ความหวังของหมู่บ้าน

“ถ้าพวกเขากล้าส่งคนมาป่วนคลังสมุนไพรของเราอีก ฉันจะฝังเข็มเจ็ดดาวให้เดินไม่ได้ไปเจ็ดเดือนเลยค่ะพี่เหว่ย!” เสียงหวานใสกังวานราวกับกระดิ่งเงิน แต่เนื้อหากลับเยียบเย็นจนเฉินเหว่ยที่กำลังลับมีดปังตออยู่มุมห้องถึงกับต้องหยุดชะงัก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หันมามองภรรยาตัวน้อยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระคนทึ่งและเอ็นดู เขาเห็นหลินฟางเซียนกำลังจัดเรียงขวดเซรามิกบรรจุยาลูกกลอนสีดำสนิทลงบนชั้นไม้สนที่เพิ่งต่อเสร็จใหม่ๆ แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของนาง ปลุกความงดงามที่เด็ดเดี่ยวและเฉียบคมจนยากจะละสายตา ค่ำคืนนี้ไม่ใช่คืนแห่งการนอนหลับใหลอย่างสงบ แต่เป็นรอยต่อสำคัญที่ฟางเซียนตัดสินใจเปลี่ยนเรือนพักหลังเก่าให้กลายเป็น “คลินิกรากหญ้า” แห่งแรกประจำคอมมูนหง싱 เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านยากจนที่ไม่มีปแม้กระทั่งเงินจะซื้อยาแดงทาแผลจากสถานีอนามัยอำเภอ “พี่ว่าหนูใจร้อนเกินไปหรือเปล่าเซียนเซียน... ชาวบ้านบางคนในหมู่บ้านนี้ แม้เราจะช่วยรักษาให้ฟรี แต่ถ้าญาติฝ่ายแม่สามีของหนูรู้เข้า พวกเขาอาจจะหาเรื่องมาโวยวายที่หน้าประตูอีกก็ได้นะ” เฉินเหว่ยเอ่ยด้วยความห่วงใย มือหนาวางมีดลงแล้วเดินเข้าไปหาภรรยา หมายจะช่วยยกกล่องสมุนไพรหนักๆ แต่ฟางเซียนกลับปัดมือเขาเบาๆ พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “กลัวอะไรกันคะ? ปล่อยให้ป้าสะใภ้ใหญ่กับแม่สามีจอมตระหนี่มาโวยวายสิคะ ฉันจะได้ใช้โอกาสนี้ประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้เสียเลยว่า ยาต้มบำรุงเลือดลมของฉันรักษาโรคไขข้ออักเสบของคนแก่ได้ชะงักนัก ถ้าพวกเขาอยากได้ ก็ต้องเอาไข่ไก่หรือแป้งข้าวโพดมาแลกเปลี่ยนตามกติกา ไม่ใช่มาแบมือขอฟรีเหมือนปล้นกันดื้อๆ!” นี่คือแผนการขั้นเด็ดขาดที่ฟางเซียนวางไว้ นางไม่ได้เป็นแม่พระผู้ใจบุญที่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบ ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง การรักษาคนไข้จำเป็นต้องมี “หลักการแลกเปลี่ยน” เพื่อไม่ให้ชาวบ้านติดนิสัยมักง่าย แต่สำหรับผู้ยากไร้จริงๆ นางมีวิธีคัดกรองที่แยบยลยิ่งกว่า นั้นคือการให้ทำงานแลกยา เช่น การถางหญ้าหลังบ้าน หรือคัดแยกเมล็ดสมุนไพรในมิติลับ เช้าวันรุ่งขึ้น... ภาพที่ปรากฏหน้าเรือนพักของเฉินเหว่ยทำเอาชาวบ้านคอมมูนหง싱ต่างพากันขยี้ตา ป้ายไม้เนื้อดีที่สลักตัวอักษรด้วยพู่กันจีนอย่างประณีตว่า *“คลินิกเวชกรรมฟางเซียน: รักษาตามกำลังศรัทธา แลกเปลี่ยนด้วยหยาดเหงื่อ”* แขวนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตู กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรจีนนานาชนิด ทั้งโสมคนรากสั้นที่แอบดึงออกมาจากมิติลับ ชะเอมเทศ และโกฐหัวบัว ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นประสาทสัมผัสของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาจนต้องเหลียวมอง “นี่... สะใภ้รองเฉินเปิดร้านขายยาจริงเหรอ? นางจะบ้าไปแล้วหรือเปล่า หมอในสถานีอนามัยอำเภอยังรักษาไม่ค่อยจะหาย แล้วนางเป็นแค่เด็กสาวบ้านนอก จะมารักษาคนอื่นได้ยังไง?” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากกลุ่มหญิงวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนมุงดูอยู่ไกลๆ นำโดยป้าสะใภ้ใหญ่ผู้มีนิสัยชอบสอดรู้สอดเห็นเป็นชีวิตจิตใจ “ฮึ! ก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละ ระวังเถอะ รักษาคนตายขึ้นมาคอมมูนจะจับเข้าค่ายกัก ฐานทำตัวเป็นหมอเถื่อน!” เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่แทรกขึ้นมาทันที นางตั้งใจจะมาหาเรื่องตั้งแต่รู้ข่าวว่านิ่งเฉยไม่ได้แล้ว ทว่า ก่อนที่ป้าสะใภ้ใหญ่จะทันได้ก้าวเท้าเข้ามาพ่นพิษใส่หน้าร้าน ประตูไม้ก็เปิดออกอย่างกะทันหัน หลินฟางเซียนก้าวออกมาในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาแต่แฝงด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาผู้สูงวัยหลายคนถึงกับผงถอยหลัง นางกวาดสายตามองฝูงชนด้วยท่าทีสุขุม ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงดังฟังชัด “เชิญค่ะ! ท่านใดที่มีอาการปวดเมื่อยตามข้อจากหน้าหนาวที่ผ่านมา หรือมีแผลเรื้อรังที่รักษาไม่หาย เชิญเข้ามาด้านในได้เลย วันนี้ฉัน ‘หมอหลิน’ เปิดทำการวันแรก ข้อยกเว้นพิเศษสำหรับผู้ยากไร้ สามคนแรกไม่จำเป็นต้องมีสิ่งของมาแลกเปลี่ยน ขอเพียงแค่กล้าพอที่จะเปิดใจรับการรักษาเท่านั้นค่ะ!” สิ้นเสียงประกาศ ชาวบ้านที่ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มขยับตัว หญิงชราหลังค่อมคนหนึ่งที่เดินกะโผลกะเผลกใช้ไม้เท้าค้ำยัน ตัดสินใจก้าวออกมาจากฝูงชน นางคือยายเฒ่าถังผู้ยากจนที่สามีเสียชีวิตไปตั้งแต่ยุคปฏิวัติวัฒนธรรม อาศัยอยู่ลำพังและมีอาการปวดข้อเข่าทุกครั้งที่อากาศเปลี่ยน “หมอหลิน... ยาย... ยายปวดขาเหลือเกิน เดินแทบไม่ไหวแล้วลูกเอ้ย ยายไม่มีแป้งขาวจะมาแลกหรอกนะ มีแต่ผักกาดดองไหเก่าๆ พอจะได้ไหม...” เสียงแหบพร่าเอ่ยอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ฟางเซียนไม่รอช้า นางรีบก้าวเข้าไปประคองยายเฒ่าถังด้วยความนุ่มนวล พามานั่งบนเก้าอี้ไม้ที่เฉินเหว่ยเพิ่งเหลาจนเรียบเนียน รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าของแพทย์หญิงสาวทันที “ยายถังคะ ผักกาดดองฝีมือยายขึ้นชื่อที่สุดในหมู่บ้าน เอามาแลกกับยาพอกสมุนไพรลดอาการปวดข้อของฉัน ถือว่าฉันต่างหากที่เอาเปรียบยายนะคะ นั่งนิ่งๆ หายใจเข้าลึกๆ เดี๋ยวฉันจะฝังเข็มบรรเทาปวดให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” มือเรียวบางดึงเข็มเงินชุดพิเศษออกจากกระเป๋าผ้าไหมอย่างคล่องแคล่วว่องไว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจและแม่นยำราวกับจับวาง ขณะที่เฉินเหว่ยยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ คอยส่งน้ำอุ่นและกระดาษทิชชูให้ภรรยาด้วยความใส่ใจ สายตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองฝูงชนที่เริ่มเงียบกริบและทึ่งในฝีมือ เพียงเวลาผ่านไปแค่สิบห้านาที... ยายเฒ่าถังที่ตอนแรกเดินแทบไม่ไหว ค่อยๆ ขยับขาและลุกขึ้นยืนโดยไม่ต้องใช้ไม้เท้าค้ำยัน ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจ “โอ้... พระพุทธเจ้าช่วย! ขาฉัน... ขาฉันไม่ปวดแล้ว! มันเบาสบายเหมือนย้อนกลับไปอายุสามสิบเลยลูกเอ้ย!” เสียงอุทานด้วยความดีใจของยายเฒ่าถังดังลั่น ทำให้ฝูงชนที่ยืนมุงดูอยู่ภายนอกแตกตื่นฮือฮาขึ้นมาทันที ความลังเลแปรเปลี่ยนเป็นความศรัทธา ชาวบ้านหลายคนเริ่มแย่งกันก้าวเข้ามาในร้านจนแทบจะเหยียบกันตาย ป้าสะใภ้ใหญ่ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่นางเคยดูถูก จะมีฝีมือการรักษาที่มหัศจรรย์ถึงเพียงนี้! ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงชื่นชมที่ดังระงมนั้น สายตาของฟางเซียนกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง สวมหมวกแก๊ปดึงต่ำจนบังใบหน้าครึ่งซีก กำลังยืนลับๆ ล่อๆ อยู่หลังต้นไม้ใหญ่ริมทางเดิน พร้อมกับถือห่อผ้าลึกลับที่ส่งกลิ่นเคมีประหลาดเข้ามาทางหน้าต่างคลินิก ฟางเซียนหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงทันที นางสะกิดแขนสามีเบาๆ พร้อมกับกระซิบเสียงต่ำด้วยความระแวกระวัง “พี่เหว่ย... ดูคนตรงนั้นสิคะ ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ของเราจะไม่ได้มาเพื่อรักษาโรค แต่พก ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่มาฝากเราแทนเสียแล้วค่ะ” เฉินเหว่ยหันไปมองตามปลายนิ้วของภรรยา ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความดุดัน ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกไปจัดการกับชายแปลกหน้าคนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดเขียวทหารก็ดังขึ้นจากมุมถนน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงทันที! “หยุดนะ! ใครเป็นเจ้าของคลินิกนี้ ออกมาพบเจ้าหน้าที่ตรวจสุขภาพประจำอำเภอเดี๋ยวนี้!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมอหลินคนเก่งของเรามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!