ความลับเรื่องตระกูลสามี

“หยุดนะ! ใครเป็นเจ้าของคลินิกนี้ ออกมาพบเจ้าหน้าที่ตรวจสุขภาพประจำอำเภอเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนตวาดลั่นก้องหน้าประตูคลินิกชั่วคราวของหลินฟางเซียนดังแหวกลมหนาวในยามบ่ายแก่ๆ แรงกระแทกหนักหน่วงที่บานประตูไม้เก่าๆ ทำให้กรอบประตูสั่นสะเทือนจนฝุ่นผงร่วงกราว หลินฟางเซียนที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกโสมป่าอายุหลายสิบปีในมิติลับ ชะوักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอวางรากโสมลงบนชั้นไม้อย่างเบามือ ล้างมือด้วยน้ำสะอาดจากน้ำพุวิเศษในมิตit ก่อนจะสูดลมเข้าลึกๆ แล้วก้าวออกมาเผชิญหน้ากับความวุ่นวายด้านนอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแฝงความเฉียบคมที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘จางอี้หมิง’ เจ้าหน้าที่อนามัยประจำอำเภอผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และชอบรีดไถชาวบ้าน ร่วมด้วยชายร่างกำยำอีกสองคนในชุดยูนิฟอร์มสีเขียวขี้ม้าที่ส่งยิ้มหยันอย่างน่ารังเกียจ “อ้อ ที่แท้ก็ท่านเจ้าหน้าที่จาง ลมอะไรหอบท่านมาถึงคลินิกเล็กๆ ของฉันล่ะคะ หรือว่าชาวบ้านแถบนี้ไม่มีใครป่วยไข้ จนท่านต้องมาเดินตรวจตราหาเรื่องคนทำมาหากินถึงที่นี่” หลินฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบนริมฝีปากไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาแม้แต่น้อย จางอี้หมิงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองไปทั่วห้องตรวจที่สะอาดสะอ้านและมีกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีนล้ำค่า ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสูง “หลินฟางเซียน เธออย่ามาทำเป็นปากดี! มีคนร้องเรียนว่าเธอแอบเปิดคลินิกเถื่อน ขายยาโดยไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ แถมยังใช้ยาต้องห้ามรักษาชาวบ้าน เป็นการฝ่าฝืนนโยบายรัฐอย่างร้ายแรง! ไหนล่ะใบอนุญาต เอาออกมาให้ฉันตรวจสอบเดี๋ยวนี้!” ท่ามกลางชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทันที หลายคนแสดงความกังวลเพราะพึ่งพายาของหลินฟางเซียนจนหายจากโรคเรื้อรังมานับไม่ถ้วน หลินฟางเซียนไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปยืนประชิดเจ้าหน้าที่จาง รัศมีกดดันบางเบาแผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวจนจางอี้หมิงต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “ใบอนุญาตงั้นหรือคะ? ถ้าฉันบอกว่าฉันมีใบรับรองจากกระทรวงสาธารณสุขส่วนกลางล่ะ ท่านจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนคะท่านจาง หรือว่า... มีใครบางคนจ่ายเงินใต้โต๊ะให้คุณมาหาเรื่องฉันกันแน่?” “เหลวไหล! เธอกล้าดียังไงมากล่าวหาเจ้าหน้าที่รัฐ!” จางอี้หมิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย เขาโบกมือสั่งลูกน้อง “ค้น! ค้นให้ทั่วคลินิกนี้ ถ้าเจอสมุนไพรผิดกฎหมายหรือยาเถื่อน จับกุมตัวเธอข้อหาบ่อนทำลายความมั่นคงได้ทันที!” ทว่า ก่อนที่ลูกน้องร่างกำยำจะได้ก้าวเท้าเข้าสู่เขตประตูด้านใน เสียงทุ้มต่ำทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ก็ดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน “ใครกล้าแตะต้องภรรยาฉัน ลองก้าวเข้ามาอีกก้าวสิ!” เฉินเหว่ยในชุดเสื้อโค้ททหารหนา ฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองกลุ่มคนของจางอี้หมิงด้วยรังสีอำมหิตที่สะสมมาจากการผ่านสนามรบจริง ร่างสูงใหญ่ยืนบังหลินฟางเซียนไว้มิดชิด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความกดดันรอบตัวทำให้จางอี้หมิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เฉิน... เฉินเหว่ย นายนี่มัน... นี่ภรรยานายทำผิดกฎหมายนะ!” จางอี้หมิงพยายามเค้นเสียงขู่ “ภรรยาผมทำเพื่อชาวบ้าน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง!” เฉินเหว่ยกล่าวเสียงกร้าว ก่อนจะหันมามองภรรยา สายตาที่แข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในเสี้ยววินาที “ฟางเซียน เป็นอะไรไหม?” หลินฟางเซียนส่ายหน้าเบาๆ ส่งยิ้มบางๆ ให้สามีเพื่อบอกว่าเธอจัดการได้ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเอกสารแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกจากกระเป๋าเสื้อของจางอี้หมิงขณะที่เขากำลังตกใจกลัวเฉินเหว่ย เอกสารแผ่นนั้นพับครึ่ง มีตราประทับสีแดงสดของสำนักงานทะเบียนราษฎร์เก่าแก่ และชื่อหัวข้อที่สะดุดตาอย่างยิ่ง: *“บันทึกประวัติครอบครัวตระกูลเฉิน: คดีความลับแห่งอดีต”* หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบ เธอแอบใช้ความรวดเร็วจากมิติลับดึงกระดาษแผ่นนั้นเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยทันทีโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แม้แต่จางอี้หมิงที่ยังคงวุ่นวายกับการถอยร่นหนีรังสีอำมหิตของเฉินเหว่ย ตกดึก คืนนั้น... ภายในห้องนอนเล็กๆ ที่อบอุ่นไปด้วยกลิ่นไอของเตาผิง หลินฟางเซียนนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงน้ำมัน กางเอกสารแผ่นนั้นออกอ่านอย่างละเอียด ยิ่งกวาดสายตาอ่าน ใบหน้าหวานล้ำก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนเฉินเหว่ยที่เพิ่งยกชาร้อนเดินเข้ามาต้องเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ฟางเซียน ดึกมากล่ะ ทำไมยังไม่นอนอีก มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า หืม?” เฉินเหว่ยสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง คางเกยอยู่บนไหล่บางสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากตัวเธอ หลินฟางเซียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะ เธอน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยเมื่อมองหน้าสามีผู้ซื่อสัตย์และรักเธอสุดหัวใจ คนที่ต้องแบกรับความอยุติธรรมมาตลอดชีวิตโดยไม่รู้ตัว “พี่เหว่ย...” เสียงของเธอนุ่มนวลแต่สั่นเครือเล็กน้อย “เรื่องครอบครัวแท้จริงของคุณ... คุณรู้อะไรบ้างคะ?” เฉินเหว่ยชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความอึมครึมทันที ดวงตาคมหลบวูบ “ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ? พวกเขาก็แค่... ครอบครัวที่รังเกียจผมเพราะผมไม่ได้ส่งเงินกลับบ้านมากพอไม่ใช่หรือ” “ไม่ใช่แค่นั้นค่ะ...” หลินฟางเซียนสูดหายใจเข้าลึกๆ หยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาให้อีกฝ่ายดู “นี่คือบันทึกประวัติที่ฉันได้มาจากคนของจางอี้หมิง... พ่อแม่ของคุณ ไม่ใช่ชาวนาธรรมดา และตัวคุณ... แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นบุตรชายแท้ๆ ของตระกูลเฉิน!” เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องนอนในคืนฤดูหนาว เฉินเหว่ยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเอกสารในมือภรรยาด้วยความไม่อยากเชื่อ ความลับที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเพลิงแห่งอดีตกำลังจะถูกเปิดเผย และมันพลิกผันชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินหมอยายุค 70 มาจนถึงตอนนี้นะคะ