เปิดตลาดการค้าเสรี

"กำไรสามร้อยเปอร์เซ็นต์จากการส่งออกล็อตแรก คุณริน... คุณแน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะไม่เก็บไว้โก่งราคาในช่วงที่ผู้เล่นเลเวลสูงขึ้นอีกหน่อย?" เสียงของเอลิน่าราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่สวย เธอวางเอกสารบัญชีลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหนักอึ้งในห้องทำงานส่วนตัวของกิลด์ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังสะท้อนก้องในความเงียบสงัด ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเตาหลอมที่ยังคงแดงฉาน ผมใช้คีมเหล็กคีบแท่งเหล็กกล้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มจัดขึ้นมาวางบนทั่ง จังหวะการทุบค้อนของผมสม่ำเสมอ เหมือนเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของจักรกล "อาวุธที่ผมสร้าง ไม่ใช่เครื่องมือเก็งกำไรระยะสั้นครับเอลิน่า แต่มันคือเชื้อเพลิงที่ผมจะใช้เผาผลาญตลาดอาวุธระดับกลางให้ราบคาบ เพื่อให้ชื่อของ 'ค้อนเหล็ก' กลายเป็นมาตรฐานใหม่ของเกมนี้" ผมวางค้อนลง หันไปมองเธอ สายตาของผมเย็นเยียบและแน่วแน่ "ยิ่งของผมกระจายไปทั่วทุกเมืองเร็วเท่าไหร่ อำนาจต่อรองของกิลด์เราก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น การค้าเสรีไม่ได้มีไว้เพื่อให้เรารวยเพียงอย่างเดียว แต่มันมีไว้เพื่อทำให้กิลด์อื่นๆ กลายเป็นเพียง 'ลูกค้า' ของเราในอนาคตครับ" เอลิน่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง เธอเข้าใจสิ่งที่ผมสื่อแล้ว เธอหยิบปากกาขนนกขึ้นมาขีดฆ่าตัวเลขบางอย่างในบัญชี "ถ้าอย่างนั้น ขบวนขนส่งสินค้าชุดแรกจะออกจากเมืองเซนทิเนลในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าครับ ผมได้จัดหน่วยคุ้มกันฝีมือดีที่สุดไปพร้อมกับสินค้า 'ดาบเล่มที่ 19' ล็อตใหม่ 50 เล่ม ตามที่คุณสั่ง" "ดีครับ อย่าลืมกำชับคนของเราว่า ดาบทุกเล่มต้องมีสัญลักษณ์ตราประทับช่างตีเหล็กของผมให้ชัดเจน" ผมเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบดาบสั้นที่เพิ่งตีเสร็จขึ้นมาพิจารณา ความคมกริบของมันสะท้อนแสงไฟดูน่าเกรงขาม "ถ้าใครกล้าทำตราประทับเสียหาย หรือปล่อยให้สินค้าตกไปอยู่ในมือของกิลด์คู่แข่งโดยไม่มีการซื้อขายที่ถูกต้อง ผมจะถือว่านั่นเป็นการทรยศต่ออุดมการณ์ของผม" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในทันที เอลิน่ารับทราบคำสั่งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เธอรู้ดีว่าผมไม่ใช่คนใจดีหากเป็นเรื่องของผลงานที่ผมสร้างขึ้นด้วยชีวิต "คุณรินครับ... ผมมีรายงานบางอย่างที่อาจจะทำให้แผนการส่งออกของเราสะดุด" เอลิน่าขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอลดต่ำลงราวกับเกรงว่ากำแพงจะมีหู "กิลด์ 'มังกรเหล็ก' จากเมืองทางเหนือเพิ่งประกาศระดมทุนก้อนใหญ่ เพื่อกว้านซื้ออาวุธระดับแรร์จากตลาดประมูลทิ้งทั้งหมด ดูเหมือนพวกเขาจะพยายามผูกขาดตลาดเพื่อบีบให้ช่างตีเหล็กอิสระอย่างคุณต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขของพวกเขาครับ" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ผูกขาดงั้นเหรอครับ? ความโง่เขลามักมาพร้อมกับความมั่นใจเสมอ" ผมหยิบแผนที่ของเกมขึ้นมากางบนโต๊ะ นิ้วชี้ของผมลากผ่านเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างเมืองหลัก "ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมผูกขาด ผมก็จะทำให้พวกเขารู้ว่า 'ผู้คุมกฎ' ที่แท้จริงคือใคร ในขณะที่พวกเขากำลังทุ่มเงินมหาศาลไปกับการกว้านซื้ออาวุธขยะในตลาดกลาง เราจะปล่อยสินค้าล็อตพิเศษของเราเข้าสู่ตลาดมืดในเมืองทางเหนือโดยตรง... ตัดราคาพวกเขาทุกช่องทาง และทำให้สินค้าที่พวกเขาเพิ่งซื้อไปกลายเป็น 'เศษเหล็ก' ที่ไม่มีใครต้องการทันที" "นั่นหมายความว่าเราจะขาดทุนในระยะแรก..." เอลิน่าขมวดคิ้วคำนวณตัวเลขในหัว "เปล่าครับ เราไม่ได้ขาดทุน แต่เรากำลังจ่าย 'ค่าโฆษณา' เพื่อประกาศศักดาให้ทุกคนรู้ว่า อาวุธที่ผมสร้างคือของแท้ ส่วนอาวุธที่กิลด์มังกรเหล็กถืออยู่ คือของเลียนแบบราคาแพง" ผมหันไปหยิบพิมพ์เขียวใบหนึ่งที่เก็บไว้ใต้สุดของกองเอกสาร "เตรียมการให้พร้อม ส่งข้อความถึงทุกเมืองว่าสัปดาห์หน้า กิลด์ของเราจะเปิดตัว 'ดาบพิฆาตมังกร' รุ่นลิมิเต็ดที่มีเพียง 10 เล่มเท่านั้น" เอลิน่าเบิกตากว้าง "รุ่นลิมิเต็ด? แต่คุณยังไม่ได้เริ่มตีมันเลยนะ!" "ผมไม่ได้ตีดาบเล่มนั้นครับ..." ผมตอบพลางหยิบแร่หายากสีดำสนิทออกมาจากคลังสมบัติส่วนตัว แสงของมันดูดกลืนแสงไฟในห้องไปจนหมดสิ้น "เพราะผมกำลังจะตีมันในตอนนี้ และมันจะไม่ใช่แค่ดาบ แต่เป็นอาวุธที่จะสั่นคลอนสมดุลของทั้งเซิร์ฟเวอร์" ในขณะที่ผมกำลังจะลงมือจุดไฟเตาหลอมอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าห้องทำงาน ประตูก็ถูกเปิดผางออกมาโดยไม่ได้อนุญาต ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะสีเงินตราสัญลักษณ์กิลด์มังกรเหล็กก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขามีใบสัญญาที่ดูคุ้นตา "นายคงเป็น 'ค้อนเหล็ก' สินะ?" ชายคนนั้นกล่าวเสียงแข็ง "ฉันได้รับคำสั่งให้นำ 'สัญญาจ้างช่างตีเหล็กผูกขาด' มาให้แกเซ็นซะ ก่อนที่เมืองเซนทิเนลแห่งนี้จะไม่เหลือที่ให้แกยืน" ผมค่อยๆ วางแร่ในมือลง สบตากับคนตรงหน้าด้วยความนิ่งเฉยที่น่าขนลุก ผมหยิบปากกาขนนกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แล้วพูดขึ้นเบาๆ "คุณมาช้าไปครับ... เพราะคนที่ควรจะได้รับสัญญานี้จริงๆ คือคนที่เพิ่งจะ 'สิ้นเนื้อประดาตัว' หลังจากที่พยายามจะกว้านซื้ออาวุธของผมเมื่อครู่นี้ต่างหาก" เขายังไม่ทันได้อ้าปากเถียง เสียงแจ้งเตือนจากระบบทั่วทั้งห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงระฆังแห่งความหายนะ ข้อมูลในเอกสารของเขาที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรมเริ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าของชายร่างยักษ์เปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความซีดเผือด เมื่อเห็นมูลค่าทรัพย์สินของกิลด์ตัวเองร่วงดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดในชั่วพริบตา... และที่หน้าประตูห้องทำงานของผม บุคคลที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาเยือน ก็ค่อยๆ เดินก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธที่ผมเพิ่งจะส่งออกไปเมื่อครู่นี้อยู่ในมือ! หวังว่าตอนนี้น่าจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกับการวางแผนธุรกิจที่ดุเดือดของผมนะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอครับ!