บทเรียนจากความผิดพลาด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายระเบิดควันจากดินประสิวจางหายไปจากลานฝึกยุทธด้านหลังจวนอ๋องแล้ว ทว่าความพ่ายแพ้ยังคงติดตรึงอยู่ในเนื้อตัวของหลี่เหมยฟางดั่งรอยแผลเป็นที่ฝังลึกถึงกระดูก นางยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์แดงที่เต็มไปด้วยเศษซากชิ้นส่วนโลหะ หน้าไม้กลที่นางเพิ่งคิดค้นขึ้นเพื่อใช้ต้านทานกองกำลังเงาของศona ถูกทำลายจนยับเยินจากแรงดีดกลับของสปริงเหล็กกล้าที่ขาดผึ่ง ความผิดพลาดครั้งนี้ไม่ได้พรากเพียงแค่เครื่องมือ แต่มันกำลังกรีดแทะความเชื่อมั่นในสติปัญญาของนางทีละน้อย... "เจ้ายังหมกมุ่นอยู่กับความพ่ายแพ้เมื่อวานอีกหรือ" น้ำทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากเงาสลัวของประตูทางเข้า ฉีอ๋องเฟยหลงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบดั่งพยัคฆ์ล่าเหยื่อ อาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเงินขลิบทองขับเน้นให้ร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขาม ร่างหนาหยุดยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังนาง ระยะห่างเพียงคืบทำให้กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจางๆ ของน้ำชาผู่จู๋ลอยเข้ามาแตะนาสิก เหมยฟางไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง นางใช้ปลายนิ้วเรียวดั่งหยกที่เปื้อนคราบเขม่าควัน เขี่ยเศษเฟืองทองเหลืองชิ้นเล็กๆ บนโต๊ะอย่างใช้ความคิด "หม่อมฉันมิได้หมมมุ่นเพคะ... แค่กำลังทบทวนว่า เหตุใดแรงบิดของสปริงเหล็กกล้าจากแคว้นเหลียงจึงเอาชนะแรงดันของคันธนูมรกตไม่ได้" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแฝงความเอ็นดูระคนดุดัน เขาเอื้อมมือหนาออกไปกุมข้อมือเรียวของนางไว้ แผ่วเบาแต่ไร้ซึ่งช่องว่างให้ขัดขืน ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบกุมทับผิวเนื้อเนียนนุ่ม สัมผัสที่แตกต่างทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "เจ้าพ่ายแพ้เพราะเจ้ายังยึดติดกับ 'ตำรา' มากจนเกินไป" เฟยหลงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้มเนียน "สงครามจริงมิได้สะอาดสะอ้านเหมือนตัวอักษรในม้วนคัมภีร์ โลหะที่แข็งแกร่งที่สุด หากไร้ซึ่งความยืดหยุ่นย่อมแตกหักง่ายดาย... เช่นเดียวกับเจ้าในตอนนี้" เหมยฟางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้น นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม นางดึงมือกลับอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ... หากโลหะแคว้นเหลียงแข็งเกินไป หม่อมฉันก็จะผสมแร่เงินยวงเข้าไปเพื่อให้มันอ่อนตัวแต่เหนียวแน่นขึ้น ความพ่ายแพ้ในวันนี้ จะไม่สูญเปล่าอย่างแน่นอน" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมพระโอษฐ์ของท่านอ๋อง เฟยหลงชื่นชมสตรีผู้นี้เสมอ นางไม่เคยจมดิ่งอยู่กับความเสียใจนานเกินหนึ่งกัณฑ์เทศน์ ความเจ็บปวดจากความล้มเหลวถูกนางหลอมรวมเป็นเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อนสติปัญญาอันน่าสะพรึงกลัวเสมอมา "ดี..." เฟยหลงเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะผละออกไปหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแปลนอาวุธและตำราพิชัยสงคราม "แต่การพัฒนาอาวุธอย่างเดียว มิอาจรับมือกับสุนัขจิ้งจอกในเมืองหลวงที่กำลังส่งสายลับเข้ามาแทรกซึมได้ ข่าวกรองล่าสุดแจ้งว่า ฝ่ายตรงข้ามเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" เหมยฟางหรี่ตาลงทันที ประกายความเฉลียวฉลาดวาบผ่านนัยน์ตาคู่คม "หมายความว่า... พวกมันรู้เรื่องหน้าไม้กลที่จวนของเรากำลังพัฒนาแล้วอย่างนั้นหรือเพคะ?" "มิใช่แค่รู้..." เสียงของเฟยหลงเย็นเยียบลงดั่งน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ "พวกมันกำลังส่งมือสังหารระดับปรมาจารย์เข้ามา เพื่อชิงแบบแปลนและเด็ดหัวเจ้า" บรรยากาศภายในห้องพลันดิ่งวูบลงทันที ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมราวกับทัศนียภาพก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบอยู่บนใบไม้แห้งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน *ปัง!* บานประตูไม้สักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ขันทีคนสนิทของจวนอ๋องพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้นธรณีประตู ลมหายใจหอบกระชั้นจนแทบขาดห้วง "ท... ทูลท่านอ๋อง พระชายา!" ขันทีหนุ่มละล่ำละลักละลาน ละทิ้งธรรมเนียมปฏิบัติสิ้นเชิง "ม... มีราชโองการลับจากเมืองหลวง... และ... และสิ่งนี้ถูกส่งมาพร้อมกันพ่ะย่ะค่ะ!" สิ่งของที่ถูกวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าคือกล่องไม้สนสลักลายดอกโบตั๋นโลหิต ซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบหยดเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทดี! เหมยฟางก้าวเข้าไปใกล้ หยิบม้วนราชโองการที่คลี่ออกครึ่งหนึ่งขึ้นมาอ่านด้วยมือที่มั่นคง ทว่าทันทีที่กวาดสายตาผ่านอักษรหมึกดำบรรทัดแรก ใบหน้าที่เคยนิ่งAงันกลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนแค้นเคือง *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันเจ็บปวดและงดงามนี้ไปกับกลยุทธ์รักของดอกโบตั๋นพันปีนะคะ*