มองเห็นความตายล่วงหน้า

"หลบไปเซร่า!" เสียงตวาดของผมดังขึ้นพร้อมกับจังหวะที่ผมพุ่งตัวเข้ากระชากร่างของเธอออกห่างจากเงาดำที่จู่โจมอย่างกะทันหัน อะดรีนาลีนในกายสูบฉีดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามอยู่ในหู ทว่าในวินาทีที่ร่างของเซร่าพ้นจากรัศมีของเงามรณะนั้น ระบบในหัวผมกลับกรีดร้องเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [คำเตือน: วิกฤตการณ์ระดับต่ำ: เหตุการณ์ 'รถบรรทุกเสียหลัก' กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 12 วินาที ณ พิกัดถัดไปข้างหน้า] ผมไม่ได้หยุดพักหายใจ แม้เซร่าจะยังคงยืนตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก แต่ดวงตาของผมกลับจับจ้องไปที่ภาพซ้อนทับที่ปรากฏขึ้นบนอากาศเบื้องหน้า มันเป็นภาพจำลองแบบ 3D ที่แสดงให้เห็นรถบรรทุกขนส่งสินค้าขนาดใหญ่กำลังพุ่งฝ่าสัญญาณไฟแดงเข้ามายังทางแยกที่เต็มไปด้วยฝูงชน และเหยื่อรายแรกคือเด็กหญิงชุดกระโปรงสีเหลืองที่กำลังก้าวเท้าลงสู่ถนน "ริน... เกิดอะไรขึ้น?" เซร่าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือของเธอเกาะแขนเสื้อผมไว้แน่น "อย่าเพิ่งถาม ตอนนี้ต้องช่วยใครบางคนก่อน" ผมตอบกลับเพียงสั้นๆ ก่อนจะออกตัววิ่ง ผมไม่สนใจสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา ร่างกายของผมเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ปกติ ระบบไม่ได้ให้แค่การพยากรณ์ แต่มันยังอัปเกรดการรับรู้ทางกายภาพให้สอดคล้องกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ผมเห็นทุกอย่างเป็นภาพสโลว์โมชัน ฝุ่นละอองที่ลอยในอากาศ เสียงล้อรถที่บดกับถนนดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเสียงกรีดร้องของความตาย เด็กหญิงคนนั้นยืนอยู่กลางถนน เธอหันไปหยิบลูกบอลที่กลิ้งหลุดมือไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นรถบรรทุกที่กำลังเสียหลักพุ่งตรงเข้ามาเหมือนสัตว์ร้ายที่ไร้โซ่ตรวน 'เหลืออีก 4 วินาที' ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวเด็กหญิงคนนั้นไว้ได้ทันท่วงที แรงกระแทกจากการพุ่งตัวทำให้ผมไถลไปบนพื้นถนนจนเกิดรอยถลอกที่ฝ่ามือ แต่ผมไม่สน ความเจ็บปวดเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับชีวิตที่กำลังจะดับสูญ โครม! เสียงเหล็กกระทบเหล็กและแรงปะทะที่รุนแรงจนพื้นดินสั่นสะเทือน รถบรรทุกคันนั้นพุ่งเข้าชนเสาไฟฟ้าข้างทางแทนที่จะเป็นร่างของเด็กน้อย เสียงเศษกระจกแตกกระจายดั่งห่าฝน ผู้คนรอบข้างต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ แต่ในสายตาของผม ทุกอย่างมันจบลงแล้ว เด็กหญิงในอ้อมแขนผมตัวสั่นเทา เธอร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัว ผมวางเธอลงช้าๆ อย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับความโกลาหลนั้น [ภารกิจช่วยเหลือสำเร็จ: ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 50 หน่วย] ระบบเด้งหน้าต่างโปร่งใสขึ้นมาสั้นๆ แต่สิ่งที่ผมสนใจไม่ใช่ค่าประสบการณ์ แต่เป็น 'สายตา' ของผู้คนที่มองมาที่ผม พวกเขาไม่ได้มองว่าเป็นฮีโร่ แต่มองเหมือนผมเป็นตัวประหลาดที่โผล่มาช่วยได้ถูกที่ถูกเวลาอย่างน่าประหลาดใจ "ริน... นายทำได้ยังไง?" เซร่าวิ่งตามมาทัน เธอหายใจหอบขณะมองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึง "เมื่อครู่ฉันเห็นนายหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งตัวออกไปเหมือนรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นายมองเห็นมัน... ใช่ไหม?" ผมหันไปสบตาเธอ ดวงตาของเซร่าแฝงไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีความเชื่อใจที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า ผมยิ้มมุมปากเบาๆ เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาจากการหยอกล้อ แต่มาจากการตระหนักรู้ถึงอำนาจที่อยู่ในมือ "โลกนี้มันมีสิ่งที่เรียกว่า 'ช่องโหว่' อยู่เสมอเซร่า และบังเอิญว่าตอนนี้ ผมเริ่มอ่านคู่มือการใช้งานมันได้บ้างแล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำจำนวนห้าคนก็เดินเข้ามาล้อมพวกเราไว้ หนึ่งในนั้นมีตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์อสรพิษทมิฬ' กิลด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการเก็บกวาดปัญหาด้วยวิธีสกปรก "ฮันเตอร์ไร้คลาสอย่างแก ทำตัวเด่นเกินไปหน่อยนะ" หัวหน้ากลุ่มกิลด์แสยะยิ้ม มองมาที่ผมด้วยสายตาดูแคลน "รู้ไหมว่าเหตุการณ์เมื่อกี้มันทำแผนการของพวกเราพังหมด? รถคันนั้นน่ะ... เราตั้งใจให้มันกำจัด 'ขยะ' บางอย่างทิ้ง" เซร่าขยับมาบังหน้าผมทันที มือของเธอคว้าด้ามดาบที่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว "พวกแกกล้าดียังไงถึงทำเรื่องเลวระยำแบบนี้กลางเมือง!" หัวหน้ากิลด์หัวเราะร่วน "กิลด์อสรพิษไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มารับคำสั่งเก็บกวาด... รวมไปถึงฮีโร่กำมะลออย่างแกด้วย" ผมขยับตัวก้าวออกมาจากหลังของเซร่า รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้า ผมไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ระบบพยากรณ์ในหัวผมกลับเริ่มรัวสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่แค่การบอกเหตุการณ์ล่วงหน้า แต่มันกำลังแสดง 'จุดตาย' ของชายทั้งห้าคนบนร่างกายของพวกเขาเป็นจุดสีแดงก่ำ 'อ่า... ดูเหมือนว่าวันนี้ พวกแกเลือกเหยื่อผิดคนแล้วสินะ' ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบการ์ดสีดำสนิทออกมาหนึ่งใบ มันไม่ใช่บัตรธรรมดา แต่เป็นบัตรที่ได้รับสิทธิ์พิเศษจากเบื้องบนที่ไม่มีใครในกิลด์ขยะพวกนี้เคยเห็นมาก่อน ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูมิติระดับสูงที่เชื่อมต่อกับคลังอาวุธส่วนตัวก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลัง สร้างแรงกดดันมหาศาลจนพวกกิลด์อสรพิษถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ก่อนจะลงมือ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่น "เคยคิดไหมว่า... สิ่งที่พวกแกเห็นว่าเป็น 'ไร้คลาส' น่ะ จริงๆ แล้วมันอาจจะเป็น 'คลาสลับ' ที่ระบบยังไม่อนุญาตให้พวกแกรับรู้?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ผมจะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับแสงสีทองที่สว่างวาบออกมาจากฝ่ามือ... ชีวิตของพวกแก... จบลงตั้งแต่วินาทีที่แตะต้องความพยายามของฉันแล้วครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ครับ