การตัดสินใจที่ฝืนโชคชะตา

เสียงกรีดร้องของความสิ้นหวังดังระงมผสมปนเปไปกับเสียงคำรามกึกก้องของ 'เบฮีมอธ' อสูรกายกลายพันธุ์ระดับภัยพิบัติที่กำลังเหยียบย่ำซากปรักหักพังของเขตอุตสาหกรรมเก่า ฝุ่นควันตลบอบอวลจนแทบมองไม่เห็นทาง เบื้องหน้าของกรงเล็บเหล็กมหึมานั้น คือกลุ่มฮันเตอร์ระดับ B สังกัดกิลด์มังกรฟ้าที่กำลังนอนเกลื่อนกลาด เนื้อตัวอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน เซร่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดาบยาวในมือสั่นเทิ้มด้วยความเหนื่อยล้าและพิษบาดแผล เธอยืนหยัดอยู่เป็นคนสุดท้าย ใช้ร่างอันบอบบางแต่เปี่ยมด้วยพลังเวทมนตร์คุ้มครองเพื่อนร่วมทีมที่หมดสติอยู่เบื้องหลัง ดวงตาสีฟ้าคมกริบจ้องมองความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที "หัวหน้าหน่วยเซร่า... ถอยไปเถอะครับ พวกเรา... ไม่รอดแน่แล้ว" เสียงแหบพร่าของลูกทีมคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง น้ำตาผสมหยาดเหงื่อไหลอาบแก้ม เซร่าไม่ตอบคำเธอทำเพียงแค่กระชับดาบในมือแน่นขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัว แต่นัยน์ตากลับฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอนึกถึงใบหน้าของใครบางคน... ชายหนุ่มผู้กุมรหัสลับแห่งอนาคตและรอยยิ้มเยือกเย็นที่มักจะบอกเธอเสมอว่า *'อย่าเพิ่งยอมแพ้จนกว่าเกมจะจบ'* "ฉันยังตายไม่ได้..." เซร่าพزึมพำกับตัวเอง พลังมานาสีครามระเบิดออกจากร่างจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกฝุ่นควันรอบตัว แต่มันก็เป็นเพียงเฮือกสุดท้ายของเหยื่อที่รอวันถูกขย้ำ เมื่อเจ้าเบฮีมอธเงาอสูรพ่นลำแสงทำลายล้างพุ่งตรงมายังเธอด้วยความเร็วสูงเกินกว่าจะหลบพ้น! *ตูมมม!* ทว่า ก่อนที่ลำแสงมรณะจะกลืนกินร่างของเซร่า แผ่นดินเบื้องหน้าเธอกลับยุบตัวลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับม่านพลังงานสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับรอยแยกแห่งความมืดมิด มันดูดกลืนการโจมตีทั้งหมดหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ท่ามกลางความโกลาหลและกลุ่มควันหนาทึบ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมหน้ากากโลหิตปรากฏกายขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง เงานั้นยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ แผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยแผ่รังสีอำมหิตและอำนาจกดดันที่สูงส่งจนแม้แต่เบฮีมอธยังต้องชะงักฝีเท้าและถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณดิบ ริน... เขาไม่ได้อยู่บนเฮลิคอปเตอร์เพื่อกดทำลายฐานทัพอย่างเดียว แต่เขาเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างแล้วพุ่งทะยานลงมาตรงนี้ด้วยตัวคนเดียว "คุณ..." เซร่าครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา หัวใจที่เคยหวาดกลัวกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด รินไม่หันกลับมามอง เขายังคงจ้องมองอสูรกายตรงหน้าด้วยแววตาที่เยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง นิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา [ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยพิบัติ: เบฮีมอธคลั่ง] [ระบบพยากรณ์วิกฤตโลก: ทำการวิเคราะห์จุดตาย... สำเร็จ] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษ: 'เขตแดนแห่งผู้พิชิต' ระดับสูงสุด] มุมปากของรินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความสะใจของคนที่กุมไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ "พวกแกเล่นสนุกกันพอหรือยังครับ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเบาๆ ทว่ากลับก้องกังวานไปทั่วบริเวณสะเทือนเลื่อนลั่นถึงโสตประสาทของทุกคนที่ยังตื่นอยู่ รินก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว พลังงานมหาศาลระเบิดทะลักออกจากร่างราวกับภูเขาไฟระเบิด แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรเปลี่ยนไปในพริบตา พื้นคอนกรีตแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ท้องฟ้าที่เคยไร้แสงดาวกลับปรากฏกลุ่มเมฆสีดำทะมึนหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น พร้อมกับสายฟ้าสีแดงฉานที่ผ่าลงมาประจันหน้ากับเบฮีมอธ ฮันเตอร์กิลด์มังกรหน้าที่นอนหมดสภาพอยู่ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่มีพลังกดดันระดับนี้มาก่อน แม้กระทั่งหัวหน้ากิลด์ระดับ S ก็ยังเทียบไม่ติด รินยกมือขึ้นช้าๆ ก่อนจะแบมือออกเบื้องหน้า... ดาบพลังงานแสงสีครามบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในมือของเขา บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง "ในเมื่อพวกแกกล้าเข้ามาในเขตของฉัน..." รินหันสายตาคมกริบมองอสูรกายยักษ์ แววตานั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะฝืนชะตาฟ้าดิน "ก็จงเตรียมตัวรับผลของการกระทำนี้ซะ" เซร่ามองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากลาย ทั้งโล่งอก ห่วงใย และศรัทธาอย่างล้นพ้น เธอยื่นมือออกไปหวังจะคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้เพื่อเตือนสติถึงอันตราย แต่ทว่า... ก่อนที่นิ้วมือของเซร่าจะสัมผัสโดนเนื้อผ้า รินกลับหายตัวไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วเหนือแสง ทิ้งไว้เพียงเสียงระเบิดกัมปนาทที่ฉีกกระชากความมืดมิดให้สว่างวาบไปทั่วทั้งเมือง และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของรินก็กะพริบแสงสีแดงเตือนภัยระดับวิกฤต พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นว่า... [คำเตือน: ตรวจพบ 'บุคคลปริศนา' ระดับ SSS กำลังมุ่งหน้ามายังจุดเกิดเหตุด้วยความเร็วสูง และเป้าหมายที่แท้จริงของมัน... คือตัวตนของคุณ] --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้โอเวอร์ลอร์ดซีโร่มา ณ ที่นี้นะครับ