ตบหน้าอนุภรรยาจอมมารยา

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงลอยวนอยู่ทั่วห้องโถงใหญ่แห่งเรือนบูรพา ทว่าบรรยากาศกลับเย็นเยียบราวน้ำค้างกลางฤดูหนาว ไป๋ลี่หลินก้าวเข้ามาด้วยฝาดเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ อาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆาเคลื่อนไหวตามจังหวะการเดินดั่งสายน้ำระลอกคลื่น ร่างระหงไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกต่อสายตานับสิบที่จดจ้องมา นางเพียงปรายตามองอนุซูเยวี่ยชาน ผู้กำลังกุมผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกโบตั๋นซับน้ำตาด้วยท่าทางน่าเวทนาอยู่เบื้องหน้าท่านแม่ทัพใหญ่ จ้าวเฟิงเฉิน "พี่หญิง... ท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ" เสียงของอนุซูหวานหยดเยิ้ม ทว่าแฝงความสะใจไว้ภายใต้ความตื่นกลัวอย่างแนบเนียน "น้องเพียงแค่… เป็นห่วงสุขภาพของท่านอ๋อง เกรงว่าท่านพี่จะทรงงานหนักจนล้มป่วย จึงได้นำซุปโสมรังนกที่เคี่ยวด้วยความตั้งใจสามวันสามคืนมาถวาย ใครจะรู้ว่า... ฮูหยินจะกริ้วโกรธถึงเพียงนี้" ประโยคกล่าวโทษที่ถูกห่อหุ้มด้วยความน่าสงสารนี้ เรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาบ่าวไพร่และอนุภรรยาคนอื่นๆ ที่มารุมล้อมได้เป็นอย่างดี ทุกสายตาต่างมองมาที่ลี่หลินด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ คล้ายนางเป็นฮูหยินเอกผู้ใจแคบ ขี้อิจฉา และไร้ความเมตตา ลี่หลินเพียงยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามจนบาดตา แต่กลับเย็นชาจนน่าขนลุก นางไม่รี้อนรนแก้ตัว ปล่อยให้อนุซูได้แสดงละครฉากใหญ่นี้จนจบเสียก่อน "เจ้าเคี่ยวด้วยความตั้งใจสามวันสามคืนอย่างนั้นหรือ... ซูเยวี่ยชาน" ลี่หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ แต่กลับทรงพลังจนคนฟังต้องสะดุ้ง อนุซูสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้าตอบด้วยเสียงสั่นเครือ "หม่อมฉัน... หม่อมฉันพูดความจริงเจ้าค่ะ ทุกวัตถุดิบล้วนคัดสรรอย่างดีด้วยมือตนเอง เพื่อบำรุงสุขภาพของท่านอ๋อง..." "ดี ยอดเยี่ยมมาก" ลี่หลินตบมือเบาๆ สองครั้ง เสียงกระทบกันของฝ่ามือดังก้องกังวานในความเงียบ "ในเมื่อเจ้ามีความกตัญญูถึงเพียงนี้ ไฉนเลย ข้าผู้เป็นฮูหยินเอกจะไม่ช่วยสนองคุณความดีของเจ้าเล่า" นางหันไปส่งสัญญาณให้ชิงหลิว สาวใช้คนสนิทก้าวออกไปเบื้องหน้า มือเรียวบางของชิงหลินเปิดกล่องไม้จันทน์แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง เผยให้เห็นบัญชีรายชื่อสมบัติและสมุนไพรล้ำค่าของจวนอ๋องที่ถูกเบิกออกไปในรอบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลี่หลินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้แกะสลัก วางบัญชีเล่มนั้นลงเบื้องหน้าจ้าวเฟิงเฉิน นัยน์ตาคู่คมปลาบดุจหงส์ช้อนขึ้นมองสวามีผู้เงียบงัน ดวงตาคู่นั้นทั้งลึกล้ำ เย็นชา และเปี่ยมด้วยสติปัญญาที่เหนือล้ำจนบุรุษยังต้องเกรงขาม "ท่านอ๋องโปรดทอดพระเนตร..." ลี่หลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัด "ในบันทึกการเบิกจ่ายของคลังหลวงประจำจวน ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า โสมภูเขาพันปีและรังนกชั้นยอดเหล่านี้ ถูกเบิกออกไปโดยอ้างว่าเป็น ‘โอสถบำรุงอาการเจ็บป่วยของฮูหยินเอก’" ร่างของอนุซูชะงักกึก สีหน้าที่เคยซีดเซียวด้วยความน่าสงสาร บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ลี่หลินก้าวเข้าไปหาอนุซูทีละก้าว อาภรณ์ปักดิ้นทองส่งเสียงเสียดสีกันเบาๆ คล้ายเสียงกรีดกรายของพญางูขาว นางโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่กลับชัดเจนก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน "ข้าจำได้ว่า ร่างกายของข้าแข็งแรงดี มิเคยต้องใช้โสมล้ำค่าเหล่านี้เลยสักตำลึงเดียว... หรือว่าอาการเจ็บป่วยของข้า เป็นสิ่งที่เจ้า ‘กุเรื่อง’ ขึ้นมา เพื่อสูบเลือดสูบเนื้อจวนอ๋อง ไปบำรุงบิดาที่เป็นขุนนางตระกูลซูผู้ยากจนของเจ้ากันแน่?" คำพูดนี้ประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง บรรดาบ่าวไพร่ต่างสูดปากด้วยความตกใจ อนุซูล้มพับลงไปกองกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว รีบคลานเข้าไปโอบกราบชายผ้าของจ้าวเฟิงเฉิน "ท่านอ๋อง! อย่าทรงเชื่อพะย่ะค่ะ! นางใส่ร้ายหม่อมฉัน! ฮูหยินทรงเกลียดชังหม่อมฉันจึงกุเรื่องนี้ขึ้นมา!" อนุซูร่ำไห้สะอึกสะอื้น ปลายเล็บจิกแน่นลงบนพื้นพรม จ้าวเฟิงเฉินยังคงประทับนั่งนิ่งสนิท พระพักตร์หล่อเหลาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี พระเนตรคมกริบกวาดมองหลักฐานตรงหน้าสลับกับร่างของอนุภรรยาที่กำลังสั่นเทา ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาคู่สวยของภรรยาเอกผู้ยืนหยัดอย่างสง่างามเบื้องหน้า ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาณาisวร ทว่าในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าท่านอ๋องจะทรงกริ้วและลงทัณฑ์ฮูหยินเอกตามเคยนั้น พระหัตถ์หนากลับหยิบราชโองการลับฉบับหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งมาถึงเมื่อครู่ขึ้นมาพลิกดู สายตาคมกริบเปล่งประกายความหมายล้ำลึกที่ไม่มีใครคาดเดาได้ "เจ้ากล้ากล่าวหาว่าฮูหยินของเปิ่นหวังโกหกอย่างนั้นหรือ..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำให้อนุซูถึงกับหยุดหายใจ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องโถงด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ถือราชโองการสีทองอร่ามในมือ พร้อมกับประกาศเสียงดังลั่นจนทุกคนต้องหน้าถอดสี "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! มีพระบรมราชโองการให้ท่านอ๋องสามและฮูหยินเอก เสด็จเข้าวังหลวงเป็นการด่วนในคืนนี้ เพื่อสะสาง... คดีกบฏลับของตระกูลซู!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของไป๋เหลียนฮวาเสมือนดั่งสายใยรักอันมั่นคงนะคะ