หมากตานี้มีชีวิตเป็นเดิมพัน

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและฝุ่นผงจากการพังทลายของบานประตูไม้สักทองยังไม่ทันจางหาย ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องโถงรับรองของจวนสกุลหลี่ราวกับสายหมอกพิษในยามค่ำคืน ดวงตาของเหมยฟางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางหันขวับไปมองประตูที่พังทลาย ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองฉีอ๋องที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว! "ท่านอ๋องทรงล้ำเส้นเกินไปแล้วกระมังคะ" น้ำเสียงของหลี่เหมยฟางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะซัดสาดทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า นางไม่ได้ขยับกายถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายเหมยฮวา สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับเรือนผมดำขลับที่ปักปิ่นหยกขาว ยืนหยัดตระหง่านราวกับต้นสนทนกลางพายุหิมะ เฟยหลงก้าวผ่านเศษไม้ที่แตกหักเข้ามาอย่างเชื่องช้า รองเท้าบูทหนังปักดิ้นทองย่ำลงบนพื้นส่งเสียงดังทุ้มต่ำสะท้อนก้องในโถงกว้าง ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บซ่อนเขี้ยวเล็บ แผ่ไอสังหารและกลิ่นอายอำนาจอันน่าเกรงขามจนสาวใช้ที่หมอบอยู่กับพื้นตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว เขาหยุดยืนห่างจากนางเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสงบของนาง ราวกับต้องการค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากความเย็นชานั้น "ล้ำเส้นงั้นหรือ?" มุมปากหนาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น "บัตรเชิญงานวิวาห์พระราชทานถูกส่งไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว อีกสามวันเจ้าจะต้องขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเข้าสู่ตำหนักอ๋องของเปิ่นหวาง แต่บุตรสาวผู้เพียบพร้อมแห่งสกุลหลี่กลับกำลังวางแผนหลบหนีไปกับพ่อค้าเร่ชาวหู... เช่นนี้แล้ว ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมข้ามเขต" หัวใจของเหมยฟางกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่นางยังคงควบคุมสีหน้าและลมหายใจให้อยู่ในความสงบได้อย่างแนบเนียน นางฉลาดพอที่จะไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมาให้อีกฝ่ายจับได้ แผนการที่นางร่างขึ้นอย่างประณีตด้วยการใช้สมุนไพรเปลี่ยนชีพจรเพื่ออำพรางความตาย และการเตรียมตัวตนใหม่ในฐานะบุตรสาวพ่อค้าสมุนไพรจางหลิน ถูกเตรียมการมาอย่างรบกวนจิตใจไม่น้อย ไฉนเลยฉีอ๋องผู้บัญชาการทหารแดนเหนือจึงล่วงรู้ได้เร็วกว่ากำหนดถึงเพียงนี้ "หม่อมฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านอ๋องตรัสค่ะ" นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "งานวิวาห์นี้เป็นพระราชโองการจากเบื้องสูง หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีในห้องหอ ไฉนเลยจะกล้าอาจหาญคิดการใหญ่ฝ่าฝืนเบื้องสูงได้ หากท่านอ๋องทรงระแวงแคลงใจ เหตุใดจึงไม่ไปทูลฟ้องฝ่าบาทให้มีรับสั่งประหารหม่อมฉันเสียตั้งแต่ตอนนี้เล่าคะ" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงพลังจนระคายหู เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเหมยฟางได้กลิ่นอายสงครามและกลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาจากตัวเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใส แต่นางเลือกที่จะเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง "ประหารหรือ? น่าเสียดายเกินไป..." นิ้วเรียวยาวทรงพลังดั่งคันธนูเหล็กยื่นออกไปเชยคางมนของนางขึ้นบังคับให้สบตา "สตรีที่กล้าอ่านตำราพิชัยสงครามซุนวูฉบับสมบูรณ์ที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองหนังสือธรรมดา... สตรีที่คำนวณเส้นทางการค้าและผลกำไรของตระกูลขุนนางใหญ่ได้อย่างแม่นยำยิ่งกว่าพ่อค้าคนกลาง... หมากตัวสำคัญเช่นนี้ เปิ่นหวางจะยอมให้ตายง่ายๆ ได้อย่างไร" เหมยฟางนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที สมองหมุนวนอย่างรวดเร็ว ตำราพิชัยสงครามเล่มนั้นนางซ่อนไว้ในห้องหนังสือลับหลังชั้นตำรา ไฉนเขาถึง... หรือว่าคนสนิทของเขาแอบลอบเข้าไปในจวนเมื่อคืนวาน? "ท่านอ๋องทรงส่งคนสะบรอยตามหม่อมฉัน" เป็นประโยคบอกเล่า มากกว่าคำถาม "เปิ่นหวางเพียงแค่สนใจ... ว่าดอกไม้ที่เติบโตท่ามกลางกองซากปรักหักพังของตระกูลขุนนางที่กำลังล่มสลาย จะมีกลิ่นหอมเย้ายวนใจสักแค่ไหนกัน" เฟยหลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของนาง น้ำเสียงนั้นพร่าม่าและชวนให้ขนลุกซู่ "แต่ดูท่าแล้ว เจ้าไม่ได้อยากเป็นชายาของเปิ่นหวางสินะ... เจ้าถึงได้ยอมลงทุนปลอมแปลงพงศาวดารตระกูล และเตรียมเรือสำเภาล่องลงใต้เพื่อไปให้พ้นจากเงื้อมมือของราชสำนัก" ในเมื่อความลับถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก การเสแสร้งต่อไปก็มีแต่จะทำให้ตนเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เหมยฟางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินหมากตานี้ด้วยความเด็ดเดี่ยว นางปัดมือของเขาออกอย่างไม่แยแส ถอยหลังไปสองก้าวแล้วประสานมือคารวะด้วยท่าทางที่สง่างามไร้ที่ติ "ในเมื่อท่านอ๋องทรงล่วงรู้แผนการทั้งหมดแล้ว หม่อมฉันก็ไม่มีอะไรจะต้องปิดบังอีก" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "หม่อมฉันเป็นเพียงหมากเบี้ยที่ถูกตระกูลหลี่ใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองอำนาจ งานวิวาห์ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก แต่มันคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์บนซากศพของประชาชน หากหม่อมฉันแต่งเข้าไปในตำหนักอ๋อง ท่านก็จะได้แค่หุ่นเชิดไร้หัวใจตัวหนึ่งที่วันๆ เอาแต่ชิงดีชิงเด่นในเรือนหลัง สู้ปล่อยให้หม่อมฉันหายสาบสูญไปตามเส้นทางที่เลือกเอง ไม่ดีกว่าหรือคะ" เฟยหลงยืนนิ่งมองสตรีตรงหน้า ดวงตาคมกริบฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชม เขาไม่เคยพบสตรีใดที่มีความกล้าหาญถึงเพียงนี้ กล้าต่อรองกับอ๋องผู้กุมอำนาจทหารครึ่งประเทศด้วยวาจาสุภาพแต่เชือดเฉือน "ถ้าเปิ่นหวางบอกว่า... ไม่ยอมเล่า?" น้ำเสียงของเขากลับมาจริงจังและเย็นชาดั่งเดิม "ถ้าเปิ่นหวางต้องการทั้งตัวเจ้า และความสามารถของเจ้ามาอยู่เคียงข้างบนกระดานอำนาจนี้เล่า เจ้าจะว่าอย่างไร" "หม่อมฉันเกลียดการเป็นหมากให้ผู้อื่นควบคุมค่ะ" เหมยฟางตอบกลับทันควันโดยไม่ลังเล "หากต้องก้มหัวอยู่ใต้เงาของใครไปตลอดชีวิต สู้เลือกที่จะตายแล้วเกิดใหม่ในดินแดนอันไกลโพ้นยังจะดีเสียกว่า" บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดขึ้นจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนบ่าวไพร่ที่หมอบอยู่แทบจะเป็นลมล้มพับ ทว่า ในวินาทีที่ความขัดแย้งกำลังเดินทางมาถึงจุดแตกหัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกประตู พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของพ่อบ้านเฒ่าแห่งสกุลหลี่ "เรียนท่านอ๋อง! เรียนคุณหนู! มี... มีราชสำนักส่งราชโองการด่วนที่สุดมาถึงจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฟยหลงและเหมยฟางหันไปมองทางประตูพร้อมกัน ร่างของขันทีหลวงในชุดคลุมสีม่วงเข้มก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือประคองราชโองการม้วนยาวที่ประทับตราครั่งสีชาดเด่นชัด ดวงตาของขันทีผู้นั้นกวาดมองทั้งสองคนด้วยความหวาดระแวงราวกับเห็นภูตผี "ฉีอ๋องเฟยหลง และคุณหนูหลี่เหมยฟาง... รับราชโองการ!" เฟยหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาปรายตามองเหมยฟางแวบหนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งตามธรรมเนียม ทว่าดวงตากลับหรี่ลงด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง เหมยฟางเองก็ทรุดตัวลงคุกเข่าเคียงข้าง แม้ใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล ขันทีหลวงสูดหายใจเข้าลึกๆ มือที่ถือราชโองการสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อประกาศพระ The Imperial Decree ออกมาเสียงดังลั่น: "ฮ่องกงมีพระราชโองการตรัสว่า... เนื่องด้วยสถานการณ์ชายแดนภาคใต้เกิดความไม่สงบเฉียบพลัน ราชสำนักจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนแผนการอภิเษกสมรส... ให้ยกเลิกงานวิวาห์ระหว่างฉีอ๋องและหลี่เหมยฟาง ณ บัดนี้!" ดวงตาของเหมยฟางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คลื่นความสับสนซัดสาดเข้ามาในหัวใจทันที ยกเลิกงั้นหรือ? ไฉนฮ่องกงจึงมีรับสั่งเปลี่ยนใจกะทันหันเช่นนี้! ทว่า ก่อนที่นางจะได้คิดวิเคราะห์สิ่งใด ขันทีหลวงก็คลี่ยิ้มเหี้ยมเกรียม แล้วประกาศประโยคถัดมาที่ทำให้เลือดในกายของทั้งสองคนเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา "...และมีพระราชโองการอีกฉบับ... ให้ประทานสมรสใหม่ โดยแต่งตั้งให้หลี่เหมยฟาง เป็น 'ชายาเอก' ขององค์รัชทายาทผู้ครองบัลลังก์บูรพา เดินทางเข้าวังหลวงภายในคืนนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลเกมอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ * * *