ด่านแรกในเขตรกร้าง

คราบเลือดสีดำข้นคลักรสชาติสนิมเหล็กยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น ตอนที่รินสะบัดมีดสั้นเล่มโทรมในมือจนหยดสุดท้ายกระเด็นลงสู่พื้นดินแห้งแล้งของเขตรกร้างเขตเจ็ด กลิ่นซากเน่าเปื่อยของอสูรระดับต่ำผสมปนเปกับกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ทว่าสำหรับเขาแล้ว นี่ไม่ใช่กลิ่นที่น่าสะพรึงกลัว แต่มันคือกลิ่นอายของโอกาส... กลิ่นอายของความแข็งแกร่งที่กำลังไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายทีละหยด "จัดการเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ... ฝีมือการอ่านจุดอ่อนของคุรินพัฒนาขึ้นจนน่าตกใจเลย" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง เซร่า ฮันเตอร์สาวระดับ S ในชุดเกราะหนังกระชับเข้ารูปสีดำสนิท กำลังใช้ผ้าเช็ดคราบเขม่าออกจากปลายศาจธนูเวทของเธอ ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมายังร่างของชายหนุ่มด้วยแววตาที่ซับซ้อน ระหว่างความโล่งใจ ความชื่นชม และความประหลาดใจที่ยังคงฉายชัดอยู่ในทุกอณูความรู้สึก รินไม่ได้หันกลับไปทันที เขายังคงยืนนิ่งปล่อยให้สายลมเย็นยะเยือกของเขตรกร้างพัดผ่านเส้นผมสีดำสนิท ดวงตาคมกริบจดจ้องไปยังหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า—หน้าจอระบบที่คนอื่นไม่มีวันมองเห็น [ติ๊ง!] [ท่านสังหาร 'หมาป่าเงาคลั่ง (ระดับ 3)' สำเร็จ] [แต้มประสบการณ์ (EXP) ถึงเกณฑ์กำหนด...] [ระบบทำการยกระดับ (Level Up) ฮันเตอร์ไร้คลาส: เลเวล 1 -> เลเวล 15!] [ตรวจพบการดูดซับแก่นพลังงานพิเศษ: ปลดล็อกทักษะติดตัวขั้นสูง 'เนตรมังกรทะลวงมิติ' (Dragon's Void Eye)] คลื่นพลังงานอุ่นวาบสายหนึ่งพุ่งพล่านจากกลางแผ่นหลังกระจายไปทั่วทุกเส้นประสาท ความรู้สึกเจ็บปวดจากการปะทะเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ร่างกายที่เคยรู้สึกเหนื่อยล้ากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด นี่คือความสะใจของระบบที่มอบอำนาจให้ผู้ถูกกดขี่ได้พลิกเกมอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เลเวล 15 ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงของการล่าในเขตรกร้าง... สถิตินี้คงทำให้พวกสมาคมฮันเตอร์ระดับสูงถึงกับสำลักกาแฟด้วยความช็อก หากพวกมันรู้ว่าฮันเตอร์ไร้คลาสที่พวกมันตราหน้าว่าขยะ กำลังก้าวกระโดดผ่านขีดจำกัดของมนุษยชาติด้วยความเร็วระดับแสง รินหันกลับมามุมปากหยักยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นของคนที่กุมไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ "ความเร็วระดับนี้ยังไม่พอหريكหรอกครับ เซร่า" รินเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีด "พวกสมาคมและตระกูลใหญ่คงส่งหน่วยกวาดล้างชุดถัดไปมาแล้ว... หลังจากที่เรากำจัดหมาป่าเงาคลั่งฝูงนี้ พื้นที่ตรงนี้จะกลายเป็นจุดสนใจทันที" เซร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ลอยเข้าแตะจมูก เธอปรายตามองซากอสูรตรงหน้าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย "หน่วยกวาดล้างตระกูลคาร์ลอสขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม พวกมันไม่สนวิธีการ ขอแค่กำจัดพยานและแย่งชิงทรัพยากรได้... คุณรินแน่ใจเหรอครับว่าจะใช้พื้นที่นี้เป็นสุสานของพวกมัน?" "ผมไม่ได้เลือกพื้นที่นี้หรอกครับ..." รินก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาว ชั่วขณะหนึ่งระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ เขายื่นมือออกไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่ของเซร่าอย่างเบามือ สายตาอ่อนโยนลงวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงความภักดีที่หญิงสาวมอบให้ "แต่พื้นที่นี้... เหมาะกับการฝังศพพวกที่ชอบดูถูกคนอื่นมากที่สุดต่างหาก" ทันใดนั้นเอง หน้าจอระบบสีฟ้าก็กระพริบเตือนด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวในหัวของริน [คำเตือนวิกฤตด่วน! ตรวจพบการเคลื่อนไหวของกลุ่มบุคคลระดับสูง 5 คน กำลังมุ่งหน้ามาด้วยความเร็วสูงจากทิศเหนือ] [ประเมินระดับพลัง: ฮันเตอร์ระดับ A สี่คน และระดับ S หนึ่งคน] [เป้าหมาย: กำจัดฮันเตอร์รินและยึดครองสิทธิ์ในระบบพยากรณ์] รินหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะ... ดูท่าทางพวกมันจะร้อนใจอยากตายกันเสียจริง" เซร่ากระชับศาจธนูในมือทันที ออร่าสีเงินระยิบระยับแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอเพื่อเตรียมรับมือกับการปะทะ "ให้ฉันจัดการพวกมันล่วงหน้าไหมครับ คุริน?" "ไม่ต้องครับ เซร่า..." รินเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่ข้อมือของเธอเพื่อหยุดยั้ง น้ำเสียงของเขานิ่งสงบแต่ทรงพลังจนทำให้หัวใจของฮันเตอร์สาวระดับ S เต้นผิดจังหวะ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม... ผมอยากจะแสดงให้พวกมันเห็นด้วยตาตัวเอง ว่าชีวิตของพวกที่คิดจะเหยียบย่ำคนอื่น... มันมีค่าเท่ากับศูนย์" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าวเหยียบย้ำลงบนพื้นดินแห้งแล้งดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วบริเวณ เงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเวทมนตร์ตราสัญลักษณ์ตระกูลคาร์ลอสปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มฝุ่นตลบ พวกมันล้อมรอบทั้งสองคนไว้ตรงกลางอย่างรวดเร็ว ชายร่างใหญ่ผู้มีแผลเป็นยาวพาดผ่านใบหน้า ก้าวออกมาจากแถวหน้า เขามองรินด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยามราวกับกำลังมองแมลงสาบใต้รองเท้า ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น "แกนี่เองสินะ... ไอ้ฮันเตอร์ไร้คลาสที่บังAาญอาจหาญรอดชีวิตจากเหตุการณ์วันนั้นมาได้?" ชายคนนั้นแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "คิดเหรอว่าการหนีมาหลบอยู่ในเขตรกร้างจะช่วยให้แกมีชีวิตรอดได้นานขึ้น? คุกเข่าลงแล้วคลานมาเลือกรองเท้าให้ฉันซะดีๆ บางทีฉันอาจจะเมตตาให้แกตายแบบไม่ทรมานมากนัก!" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงในพริบตา มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวผ่านซากหินปูน รินไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย เขายืนกอดอกมองชายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับกำลังมองคนโง่ที่กำลังเดินเข้ากองไฟด้วยความสมัครใจ "ชีวิตของพวกแก..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนที่ได้ยิน "จบลงตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในรัศมีสายตาของผมแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดของริน ดวงตาข้างขวาของเขาก็เปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นวูบหนึ่ง ข้อมูลมหาศาลของฮันเตอร์ระดับ A ทั้งสี่คนไหลทะลักเข้าสู่สมองผ่านทักษะ 'เนตรมังกรทะลวงมิติ' จุดตาย จุดอ่อน และเส้นทางการไหลเวียนของมานาทั้งหมดปรากฏชัดเจนบนร่างของพวกมันราวกับแผนที่นำทาง ชายร่างใหญ่ชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นพล่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลังโดยไร้สาเหตุ เมื่อเขาสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของริน ดวงตาที่ไม่ได้สะท้อนความกลัว... แต่สะท้อนความตายที่แท้จริง ก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะทันได้ขยับตัว รินก็หายลับไปจากจุดที่ยืนอยู่ราวกับภูตผี! [ติ๊ง! ปลดล็อกการโจมตีพิเศษ 'ก้าวพริบตามรณะ'] "อ... อะไรกัน?!" วิบ! เสียงแหวกอากาศดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ร่างของฮันเตอร์ระดับ A คนแรกด้านซ้ายสะดุดกึก ดวงตาเบิกโพ้าง ริมฝีปากอ้าค้างก่อนที่ลำคอจะปรากฏรอยเส้นเลือดสีแดงบางๆ แล้วศีรษะก็หลุดออกจากบ่า เลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักย้อมพื้นดินในเขตรกร้างให้กลายเป็นสีชาดในพริบตาเดียว! ความโกลาหลระเบิดขึ้นทันที ฮันเตอร์ที่เหลืออีกสามคนและหัวหน้ากลุ่มตื่นตระหนกสุดขีด พวกมันยกอาวุธขึ้นตั้งรับอย่างลهاลาน แต่ทุกอย่างช้าเกินไป... ช้าเกินกว่าจะตามความเร็วของปีศาจที่เพิ่งอัปเลเวลถึง 15 สดๆ ร้อนๆ! รินปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหลังฮันเตอร์คนที่สอง มีดสั้นในมืออาบไปด้วยเลือดอุ่นๆ เขากระซิบเบาๆ ข้างหูของมันด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับสุภาพบุรุษผู้กำลังกล่าวคำอำลา "ลาก่อนนะครับ..." *ฉับ!* รินหมุนตัวหลบการโจมตีของฮันเตอร์ระดับ S อย่างงดงามโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง แรงปะทะจากการเคลื่อนไหวทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ขณะที่ร่างของพวกมันล้มลงทีละคนราวกับใบไม้ร่วง แต่ทว่า... ในจังหวะที่รินกำลังจะปิดฉากหัวหน้าหน่วยคาร์ลอสด้วยการแทงเข้าที่จุดตายหัวใจ แผ่นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว! พื้นดินแยกออกจากกันเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับออร่าสีดำมืดทึบที่พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นพิภพ แรงกดดันระดับราชาอสูรแผ่ขยายปกคลุมทั่วเขตรกร้างจนทำให้แม้แต่เซร่ายังต้องเปลี่ยนสีหน้าและอุทานออกมาด้วยความตกใจ "คุริน ระวังครับ! นั่นมัน... ไม่ใช่อสูรธรรมดา!" รินชะงักมือที่กำลังจะปลิดชีพศัตรู เขากระโดดถอยหลังกลับมาตั้งหลักข้างกายเซร่าอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องมองลงไปในหลุมลึกที่กำลังเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางกลุ่มควันสีดำทึบที่ปกคลุมไปทั่ว และในวินาทีนั้นเอง... สัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายมังกรโบราณเกล็ดสีนิลกาฬ ดวงตาสองคู่สีแดงก่ำราวกับโลหิต ก็ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง ขณะที่หน้าจอระบบสีฟ้าตรงหน้ากระพริบเตือนรัวด้วยข้อความสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่อ่านได้ชัดเจนว่า... [วิกฤตระดับภัยพิบัติ: 'ราชันมังกรเงา (ระดับสมบูรณ์)' ตื่นจากการหลับใหลแล้ว!] โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้นะครับ! - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่