เดินทางกลับเมืองหลวงด้วยขบวนลับ

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและชาผู่เอ๋อร์ชั้นดีอบอวลอยู่ภายในรถม้าบุขนสัตว์หนานุ่ม ขบวนเดินทางเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบราภูตพรายไร้เงา ทว่าทุกย่างก้าวของม้าศึกนับร้อยล้วนแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันหนักอึ้งดั่งขุนเขา ไป๋ลี่หลินปรายตามองบุรุษผู้มีศักดิ์เป็นถึงพระสวามี ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ซ่อนเล็บกำลังนั่งหลับตาพิงผนังรถม้าอย่างผ่อนคลาย ทว่ามือหนากลับไม่เคยห่างจากด้ามกระบี่ประจำกายแม้แต่น้อย บรรยากาศรอบตัวเขายังกคงความเยือกเย็น ดุดัน และอันตรายเช่นเคย—อันตรายต่อทุกคนบนโลกใบนี้ ยกเว้นเพียงนาง "หากท่านยังเอาแต่มองข้ามไหล่ข้าไปมองความว่างเปล่าข้างนอกนั่น เกรงว่าตาสองข้างของท่านคงจะเมื่อยล้าเสียก่อนที่เราจะถึงประตูเมืองหลวงนะคะ, ท่านอ๋อง" น้ำเสียงหวานใสดุจไข่มุกกระทบจานหยกเอ่ยขึ้นเรียบๆ ร่างระหงในอาภรณ์สีฟ้าครามปักลายดอกเหมันต์ขยับตัวเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวเรียงร้อยเข็มเงินเล่มบางในมืออย่างเชี่ยวชาญ แสงสลัวจากโคมไฟกระดาษสะท้อนประกายวาววับตัดกับความมืดภายในรถม้า จ้าวเฟิงเฉินลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นทอประกายลึกล้ำยากหยั่งถึง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่มีเพียงภรรยาเอกผู้นี้เท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้ยล "ข้าไม่ได้มองความว่างเปล่า... ข้ากำลังพิจารณาว่า ระหว่างกองกำลังซุ่มโจมตีขององค์รัชทายาทที่รออยู่ ณ หุบเขาผาอัสดงเบื้องหน้า กับความดื้อรั้นของชายาตัวเอง สิ่งใดจะรับมือยากกว่ากัน" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยเย้าแหย่ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับฉายแววห่วงใยและปกป้องอย่างสุดซึ้ง มือหนายื่นออกไปฉวยข้อมือนางมากุมไว้เบื้องหน้า นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือเนียนนุ่มแผ่วเบา ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นท่ามกลางลมหนาวเหน็บยามค่ำคืน ลี่หลินมิได้สะท้านสะเทือน นางเพียงปรายตามองมือที่กุมกันไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หุบเขาผาอัสดง... ภูมิประเทศลาดชัน เหมาะแก่การใช้ธนูไฟและหินถล่ม หากข้าเป็นผู้นำกองกำลังฝ่ายตรงข้าม ย่อมไม่ปล่อยให้ขบวนลับของเราผ่านไปได้โดยง่ายอย่างแน่นอนเพคะ" "เจ้ากลัวหรือไม่?" เขามองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ค้นหาความหวาดหวั่นที่มักจะพบได้ในสตรีทั่วไปยามเผชิญหน้ากับความตาย "ความกลัวเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับหมอและกุนซือค่ะ" ลี่หลินตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยคมกริบดั่งใบมีดซ่อนในฝัก "อีกอย่าง... ข้ายังไม่ได้จัดการบัญชีแค้นกับพวกที่ส่งนักฆ่ามาวางยาพิษในเรือนพักแรมเมื่อปีก่อน จะตายตอนนี้ได้อย่างไรกัน" คำตอบนั้นทำให้จ้าวเฟิงเฉินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงทุ้มต่ำในลำคอสะท้อนความพึงพอใจอย่างยิ่งยวด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายสงครามผสมผสานกันจนน่าหลงใหล "ดี... ถ้าเช่นนั้น วันนี้เรามาดูกันว่า เกาทัณฑ์นับพันดอกขององค์รัชทายาท หรือสติปัญญาของชายาเอกแห่งจวนอ๋องสาม สิ่งใดจะคมกริบกว่ากัน" ทันใดนั้นเอง! เสียงกีบม้าสะเทือนเลื่อนลั่นดั่งฟ้าผ่าก็ดังแหวกความเงียบสงบยามวิกาลขึ้น เสียงหวีดหิวของลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนแหวกอากาศพุ่งตรงเข้าใส่ขบวนรถม้าดั่งห่าฝน แรงปะทะรุนแรงจนโครงสร้างไม้สนแกะสลักสั่นสะเทือนไปทั้งคัน *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* ลูกธนูนับสิบคายพิษร้ายปักทะลุผนังรถม้าเข้ามาอย่างแม่นยำ ทว่าไม่มีทีท่าว่าผู้โดยสารภายในจะตื่นตระหนก ลี่หลินยังคงนั่งนิ่งสงบราวนางพญา นางตวัดสายตาคมปลาบไปยังทิศทางของลูกธนู พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "มาแล้วสินะคะ... คนใจร้อนมักอายุสั้นเสมอ" จ้าวเฟิงเฉินแค่นยิ้มเยาะหยัน นัยน์ตาลุกโชนด้วยประกายอำมหิต ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง มือหนาคว้ากระบี่คู่ใจพุ่งทะยานผ่านหลังคารถม้าออกไปเผชิญหน้ากับกองกำลังซุ่มโจมตีภายนอกทันที เสียงคมดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางแสงจันทร์สีเลือด ภายในรถม้าที่เหลือเพียงความเงียบงัน ไป๋ลี่หลินหยิบขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ นางเปิดจุกไม้ออก ชlบผงยาพิษสีม่วงเข้มลงบนปลายเข็มเงินอย่างใจเย็น มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้ผู้พบเห็นต้องขนหัวลุก ในขณะที่ศึกนอกรถม้ากำลังดุเดือดเลือดพล่าน เสียงฝีเท้าม้าปริศนาอีกกลุ่มหนึ่งก็ควบเข้ามาประชิดท้ายขบวนอย่างรวดเร็ว—กลุ่มคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ และไม่ควรมีใครล่วงรู้เส้นทางลับนี้ ผ้าม่านรถม้าถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงโดยมือปริศนา ลี่หลินเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ ร่างเพรียวชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท "เกรงว่าท่านอ๋องจะคำนวณหมากตานี้พลาดไปเสียแล้วล่ะเพคะ, พระชายา" น้ำเสียงแหบพร่าทว่าคุ้นหูเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายดาบคมกริบที่จ่อตรงมายังลำคอระหงของนางอย่างแม่นยำ ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาอันบีบคั้นและลึกซึ้งนี้ไปกับข้า ขอบพระคุณจากใจจริงค่ะ ไป๋เหลียนฮวา