แผนลอบปลงพระชนม์

“เหตุใดสุราในจอกนี้ ถึงมีกลิ่นไอของดอกเหมยฤดูเหมันต์ที่ผิดเพี้ยนไปเพียงเล็กน้อยเล่า?” เสียงหวานกังวานใสของไป๋ลี่หลินดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านในโถงจัดเลี้ยงของงานฉลองชัยชนะ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาเรียวคมของนางที่จับจ้องไปยังจอกสุราในพระหัตถ์ของฮ่องเต้ ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีดุจดังสายฝนที่หยุดตกกะทันหันก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน จ้าวเฟิงเฉินที่นั่งเคียงข้างพลันวางตะเกียบลง เสียงกระทบโต๊ะไม้จันทน์นั้นแผ่วเบาแต่กลับดังก้องในโสตประสาทของเหล่าขุนนาง ร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองขยับกายเข้ามาบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีของท่านอ๋องสามกวาดมองไปรอบโถงที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มฉาบยาพิษ “หลินเอ๋อร์ เจ้าเมามายไปแล้วหรือไม่?” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่น สัมผัสนั้นเย็นเยียบและส่งสัญญาณเตือนภัยที่รู้กันเพียงสองคน “ท่านอ๋อง... หม่อมฉันเพียงแค่สังเกตเห็นว่า ดอกไม้ที่ประดับอยู่บนโต๊ะเสวยของฝ่าบาทนั้นช่างดู ‘เหี่ยวเฉา’ เร็วกว่าที่ควรจะเป็น” ลี่หลินตอบกลับ พลางคลี่พัดปักลายบุปผาออกบังใบหน้า “และหากความรู้เรื่องสมุนไพรของหม่อมฉันไม่ผิดพลาด กลิ่นหอมจางๆ นี้... คือเกสรดอกหอมหมื่นลี้ที่ผสมกับยางไม้พิษจากแดนใต้ ที่จะออกฤทธิ์เพียงเมื่อสัมผัสกับความร้อนของสุราเท่านั้น” เพียงคำกล่าวนั้นสิ้นสุด เสียงกรีดร้องของนางกำนัลดังขึ้นจากมุมโถง ดาบวาววับนับสิบเล่มถูกชักออกมาจากใต้โต๊ะและแขนเสื้อของเหล่านักดนตรีที่ดูไร้พิษสงเมื่อครู่ คมดาบมุ่งตรงเข้าหาแท่นประทับของฮ่องเต้ราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโหย “คุ้มกันฝ่าบาท!” จ้าวเฟิงเฉินตวาดลั่น เสียงของเขาเปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการทหารที่เด็ดขาด กระบี่คู่ใจถูกชักออกมาจากฝักในเสี้ยววินาที ร่างกำยำพุ่งตัวออกไปขวางหน้าเหล่ามือสังหารราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันทลาย ในวินาทีที่ความโกลาหลเข้าครอบงำ ลี่หลินมิได้ตื่นตระหนก นางรีบดึงถุงผ้าแพรขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อออกมา ความรู้ด้านเคมีและสมุนไพรในหัวแล่นปราด นางโรยผงละเอียดสีฟ้าครามลงบนกระถางกำยานที่วางอยู่ใกล้ที่สุด พร้อมกับใช้เข็มเงินจี้จุดไฟให้ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว *ฟู่—* ควันสีขาวนวลกระจายตัวออกไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมสดชื่นประหลาดแผ่ซ่าน เหล่ากบฏที่สูดดมควันนั้นเข้าไปพลันชะงักงัน ดวงตาเริ่มพร่ามัวและมือไม้ไร้เรี่ยวแรง ร่างของพวกมันทรุดฮวบลงกับพื้นดั่งตุ๊กตาดินเผาที่ถูกทุบให้แตกละเอียด “เจ้า... เจ้าทำอะไรกับพวกมัน!” หัวหน้ากบฏที่สวมหน้ากากเหล็กตวาดพลางพยายามฝืนกายยืนขึ้น ลี่หลินแค่นยิ้มเย็นชา ดวงตางดงามคู่นั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “คนโง่มักคิดว่าความตายต้องมาจากคมดาบ แต่พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่า... ข้าคือไป๋ลี่หลิน สตรีที่แม้แต่ความตายยังต้องเกรงใจ” จ้าวเฟิงเฉินหันกลับมามองสตรีข้างกายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและหวงแหน ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะสงบลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทหารรักษาพระองค์ชุดเกราะสีดำทมิฬนับร้อยก็ดังล้อมโถงจัดเลี้ยงไว้จนมิด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของลี่หลินกระตุกวูบไม่ใช่จำนวนทหารเหล่านั้น ชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากแถวทหาร ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าในมือกลับถือฎีกาตราประทับสีเลือดที่นางจำได้ดีว่ามันคืออะไร—มันคือฎีกาจากกองทัพหลวงที่ประกาศสถานะของจ้าวเฟิงเฉินในฐานะ ‘กบฏผู้ทรยศ’ “ท่านอ๋องสาม” ชายชรากล่าวเสียงแหบพร่า “พระราชโองการฉบับนี้ เพิ่งถูกส่งมาถึงเมื่อครู่นี้เอง ว่าท่านซ่องสุมกำลังพลและวางแผนลอบปลงพระชนม์... หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือข้าแล้ว” จ้าวเฟิงเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาภรรยาที่รักยิ่ง แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัว แต่กลับมีความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้งเกินพรรณนา “หลินเอ๋อร์... ดูเหมือนว่าหมากกระดานนี้ ผู้เล่นไม่ได้มีเพียงแค่พวกเราเสียแล้ว” เขากระซิบข้างหู ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้ามือของนางไว้แน่น ลี่หลินมองเห็นม้วนกระดาษที่ซ่อนอยู่ในมือของเขา มันไม่ใช่พระราชโองการธรรมดา แต่เป็นตราประทับพยัคฆ์ขาวที่จ้าวเฟิงเฉินไม่เคยนำออกมาใช้เลยตลอดชีวิต “หากวันนี้เราต้องรอดออกไปจากที่นี่... เจ้าพร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อไปอยู่กับข้าในที่ที่ไม่มีใครรู้จักหรือไม่?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงดาบที่กำลังจะปะทะกัน จ้าวเฟิงเฉินยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบปี—ยิ้มที่ทำให้ลี่หลินรู้ว่า... เกมนี้พึ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านมรสุมและแผนการอันซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับข้า ไป๋เหลียนฮวาซาบซึ้งใจยิ่งนักค่ะ