ถ้วยยาขมและการดูแลอย่างใกล้ชิด

กลิ่นอายโสมรad-xกันและสมุนไพรจีนรสขมจัดคละคลุ้งอบอวลอยู่ทั่วห้องบรรทมชั้นใน ความเงียบงันภายในตำหนักอ๋องยามนี้ช่างน่าอึดอัดเสียจนแม้แต่เสียงสะบัดปลายพู่กันของมหาเล็กหน้าห้องยังแผ่วเบาราวกับไม่มีอยู่จริง ไป๋ลี่หลินนอนพักพิงอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลายหงส์คู่มังกร อาภรณ์ตัวนอกถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าแพรต่วนสีขาวบริสุทธิ์ไร้ลวดลาย เส้นผมยาวสลวยสยายเต็มหมอนปักลายเมฆา ร่างกายที่เคยตึงเครียดด้วยพิษไข้จากการตากฝนในครานั้น บัดนี้กลับอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูก ปลายเล็บเรียวเนียนจิกเข้าหาผ้าห่มเนื้อดีเมื่อความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากหน้าอก “ดื้อด้านนัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งหินผาบดเบียดดังขึ้นที่ข้างเตียง ไม่ต้องเงยหน้ามอง นางก็รู้ว่าเป็นผู้ใด จ้าวเฟิงเฉินในชุดคลุมสีเข้มกึ่งทางการ ปราศจากเกราะเหล็กและอาวุธประจำกาย ร่างสูงใหญ่สง่างามนั้นนั่งลงบนขอบเตียงอย่างไม่ถือตัว มือหนาที่เคยตวัดกระบี่ปลิดชีพศัตรูในพริบตา บัดนี้กลับถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาซึ่งบรรจุยาน้ำสีดำสนิทเอาไว้ ไป๋ลี่หลินพยายามฝืนยันกายลุกขึ้น ทว่าความอ่อนล้าทำให้เรียวแขนสั่นเทาจนเกือบทรุดลงไปอีกรอบ นางเม้มริมฝีปากที่ซีดเซียวเข้าหากันอย่างถือดี “หม่อมฉัน... ยังไหวเพคะ ท่านอ๋องโปรดวางถ้วยยาลงเถอะ เดี๋ยวหม่อมฉันให้สาวใช้จัดการเอง...” จ้าวเฟิงเฉินไม่ตอบคำพูดของนาง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าหวานที่ไร้สีเลือดด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความโกรธกรำ ความห่วงใยที่ล้นปรี่ และความรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเห็นสตรีในดวงใจต้องทนทุกข์ทรมาน เขาตักยาน้ำรสชาติขมปี๋ขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าลมเบาๆ ด้วยความใส่ใจอย่างยิ่งยวด ก่อนจะยื่นจ่อริมฝีปากบางของนาง “อ้าปาก” คำสั่งนั้นสั้น ห้วน และเด็ดขาดตามแบบฉบับของแม่ทัพผู้กุมอำนาจ แต่แววตาที่ทอดมองกลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย “หม่อมฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆ นะคะท่านอ๋อง... ยานี้ข้าปรุงเอง ย่อมรู้รสชาติดีว่ามันขมเพียงใด ส่งมาเถอะเพคะ หม่อมฉันดื่มเองได้” นางพยายามยื้อแย่งถ้วยยาในมือเขา ทว่าจ้าวเฟิงเฉินเพียงแค่ยกมืออีกข้างขึ้นรวบข้อมือบางของนางไว้หลวมๆ แรงกดเพียงน้อยนิดแต่มั่นคงพอที่จะทำให้นางขยับเขยื้อนไม่ได้ “เจ้าเก่งกาจในเรื่องการวางหมากในราชสำนัก เป็นยอดกุนซือที่แม้แต่ขุนนางเฒ่าทั้งหลายยังต้องเกรงกลัว... แต่ยามที่เจ้าร่างกายทรุดโทรม เจ้าก็เป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ดื้อรั้นจนน่าตีให้ตายเสียจริง” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงในประโยคหลัง พร้อมกับเลื่อนช้อนยาเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “จะให้ข้าป้อนดีๆ หรือจะต้องให้ข้าใช้ ‘วิธีอื่น’ ในการป้อนยาขมถ้วยนี้แทน?” คำขู่เจือแววเจ้าเล่ห์และดวงตาพราวระยับคู่นั้น ทำให้ไป๋ลี่หลินชะงักค้าง นางรู้ซึ้งถึง ‘วิธีอื่น’ ที่เขาหมายถึงดีจากเหตุการณ์ในอดีต ใบหน้างามที่เคยซีดเซียวพลันซับสีเรื่อขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความขัดเขิน นางค้อนใส่เขาด้วยหางตาอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะยอมเปิดริมฝีปากรับยาน้ำรสชาติขมปร่าลงคออย่างจำยอม ความขมกระจายซ่านไปทั่วโคนลิ้นจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน ทันทีที่กลืนลงไป ชิ้นบ๊วยเชื่อมรสเปรี้ยวอมหวานก็ถูกส่งเข้ามารสสัมผัสในโพรงปากอย่างรวดเร็ว จ้าวเฟิงเฉินป้อนบ๊วยเชื่อมให้นางเพื่อดับความขม โดยที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเผลอแตะโดนริมฝีปากของนางแผ่วเบา สัมผัสปัดผ่านนั้นทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ “หวานขึ้นมาบ้างหรือไม่” เขากล่าวถาม เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนชวนใจสั่น “ท่านอ๋องทรงเอาเปรียบหม่อมฉัน...” นางพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างลึกซึ้ง จ้าวเฟิงเฉินไม่ได้เอ่ยคำใดต่อ เขาเพียงแต่วางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูเนื้อนุ่มที่ชุบน้ำอุ่นมาบิดหมาดจนแห้งสนิท เขากวักมือเรียกให้สาวใช้ถอยออกไปให้พ้นเรือนชั้นในจนหมดสิ้น เหลือเพียงเขากับนางตามลำพังท่ามกลางแสงเทียนที่วับแวม “ท่าน... จะทำอะไรเพคะ” ลี่หลินรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยเมื่อร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น “เช็ดตัว” เขาตอบสั้นๆ อย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดสายผูกอาภรณ์ชั้นนอกของนางออกอย่างเบามือ “หม่อมฉันทำเองได้เพคะ! อาการไข้ก็ทุเลaงมากแล้ว ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่... จะมาทำเรื่องเช่นนี้กับภรรยาได้อย่างไรกัน” นางรีบใช้มือเล็กๆ ดึงสาบเสื้อของตัวเองไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “ภรรยาข้าป่วยการเมืองและป่วยไข้เพื่อบ้านเมืองมามากพอแล้ว ยามนี้หน้าที่ดูแลเจ้าเป็นของข้า” จ้าวเฟิงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว เขาดึงมือของนางออกอย่างอ่อนโยนแต่ปฏิเสธไม่ได้ ก่อนจะค่อยๆ เปิดสาบเสื้อออกเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนละเอียดดั่งหยกขาวที่สะท้อนกับแสงเทียน บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นเงียบงันและอบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างกายของทั้งสอง จ้าวเฟิงเฉินบรรจงใช้ผ้าอุ่นเช็ดไล่จากลำคอระหงลงมาตามแนวไหปลาร้าและหัวไหล่อย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังปรนนิบัติสมบัติล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า สัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบกร้านผ่านผิวเนื้อนุ่มทำให้ไป๋ลี่หลินต้องหลับตาลงเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความเยือกเย็นและดุดันที่นางมักจะใช้สวมเกราะป้องกันตัวเองต่อหน้าผู้คน ยามนี้กลับหลอมละลายสิ้นท่าภายใต้ความอ่อนโยนอันลึกซึ้งของบุรุษผู้นี้ “เฟิงเฉิน...” นางเผลอเรียกชื่อเขาออกมาแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว นี่คือบุรุษผู้เย็นชาต่อโลกหล้า แต่กลับยอมก้มหัวและทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดมาคอยเช็ดตัวป้อนยาให้สตรีที่ดื้อรั้นอย่างนางในยามวิกาล จ้าวเฟิงเฉินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินนางเรียกชื่อตนเช่นนั้น นานเท่าใดแล้วที่นางไม่เคยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและไร้ซึ่งกำแพงเช่นนี้ ดวงตาคมกริบฉายประกายความรักใคร่ลึกล้ำจนแทบจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว เขาวางผ้าลงข้างเตียง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนที่ยังมีไออุ่นหลงเหลืออยู่ “พักผ่อนเสียนะ... ลี่หลินของข้า ข้าจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนทั้งสิ้น” คำสัญญาอันหนักแน่นดั่งขุนเขาทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไป๋ลี่หลินซุกใบหน้าลงกับฝ่ามืออุ่นของเขา หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนและความรู้สึกปลอดภัยที่หาไม่ได้จากที่ใดในโลกใบนี้ ทว่า... ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโอบ ณ์รอบกายและลมหายใจของนางเริ่มสม่ำเสมอด้วยฤทธิ์ยา *ปึง!* เสียงถีบประตูไม้แกะสลักด้านนอกตำหนักดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์ประจำตัว “ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังลับขององค์ชายรองบุกเข้าปิดล้อมคลังเสบียงหลวงทางทิศใต้ และ... และมีพระราชโองการด่วนที่สุดจากฮ่องเต้ ส่งตรงถึงท่านอ๋องโดยเฉพาะพ่ะย่ะค่ะ!” จ้าวเฟิงเฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของแม่ทัพผู้เยือกเย็นอีกครั้งในพริบตา เขาก้มลงมองไป๋ลี่หลินที่ลืมตาขึ้นมาทันทีด้วยแววตาตื่นตัว ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบกระบี่ประจำกายที่วางพาดอยู่บนหัวเตียงขึ้นมาถือไว้มั่น ไป๋ลี่หลินกัดฟันกรอด ความง่วงงุนสลายหายไปสิ้น นางฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘คลังเสบียงหลวง’ และ ‘พระราชโองการด่วน’ หมากตานี้... ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เดินเพื่อเล่นเกมการเมืองธรรมดาเสียแล้ว แต่พวกมันกำลังจะเปิดฉากสงครามล้างบาง! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันบีบคั้นและลึกซึ้งนี้ไปกับข้า ขอบพระคุณจากใจจริงค่ะ ไป๋เหลียนฮวา