ยุทธศาสตร์การป้องกัน

รอยหมึกสีชาดบนแผ่นกระดาษซวนจื่อยังไม่ทันแห้งสนิทดี ความเงียบงันภายในห้องทรงอักษรก็ราวกับถูกบีบอัดด้วยคีมเหล็กอันหนาหนัก จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของตัวเอง "ตราประทับของกองทัพเงาบูรพา..." เสียงทุ้มต่ำของฉีอ๋องฉีเฟยหลงดังลอดไรฟัน แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองหลักฐานชิ้นสำคัญบนโต๊ะไม้จันทน์หอมสลับกับใบหน้าซีดขาวของหลี่เหมยฟาง บรรยากาศรอบกายบุรุษผู้กุมอำนาจชายแดนแผ่ซ่านไอสังหารเยียบเย็นออกมาโดยไม่รู้ตัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในอก "หากสิ่งที่หม่อมฉันวิเคราะห์ไม่ผิดเพี้ยน..." เหมยฟางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตั้งสติควบคุมน้ำเสียงมิให้สั่นพร่า ปลายนิ้วเรียวบางภายใต้แขนเสื้อกว้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "องค์ชายใหญ่ไม่ได้สิ้นพระชนม์ในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อนอย่างที่ราชสำนักประกาศ พระองค์เพียงแค่... 'สลับตัว' และใช้ความตายปลอมๆ นั้น ถอยลงไปเล่นหมากในเงาเพื่อสะสมกำลังพลและซ่องสุมอาวุธ" "ช่างเป็นแผนการที่แยบยลยิ่งนัก..." เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คนตายย่อมไม่มีใครระแวงระวัง หลุมศพไร้ชื่อที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ในวันนั้น กลับกลายเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีให้กบฏซ่อนตัวเติบโตในความมืด" ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นกำยานปักษาลอยวน แต่กลับมิอาจขับไล่ความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจของคนทั้งสองได้เลย ท่ามกลางกระดานการเมืองที่กำลังจะพลิกผัน ตraประทับชิ้นนี้คือหลักฐานชิ้นเอกที่ชี้ว่า ศึกสายเลือดที่แท้จริงกำลังจะอุบัติขึ้น และพวกเขามีเวลาเตรียมตัวเหลือน้อยเต็มที "แต่ปัญหาเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ตัวตนขององค์ชายใหญ่เพคะ" เหมยฟางพลิกแผ่นกระดาษบันทึกบัญชีเสบียงขึ้นมา ชี้ให้เห็นตัวเลขสีแดงฉานที่สะท้อนผ่านแสงตะเกียงน้ำมัน "กองทัพของท่านอ๋องเหลือเสบียงกรังพอยื้อได้อีกเพียงสามเดือน หากเรายังหาทุนรอนมาหล่อเลี้ยงกองกำลังและซ่อมแซมค่ายทหารตามแนวชายแดนไม่ได้ เกรงว่าต่อให้ไม่ต้องรอให้กองทัพเงาบูรพาเคลื่อนพล ความอดอยากและแรงกดดันจากราชสำนักก็จะบีบให้พวกเราต้องพ่ายแพ้ไปเสียก่อน" เฟยหลงหันมามองสตรีตรงหน้า แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกยากหยั่งคาด เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจ้าก็รู้ว่าพระคลังหลวงถูกฮ่องเต้ตัดงบสนับสนุนมาตั้งแต่ปีกลาย ราชสำนักจงใจบีบให้ข้าเป็นอ๋องไร้เบี้ยหวัด หากมิใช่เพราะเงินทุนส่วนตัวของเจ้าที่ช่วยพยุงกองทัพมาจนถึงบัดนี้ ป่านนี้ทหารหาญคงแยกย้ายกันหนีตายไปหมดแล้ว... เหมยฟาง เจ้ายังมีแผนการใดหลงเหลืออยู่อีกหรือ" รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากงาม นางมิได้ตอบคำถามทันที หากแต่เดินไปหยิบแผนที่เส้นทางการค้าทางน้ำและทางบกที่กางไว้บนชั้นตำรา มาวางแผ่ลงตรงหน้าเขา "เงินจากคลังหลวงมีจำกัด เงินจากภาษีราษฎรยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพราะพวกเขาแทบไม่เหลืออะไรให้รีดไถแล้ว" เหมยฟางใช้ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์ทางการค้าหลายแห่งบนแผนที่ "แต่ยังมีแหล่งเงินทุนมหาศาลอีกแห่งหนึ่งที่หลับใหลอยู่... และกำลังรอคอยผู้กล้าปลุกมันขึ้นมา" "การค้า?" เฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ "เจ้าหมายถึงกลุ่มพ่อค้าคนกลางผูกขาดสินค้าเกลือและใบชาในเขตหัวเมืองใต้เช่นนั้นหรือ พวกมันล้วนเป็นสุนัขรับใช้ของเสนาบดีซ่ง หากเราเข้าไปยุ่ง มีแต่จะทำให้งูกำเริบ" "หม่อมฉันไม่ได้หมายถึงพวกเขานะคะ" เหมยฟางส่ายหน้าช้าๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าด้วยสติปัญญา "แต่หม่อมฉันหมายถึง 'การค้านำร่อง' ผ่านเส้นทางสายไหมลับทางตะวันตก ที่พวกตระกูลใหญ่ละเลยเพราะคิดว่าทุรกันดารและไม่คุ้มค่าความเสี่ยง" นางอธิบายแผนการอย่างเป็นระบบ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นทรงพลัง "เราจะใช้เครือข่ายการค้าเก่าของตระกูลหลี่ที่ยังหลงเหลืออยู่ ผสานเข้ากับอำนาจคุ้ม ภัยของกองทัพชายแดน เปิดเส้นทางการค้าสินค้าพื้นเมืองหายาก เช่น สมุนไพรโสมหิมะและผ้าไหมแพรทิพย์ ส่งตรงไปยังแคว้นพันธมิตรทางตะวันตกโดยไม่ผ่านพ่อค้าคนกลางในเมืองหลวง วิธีนี้จะไม่เพียงแต่ตัดวงจรอุบาทว์ของการผูกขาดราคา แต่ยังสามารถสร้างเม็ดเงินมหาศาลไหลเข้าสู่ค่ายทหารของเราได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปี" เฟยหลงจ้องมองนางด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความงดงามของสตรีตรงมิใช่เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่เย้ายวนใจ หากแต่เป็นสมองที่เฉียบคมราวกับยอดกุนซือผู้ผ่านศึกมาโชกโชน ยามที่นางเอ่ยถึงกลยุทธ์การค้าผสมผสานการทหาร แววตานั้นเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าอัญมณีเม็ดใดในแผ่นดิน "เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมยฟาง..." บุรุษร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายบุรุษอบอุ่นเจือจางปะปนกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวนาง โน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหู "การค้านำร่องที่ว่าฟังดูงดงาม แต่การจะแหกกฎระเบียบการผูกขาดการค้าของราชสำนัก เท่ากับการประกาศตัวเป็นศัตรูกับกลุ่มอำนาจเก่าอย่างเปิดเผย เจ้าไม่กลัวหรือว่าหัวของพวกเราจะหลุดจากบ่าก่อนที่เงินก้อนแรกจะทันได้ข้ามพรมแดน" เหมยฟางมิได้ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างกันน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงรอยยิ้มเยือนที่มุมปาก "หากท่านอ๋องมัวแต่หวาดกลัวคมดาบของศัตรู เกรงว่าบัลลังก์มังกรที่ว่างเปล่าคงมีเจ้าของใหม่ไปเสียก่อนแล้วเพคะ" นางเอ่ยกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความรู้สึก "ความเสี่ยงมีอยู่เสมอ... แต่ถ้าเดิมพันด้วยอิสรภาพและความอยู่รอดของพวกเรา การเดินหมากตานี้... คุ้มค่าที่จะเสี่ยงยิ่งกว่าสิ่งใด" เฟยหลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสงบราวน้ำในบึงลึกของนาง ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เป็นรอยยิ้มที่ทั้งดุดันและเต็มไปด้วยความพึงพอใจในตัวสตรีผู้หาญกล้าท้าทายสวรรค์ผู้นี้ "ดี..." เขาเอ่ยเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะประคองแก้มเนียนนุ่มของนางขึ้นมาพินิจใกล้ๆ "ในเมื่อกุนซือคู่ใจของข้ากล้าเปิดหน้าตักเดิมพันถึงเพียงนี้ มีหรือที่แม่ทัพเช่นข้าจะยอมถอยหลังให้เสียเกียรติ พรุ่งนี้เช้า... ข้าจะออกคำสั่งให้กองร้อยลาดตระเวนเปิดเส้นทางคาราวานสินค้าชุดแรกด้วยตนเอง" บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรเริ่มคลายความตึงเครียดลง แทนที่ด้วยความเร่าร้อนของเคมีอันลุ่มลึกที่ผูกพันธะระหว่างคนทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น ทว่าในขณะที่มือหนากำลังจะสัมผัสโดนผิวแก้มของนางนั้นเอง *ปัง!* เสียงทุบประตูห้องทรงอักษรจากด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกขององครักษ์คนสนิทที่หน้าห้อง "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงตะโกนแหบพร่าด้วยความตกใจดังแทรกเข้ามา "ม้าเร็วจากเมืองหลวง... ส่งข่าวลับด่วนที่สุด แจ้งว่าองค์ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนักกะทันหัน และ... และมีพระราชโองการลับฉบับใหม่ประกาศแต่งตั้ง 'บุคคลปริศนา' ให้ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดแทนที่พระองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มือของฉีอ๋องชะงักค้างกลางอากาศ รอยยิ้มเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา แววตาคมกริบหันขวับไปมองบานประตูไม้ที่สั่นสะเทือนด้วยแรงกระแทก ขณะที่หลี่เหมยฟางหน้าถอดสีลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... หมากตานี้ของฝ่ายตรงข้าม รวดเร็วและเหี้ยมเกรียมเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ก้าวหนึ่งเสมอ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปบนกระดานหมากอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ