไม่ได้กำลังง่วงงันหรือเผลอไผลอย่างที่ข่าวกรองรายงานมาเลยแม้แต่น้อย “แก... รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?” เสียงแหบพร่าลอดผ่านหน้ากากผ้าสีดำ “ตั้งแต่ที่คุณก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูร้านในรัศมีสามเมตรแล้วครับ ระบบป้องกันการบุกรุกของผมไม่ได้มีไว้แค่ประดับร้านเล่นๆ หรอกนะ” รินวางแท่งมิธริลลงบนทั่งตีเหล็กเสียงดัง ‘กริ๊ง’ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีเข้มจ้องมองผู้บุกรุกราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อในกรง นักฆ่าคนนั้นหัวเราะในลำคอ ทว่ามือที่ถือมีดสั้นอาบยาพิษกลับสั่นเทาเล็กน้อย “ปากดีนักนะ ค้อนเหล็ก! คิดว่าแกเก่งแค่เรื่องตีดาบแล้วจะสู้กับสายต่อสู้ตรงๆ ได้รึไง วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าแก... ข้าแค่มาเอา ‘พิมพ์เขียว’ ดาบเซ็ตใหม่ที่แกเพิ่งประมูลชนะไปเมื่อวานนี้เท่านั้น ส่งมันมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้นร้านของแกได้ราบเป็นหน้ากลองแน่” รินถอนหายใจเบาๆ หยิบผ้าเช็ดมือผืนเก่ามาเช็ดคราบเขม่าคาร์บอนบนฝ่ามืออย่างใจเย็น ท่าทีที่เยือกเย็นเกินไปทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “คุณคิดว่าข้อมูลระดับตำนานที่ผมใช้เวลาค้นคว้าและเผาผลาญวัตถุดิบไปนับหมื่นเหรียญทอง จะถูกเก็บไว้ในลิ้นชักธรรมดาๆ ที่ใครก็ไขออกอย่างนั้นหรือครับ?” รินก้าวเข้าไปหาช้าๆ ฝีเท้ามั่นคง “กิลด์ ‘เงาอัสนี’ ของพวกคุณนี่น่าเบื่อเสียจริง ส่งคนมารังควานผมไม่เว้นแต่ละวัน คิดว่าผูกขาดตลาดอาวุธแล้วจะยิ่งใหญ่คับฟ้าได้รึไง” “แก!” นักฆ่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง ทักษะ ‘ก้าวพริบตา’ ถูกใช้ออกมาเพื่อปิดฉากในดาบเดียว เป้าหมายคือคอหอยของริน ทว่า... รินเร็วกว่า พริบตานั้น ค้อนเหล็กด้ามโปรดที่วางอยู่ข้างทั่งถูกมือหนาคว้าไว้ได้อย่างแม่นยำ น้ำหนักของค้อนที่ถูกคำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบเหวี่ยงตวัดเป็นวงโค้งด้วยแรงเหวี่ยงเหวี่ยงข้อศอกอันทรงพลัง เสียง ‘เพล้ง!’ ดังสนั่นเมื่อหัวค้อนกระแทกเข้ากับมีดสั้นจนหักสะบั้นเป็นสองท่อน แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของนักฆ่ากระเด็นไปอัดกระแทกกับชั้นวางขวดโพชั่นจนแตกกระจายระเนระนาด “อึก... พลังบ้าอะไรกัน! แกไม่ใช่แค่ช่างตีเหล็กธรรมดา!” นักฆ่ากระอักเลือดออกมาคำโต ค่าพลังชีวิตลดฮวบลงเหลือขีดสีแดงฉาน รินเดินเข้าไปใกล้ ใช้ปลายด้ามค้อนกดทับลงบนอกของอีกฝ่ายอย่างสุภาพ แต่หนักหน่วงจนขยับไม่ได้ “ผมคือนักสร้างอาวุธที่รวยที่สุดในเซิร์ฟเวอร์นี้ต่างหากล่ะครับ และคนที่รวยพอจะซื้อข้อมูล... ก็มักจะมีเงินจ้างทหารรับจ้างระดับท็อปมาจัดการพวกเศษสวะแบบคุณได้เสมอเช่นกัน” ในจังหวะนั้นเอง ประตูร้านก็เปิดผางออก เอลิน่าในชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชา เธอกวาดสายตามองสภาพห้องที่เสียหายเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังนักฆ่าที่นอนหมดสภาพบนพื้น “จัดการเรียบร้อยแล้วสินะคะ ริน” เอลิน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่งามฉายแววเฉียบคม “ฉันเพิ่งเช็คข้อมูล IP และเส้นทางการเงินของคนผู้นี้เสร็จ... ปรากฏว่าเงินมัดจำค่าจ้างถูกโอนมาจากบัญชีสำรองของ ‘กิลด์พยัคฆ์เมฆา’ ไม่ใช่เงาอัสนีอย่างที่มันแกล้งทำเป็นเบี่ยงเบนความสนใจ” รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป “พยัคฆ์เมฆา? กิลด์ใหญ่อันดับสามที่เพิ่งประกาศตัวเป็นพันธมิตรกับเราเมื่อสัปดาห์ก่อนเนี่ยนะ?” นักฆ่าบนพื้นหัวเราะร่าออกมาทั้งที่เลือดไหลย้อยมุมปาก “ฮ... ฮ่าๆๆ พวกแกฉลาดนักนะ! แต่สายไปแล้วล่ะ ตอนนี้ข้อมูลบางส่วนถูกส่งออกไปยังเซิร์ฟเวอร์กลางเรียบร้อยแล้ว...” สีหน้าของเอลิน่าเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที เธอกดเปิดหน้าจอระบบส่วนตัวอย่างรวดเร็ว “แย่แล้วริน! ระบบป้องกันไฟร์วอลล์สำรองกำลังถูกเจาะจากภายนอก... ไม่ใช่แค่พิมพ์เขียวดาบ แต่วัตถุดิบหายากในคลังแสงลับกำลังถูกโอนย้าย!” รินไม่รอช้า เขาสערตาทิ้งค้อนในมือแล้วพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมระบบคลังแสงหลักทันที นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงเพื่อตัดการเชื่อมต่อเครือข่าย แต่ทว่า... หน้าจอระบบกลับปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉานขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่บาดแก้วหู [คำเตือน: สิทธิ์การเข้าถึงถูกแทนที่ด้วยรหัสระดับ Admin สูงสุด] [ผู้ใช้งานปริศนา: ???????] [กำลังถ่ายโอนข้อมูลทั้งหมด: 98%...] รินหยุดมือลงทันที เขาจ้องมองหน้าจอที่กำลังนับถอยหลังด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่นิ่งสนิท ผิดกับเอลิน่าที่มีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด หน้าจอระบบดับวูบลงไปชั่วพริบตา ก่อนจะติดขึ้นมาใหม่อีกครั้งพร้อมกับข้อความทักทายที่ส่งตรงมาจากผู้เล่นปริศนา และเมื่อรินอ่านชื่อ ID นั้น หัวใจของเขาก็เต้นกระหน่ำด้วยความระอุที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด—เพราะมันคือชื่อของคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดในฐานะหุ้นส่วนธุรกิจคนสำคัญ... คนที่ควรจะอยู่ที่อีกฟากหนึ่งของทวีปในเวลานี้ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางสายคราฟต์อันดุเดือดนี้นะครับ