มิตรหรือศัตรูในคราบมิตรสหาย

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามปีลอยกรุ่นอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เจือจางอยู่ในโสตประสาทของหลี่เหมยฟางได้เลยแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าเอาบัญชีรายรับรายจ่ายของเรือนใหญ่มาให้ข้าตรวจดูเพียงลำพังเช่นนี้, อาเจิน?" เสียงหวานใสดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องหนังสือประจำตระกูลหลี่ นิ้วเรียวดั่งลำเทียนชะงักค้างอยู่เหนือพู่กันขนกระต่ายป่า ดวงตาคู่หงส์ตวัดขึ้นมองบ่าวรับผิดชอบงานบัญชีผู้เติบโตมาด้วยกันอย่างเฉียบคม ไร้ซึ่งความปรานี อาเจินทรุดกายลงคุกเข่าจนเข่ากระแทกพื้นศิลาเสียงดังทึบ นางตัวสั่นเทายิ่งกว่าใบไม้ไผ่ต้องลมหนาว ใบซีดเผือดไร้สีเลือด "ฮูหยินน้อย... บ่าว... บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเจ้าค่ะ แต่ทว่า... แต่ทว่าสมุดบัญชีเล่มนี้ เป็นของฝั่ง... ของฝั่งท่านลุงรองที่ฝากคนแอบลักลอบส่งเข้ามาเมื่อยามวิกาลเจ้าค่ะ" เหมยฟางมิได้เอ่ยคำใด นางเพียงวางพู่กันลงบนแท่นหยกขาวอย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงกระทบนั้นกลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของคนทั้งห้อง ความเงียบที่โรยตัวลงมาเนิ่นนานยิ่งสร้างความกดดัน เสียดแทงหัวใจผู้กระทำผิดเสียยิ่งกว่าคมกระบี่ ตระกูลหลี่ในยามนี้เปรียบเสมือนเรือที่กำลังจะอับปางกลางมหาสมุทรคลั่ง เบื้องหน้าคือราชสำนักที่จ้องจะเอาชีวิต เบื้องหลังคือเครือญาติสายรองที่พร้อมจะฮุบสมบัติชิ้นสุดท้าย ท่ามกลางมรสุมการเมืองอันเชี่ยวกรากนี้ ใครเล่าจะคาดคิดว่า ‘หนอนบ่อนไส้’ ที่คอยกัดกินรากแก้วของตระกูล จะมิใช่คนนอก... หากแต่เป็นคนใกล้ตัวที่นอนร่วมเสื่อผืนหมอนใบเดียวกันมานานปี ประตูไม้แกะสลักลายดอกโบตั๋นถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นลายพยัคฆ์ทะยานเมฆ กลิ่นอายความเยือกเย็นดุดันแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ฉีอ๋อง (เฟยหลง) ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบดั่งเงาพยัคฆ์ล่าเหยื่อ ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวเหย่อมองสมุดบัญชีบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบอันตึงเครียดของสตรีตรงหน้า "ดูท่า... แม้แต่แมวในจวนตระกูลหลี่ของเจ้า ก็ยังไว้ใจมิได้สินะ, เหมยฟาง" น้ำทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระคนเอ็นดูและเยື้ยหยันในคราเดียวกัน เฟยหลงก้าวเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่โน้มลงจนลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นหายากของไม้กฤษณาแตะต้องพวงแก้มเนียนนุ่ม เขายื่นมือหนาไปแตะปลายนิ้วเย็นเฉียบของนางอย่างถือวิสาสะ "คนทรยศมักมีหางโผล่ออกมาเสมอ... ยิ่งเจ้าทำเป็นใจดี ยิ่งทำให้พวกมันได้ใจคิดการใหญ่" เหมยฟางเบือนหน้าหนีเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวมิใช่เพราะความหวาดกลัวต่อบุรุษผู้นี้ หากแต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายยิ่งกว่าคมหอกคมดาบ นางดึงมือกลับอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วย นี่คือเรือนของหม่อมฉัน... อีกอย่าง เรื่องภายในตระกูลหลี่ หม่อมฉันย่อมมีวิธีจัดการเอง ไม่รบกวนให้พระองค์ต้องทรงกังวลพระหทัยหรอกเพคะ" "วิธีจัดการของเจ้าคือการนั่งรอให้พวกมันเอาเชือกมาผูกคอตัวเองอย่างนั้นหรือ?" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขากวาดสายตามองกระดาษจดบันทึกรายชื่อสายลับที่กระจัดกระจายอยู่เต็มโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เฉียบขาด "คืนนี้... งานเลี้ยงต้อนรับท่านลุงรองของเจ้า จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน และหนึ่งในนั้น... คือเจ้าของลายมือที่เขียนคำสั่งลับฉบับนี้" พูดจบ เฟยหลงก็สะบัดแขนเสื้อ โยนแผ่นกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งลงบนตักของนาง เหมยฟางก้มลงมองอักษรพู่กันที่ปรากฏอยู่บนกระดาษ ดวงตาคู่หงส์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ลายมือนี้... นางจดจำมันได้แม่นยำ มันคือลายมือเดียวกับผู้ที่คอยส่งข่าวลับให้แก่ฝ่ายศัตรูในราชสำนัก! ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากซักถาม เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านหลี่ก็ดังขึ้นหน้าประตู พร้อมกับเสียงหอบหายใจสะท้าน "ฮูหยินน้อย... เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! คุณชายรอง... คุณชายรองถูกพบเป็นศพอยู่ที่เรือนรับรองท้ายสวน สภาพศพ... สภาพศพถูกควักหัวใจออกไปสดๆ และบนโต๊ะข้างศพ มี... มีถ้วยชาผสมยาพิษของท่านอ๋องวางอยู่เจ้าค่ะ!" ภายในห้องพลพรรครักษาความเงียบงันลงทันที เฟยหลงหรี่ตาลงอย่างอันตราย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ในขณะที่เหมยฟางพลันตระหนักได้ทันทีว่า... นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมเพื่อล้างแค้นธรรมดา หากแต่มันคือ "หมากตาแรก" ที่ถูกเดินอย่างจงใจเพื่อโยนความผิดให้พวกนางทั้งสองคนต้องตกเป็นกบฏแผ่นดิน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินหมากอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ