รอดตายอย่างหวุดหวิด

คราบโลหิตสีชาดที่กระเซ็นต้องอาภรณ์ปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ทะยานเมฆ ไม่ได้ทำให้ความสง่างามของบุรุษผู้นั้นลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นรัศมีแห่งความเป็นเจ้าชีวิตให้แผ่ซ่านออกมาราวกับพญายมที่ก้าวออกมาจากขุมนรก "หากพวกมันยังไม่อยากกุดหัวตระกูล สุนัขรับใช้พวกนั้นก็คงไม่กล้าเหยียบเข้ามาในเขตอภัยทานแห่งนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่กลับแฝงไว้ด้วยไอสังหารที่ทำให้อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนน่าใจหาย จ้าวเฟิงเฉินปรายตามองซากศพของมือสังหารหน่วยเงาที่นอนระเกะระラคพื้นหินอ่อน ก่อนจะกระชับอ้อมแขนที่โอบร่างของไป๋ลี่หลินไว้ให้แน่นยิ่งขึ้น สตรีในอ้อมแขนยังคงมีลมหายใจสม่ำเสมอ กลิ่นอายสมุนไพรจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวยังคงลอยแตะนาสิก แม้บนดวงพักตร์นวลเนียนจะเปื้อนเขม่าควันจากการระเบิดควันอำพรางเมื่อครู่ ทว่าแววตาคู่คมของนางกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความครุ่นคิดที่เฉียบคมและเย็นเยียบไม่แพ้กัน "หม่อมฉันไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดต้องให้ท่านอ๋องมารับกระบี่แทนเสียหน่อยเพคะ" ไป๋ลี่หลินเอ่ยเสียงเรียบ นางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับท่านั่งบนหลังม้าศึกสีนิลตัวใหญ่ที่จ้าวเฟิงเฉินควบทะยานฝ่าหามรุ่งหามค่ำ ปลายเรียวนิ้วเรียวดั่งลำหยกแตะลงบนรอยแผลฉีกขาดตรงหัวไหล่ด้านซ้ายของเขาอย่างแผ่วเบา "เลือดไหลไม่หยุดเช่นนี้ หากท่านยังดื้อดึงไม่ยอมให้หม่อมฉันฝังเข็มสกัดจุดห้ามเลือด เกรงว่าเมื่อกลับถึงตำหนัก แขนข้างนี้ของท่านคงได้กลายเป็นท่อนไม้ไร้ความรู้สึกไปจริงๆ เสียก่อน" จ้าวเฟิงเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปเบื้องหน้า ความมืดมิดของผืนป่าทึบยามราตรีไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อสัญชาตญาณดิบของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยหนเลยแม้แต่น้อย "เจ้าห่วงแขนข้า หรือห่วงว่าไม่มีคนคอยถือพู่กันคัดฎีกาถวายฮ่องเต้ตามคำสั่งของเจ้ากันแน่ ฮูหยิน" น้ำเสียงของเขามีความเจือความระอาแกมเอ็นดูอยู่ลึกๆ มือหนาข้างที่ว่างยังคงบังคับบังเหียนม้าด้วยความเชี่ยวชาญ แม้บาดแผลที่หัวไหล่จะส่งผลทุกครั้งที่กล้ามเนื้อขยับ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับทอประกายคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิดยามที่ก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน "พระองค์ทรงตรัสล้อเล่นในเวลาเช่นนี้ได้ แสดงว่าอาการบาดเจ็บคงยังไม่สาหัสพอสินะเพคะ" ลี่หลินถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่าแผนลอบสังหารในคืนนี้ไม่ใช่ฝีมือของกลุ่มโจรป่าทั่วไป ร่องรอยการใช้พิษสลายกระดูกบนใบดาบและค่ายกลกระเรียนสยายปีกที่ถูกนำมาใช้ ล้วนบ่งชี้ชัดเจนว่าเบื้องหลังจะต้องเป็นเชื้อสายราชวงศ์ฝ่ายตรงข้าม หรือไม่ก็... ขุนนางใหญ่ผู้กุมอำนาจในราชสำนักที่กำลังหวาดกลัวอิทธิพลของอ๋องสามเช่นเขา เสียงควบม้าฝ่าสายหมอกยามดึกสงัดดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาแคบๆ เบื้องหน้าคือประตูเมืองชั้นนอกที่ปิดสนิท ทว่าธงประจำกองทัพพยัคฆ์คำรามที่ปักอยู่บนยอดหอรบกลับโบกสะบัดต้อนรับการกลับมาของผู้เป็นนาย "ท่านอ๋อง! แม่ทัพใหญ่!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของนายกองทหารยามหน้าประตูทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น เมื่อร่างสูงใหญ่ของจ้าวเฟิงเฉินควบม้าทะยานเข้ามาใกล้ ประกายไฟจากคบเพลิงส่องให้เห็นสภาพอันโชกโชนด้วยคราบเลือด ทำให้เหล่าทหารองครักษ์ต่างหน้าถอดสี รีบกรูเข้ามาคุกเข่าคำนับกันอย่างลนลาน "เปิดประตู!" จ้าวเฟิงเฉินออกคำสั่งสั้นๆ ทรงพลังและเฉียบขาด ไร้ซึ่งความลังเล "แต่ว่า... พระราชโองการด่วนจากในวังหลวง..." นายกองทหารยามผู้หนึ่งลังเล สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดระคนหวาดกลัว เขารีบก้าวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบด้วยเสียงอันสั่นเทา "ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ควบคุมตัวฮูหยินเอกไว้สอบสวนทันทีที่เดินทางกลับถึงเมืองหลวง โดยมีราชครูหลี่เป็นผู้ถวายฎีกากล่าวหาว่านางมีส่วนพัวพันกับ... กับการลอบวางยาพิษสนมเอกในตำหนักในเพคะ!" สิ้นคำกล่าวนั้น บรรยากาศรอบกายก็พลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้า อุณหภูมิในรัศมีสนิมเหล็กและคบเพลิงพลันลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ไป๋ลี่หลินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ นางคาดไว้ไม่ผิด... หมากตานี้ของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้หวังเพียงแค่ปลิดชีวีพวกนางกลางทาง แต่หากพวกนางรอดมาได้ ก็ยังมี "คุกหลวง" และ "ข้อหากบฏ" รออยู่เบื้องหน้าเพื่อตัดกำลังของจ้าวเฟิงเฉินโดยอ้างกฎหมายบ้านเมืองเป็นเกราะกำบัง จ้าวเฟิงเฉินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปี ดวงตาดุจพญายมกวาดมองป้ายคำสั่งสีทองที่นายกองผู้นั้นชูขึ้นสูงด้วยมืออันสั่นเทา "หึ..." เสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอของท่านอ๋องสามเต็มไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงเสียจนนายกองผู้ถือราชโองการถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น "ราชครูหลี่ช่างมีความสามารถเสียจริง ต่อให้กระดูกในคอของมันจะถูกบดละเอียดเป็นผุยผง มันก็ยังไม่วายส่งสุนัขรับใช้มาเห่าหอนหน้าประตูเมืองของข้า" "ท่านอ๋อง... หากฝืนพาฮูหยินเข้าเมือง เกรงว่าจะเป็นการขัดราชโองการโดยตรง..." "ขัดราชโองการหรือ?" จ้าวเฟิงเฉินตวัดสายตาดุจคมดาบมองตรงไปยังนายกองผู้นั้น น้ำเสียงทรงอำนาจดังก้องกังวานไปทั่วทิศทางจนเหล่าทหารนับร้อยนายต้องคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้น "เปิ่นหวังคือนายเหนือหัวแห่งกองทัพพยัคฆ์ เลือดทุกหยดบนแผ่นดินนี้ข้าเป็นผู้ปกป้องด้วยคมกระบี่ของตนเอง ราชโองการกระดาษแผ่นเดียวที่ถูกเขียนขึ้นโดยขุนนางกังฉินผู้หิวโกระอำนาจ มีค่าอันใดให้เปิ่นหวังต้องก้มหัวรับ!" เขากระชับอ้อมแขนโอบร่างของภรรยาให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะตวัดบังเหียนม้าให้หันหลังกลับเผชิญหน้ากับเส้นทางสายหลักที่จะมุ่งตรงสู่ใจกลางเมืองหลวง "ลี่หลิน..." ก้มลงกระסิบบรยากาศข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงราวกับพลิกฝ่ามือ "หากคืนนี้ข้าจะพาเจ้าฝ่าวงล้อมอำนาจของตาแก่พวกนั้นเข้าไปชำระล้างวังหลวงให้สะอาดหมดจด เจ้าจะว่าอย่างไร?" ไป๋ลี่หลินเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามี รอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและไหวพริบอันล้ำเลิศปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม นางเอื้อมมือไปแตะปิ่นหยกขาวบนมวยผมของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำประกาศิตใดๆ "หม่อมฉันยินดีถือหางเสือเรือลำนี้ร่วมกับท่านเพคะ... แต่ก่อนอื่น..." นางชะงักคำพูดเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปยังเงาร่างนับสิบที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาจากมุมมืดของกำแพงเมือง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังแทรกความเงียบขึ้นมาอย่างน่าขนลุก *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นภาพสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันเสียจริง ท่านอ๋องสาม... ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการหนีพ้นจากเงื้อมมือของหน่วยเงาเมื่อครู่ หมายความว่าท่านจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของ 'คนผู้นั้น' ไปได้?" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทสนมและหน้ากากเงินลายอสูรปรากฏกายขึ้นบนกำแพงเมืองสูงชัน พร้อมกับธนูอาบยาพิษนับร้อยคันที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ และในวินาทีนั้นเอง เสียงระฆังเตือนภัยจากหอคอยหลวงก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกัน... เป็นสัญญาณว่า *ประตูเมืองชั้นในถูกปิดตาย และพวกมันได้ถูกต้อนให้เข้ามาอยู่ในกรงขังมรณะที่แท้จริงแล้ว!* --- ไป๋เหลียนฮวาซาบซึ้งใจยิ่งนักค่ะ ที่ท่านรี้ดทุกท่านยังคงติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะคะ