ร่องรอยกบฏชายแดน

กลิ่นอายโสมภูเขาราคาแพ็คละหลายตำลึงทองลอยวนอบอวลอยู่ในตำหนักบูรพา ทว่าสำหรับไป๋ลี่หลินแล้ว กลิ่นหอมหวานล้ำลึกเหล่านี้กลับเจือไปด้วยกลิ่นอายอันน่าสะอิดสะเอียนของความตายที่ถูกอำพรางไว้ใต้พรมขนสัตว์หนานุ่ม นิ้วเรียวระหงที่ผ่านการปรุงยามานับไม่ถ้วนกำลังคีบแผ่นกระดาษสาเนื้อหยาบขึ้นส่องกับแสงตะเกียงน้ำมันตั่วเหลียง แสงสีส้มสาดส่องผ่านเส้นใยกระดาษ เผยให้เห็นลายน้ำรูปตราสัญลักษณ์ลับ—รูปดอกเบญจมาศกลีบซ้อนเก้ากลีบที่ถูกผนึกไว้ด้วยหมึกชาดชั้นดี ซึ่งเป็นหมึกเฉพาะกลุ่มที่ใช้ในกองคลังสินค้าหลวงแห่งมณฑลเจียงหนานเท่านั้น "เส้นทางการค้านี้ช่างแยบยลยิ่งนัก..." ลี่หลินพึมพำกับตนเอง ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคู่คมกวาดมองตัวเลขบัญชีที่ถูกถอดรหัสออกมาจากภาษาลับของพ่อค้าวานิช หากมองด้วยตาเปล่า นี่คือใบรายการซื้อขายใบชาและผ้าไหมจากทางใต้สู่ค่ายทหารชายแดนอุดร แต่ทว่าเมื่อนำผลรวมของน้ำหนักสินค้ามาหักลบกับจำนวนกองทหารที่ถูกตัดทอนอัตราเบี้ยเลี้ยงในท้องพระคลัง กลับพบความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ เป็นตัวเลขส่วนต่างมหาศาลที่ถูกโยกย้ายผ่านเครือข่ายตั๋วแลกเงินของหอการค้าตระกูลสวี—ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับองค์ชายรอง ตึง! เสียงผลักบานหน้าต่างไม้แกะสลักลายโบตั๋นดังขึ้นเบาๆ แต่เฉียบขาด ร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมสีนิลปักดิ้นเงินลายมังกรห้ากรงเล็บก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านไปทั่วห้อง จ้าวเฟิงเฉินกวาดสายตาคมกริบมาที่ร่างบางของภรรยาที่ยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือยามดึกดื่น "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เหตุใดยังไม่ยอมดับตะเกียงพักผ่อน เจ้าเพิ่งผ่านพ้นไข้พิษเมื่อสามวันก่อน หมอหลวงสั่งให้เจ้าห้ามใช้สายตาหักโหมมิใช่หรือ" สุเฟงเฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างยิ่งยวด ลี่หลินไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที นางค่อยๆ วางแผ่นกระดาษสาลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะสลายหายไปในอากาศ ก่อนจะเงยสบตาคมดุของสามีด้วยแววตานิ่งสงบ "หากหม่อมฉันมัวแต่หลับใหลอยู่ในความห่วงใยของท่านอ๋อง เกรงว่าแผ่นดินใต้หล้าคงตกลงไปอยู่ในกำมือของพวกกบฏไปเสียก่อนแล้วกระมังคะ" นางเอ่ยตอบ น้ำเสียงติดประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัยสายซึนที่มักซ่อนความห่วงหาอาทรไว้ใต้คำพูดเชือดเฉือน จ้าวเฟิงเฉินถอนหายใจยาวนานอย่างจนปัญญา เขาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจางๆ ของสนิมดาบจากสนามรบโชยเข้าแตะนาสิก ลี่หลินขยับตัวจะถอยหนีตามสัญชาตญาณ แต่ทว่ามือหนากลับคว้าเอวบางไว้ รั้งร่างของนางเข้าสู่อ้อมอกกว้างอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังของนางแนบชิดกับแผงอกแกร่ง "ปล่อยนะเพคะ... หม่อมฉันกำลังตรวจดูงานสำคัญอยู่ ท่านมาวุ่นวายอะไรตอนนี้" ลี่หลินพยายามขัดขืน ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความขัดเขิน แต่ฝ่ามือยังคงพยายามแกะนิ้วแกร่งที่โอบกอดราวกับคีมเหล็กออก "งานสำคัญอันใดจะสำคัญไปกว่าสุขภาพของชายาข้า" เฟิงเฉินกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเปี่ยมด้วยความเสน่หาจนน่ากลัว ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มนางทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "เจ้าดื้อรั้นเกินไปแล้วหลินเอ๋อร์ รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นห่วงจนแทบคลั่งยามเห็นเจ้านอนหมดสติไปในวันนั้น" ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีดุดันทำให้ลี่หลินชะงักไป นางหลุบตาลงซ่อนประกายความไหววูบในดวงตา มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ วางลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาแทน "หม่อมฉันมิใช่เด็กสาวไร้เดียงสานะคะ... และอีกอย่าง สิ่งที่หม่อมฉันกำลังพบในคืนนี้ มันอาจทำให้คอของพวกเราขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ" นางพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับดันแผ่นกระดาษบัญชีลับให้เขาดู จ้าวเฟิงเฉินก้มลงมองตัวเลขบนกระดาษ สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวเขาแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันดั่งพายุหมุนในค่ายทหาร รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงวูบหนึ่ง "ตระกูลสวี... กล้ามนุชถึงเพียงนี้เชียวหรือ ใช้เส้นทางการค้าบังหน้าเพื่อส่งเสบียงและอาวุธให้กองกำลังกบฏนอกด่าน" อ๋องหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาดำสนิทลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ "มิใช่แค่ตระกูลสวีหรอกเพคะท่านอ๋อง..." ลี่หลินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม เยือกเย็นไม่แพ้กัน นิ้วเรียวจิ้มลงไปยังจุดเชื่อมโยงของตัวเลข "เส้นทางการเงินนี้มีร่องรอยการอนุมัติเบิกจ่ายจากกรมคลัง ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของเสนาบดีเฉิน... ตาแก่จิ้งจอกผู้นั้นกำลังเล่นเกมซ้อนกล ท่านส่งคนไปกวาดล้างกองโจรที่ชายแดนทางเหนือ แต่มันกลับเป็นเพียงแค่การปัดสวะใต้พรม เพราะเสบียงจริงินๆ ถูกส่งไปหล่อเลี้ยงกองทัพส่วนตัวขององค์ชายรองที่ซ่อนอยู่หุบเขาอู๋หลิงต่างหาก" เฟิงเฉินเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยา ความชื่นชมและภาคภูมิใจฉายชัดขึ้นในแววตาคมกริบ สตรีในดวงใจของเขาผู้นี้ไม่เพียงแต่มีความรู้เรื่องการแพทย์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากพิษร้าย แต่ยังมีสมองที่เฉียบคมราวกับยอดกุนซือผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน นางคือคู่ชีวิตที่สวรรค์ประทานมาให้อย่างแท้จริง "เจ้าฉลาดเกินไปแล้วหลินเอ๋อร์ จนข้าักเริ่มคิดอยากจะขังเจ้าไว้ในตำหนักนี้ ไม่ให้ผู้ใดได้ยลโฉมและมันสมองของเจ้าอีก" เขาเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาทอดคลอแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม "หากท่านกล้าทำเช่นนั้น หม่อมฉันจะใช้เข็มเงินพิษฝังลงบนจุดชีพจรของท่านให้หลับยาวไปสามปีเลยเพคะ" ลี่หลินเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากบางแย้มยิ้มท้าทาย ทว่า ทันใดนั้นเอง— เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วที่บ่งบอกถึงความร้อนรนจนผิดปกติ "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์ประจำตัวอย่าง "หลี่เทียน" ดังแทรกเข้ามาผ่านบานประตู น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "คลังแสงหลวงที่เขตตะวันตก... ถูกเพลิงไหม้เผาผลาญจนราบคาบในยามสาม! และ... และตราประทับบัญชาการทหารประจำมณฑลถูกขโมยหายไปอย่างไร้ร่องรอยพ่ะย่ะค่ะ!" รอยยิ้มท้าทายบนใบหน้าของลี่หลินแข็งค้างทันที จ้าวเฟิงเฉินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่ทะลักออกมาจากร่างราวกับเทพแห่งสงครามผู้พร้อมจะฆ่าฟันทุกสิ่งที่ขวางหน้า ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เอ่ยสิ่งใด ทว่ากลิ่นหอมจางๆ ประหลาดที่ลอยมากับสายลมยามดึกก็แตะเข้าที่นาสิกของลี่หลิน นางสูดลมหายใจเข้าลึกคราหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด *กลิ่นดอกอวี้หลันผสมผงหินอัคนี...* นี่คือกลิ่นยาพิษชนิดเดียวกับที่เคยใช้ลอบปลิดชีพพระชายาองค์ก่อนเมื่อสิบปีก่อน! แกร็ก—! เสียงกลอนหน้าต่างด้านหลังห้องเลื่อนเปิดออกเองอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเงาดำสายหนึ่งที่พุ่งวาบเข้ามาภายในห้องด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับคมดาบที่พุ่งตรงมายังจุดตายของจ้าวเฟิงเฉินในชั่วพริบตา! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันบีบคั้นและลึกซึ้งนี้ไปกับข้า ขอบพระคุณจากใจจริงค่ะ ไป๋เหลียนฮวา