แผนการซ่อนเร้นในมิติลับ

"ถอยไปค่ะแม่... ถ้าไม่อยากให้มือของแม่ต้องกลายเป็นสีม่วงคล้ำจนรักษาไม่ได้ไปตลอดชีวิต!" เสียงของหลินฟางเซียนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นางตวาดใส่แม่สามีที่กำลังจะเอื้อมมือลงไปในหม้อตุ๋นสมุนไพรราคาสูงลิ่วด้วยความโลภ ดวตาสะท้อนภาพของหญิงวัยกลางคนที่กำลังชะงักค้าง มือหยาบกร้านของนางสั่นเทาเล็กน้อย กลิ่นฉุนกึกคล้ายกำมะถันปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ พุ่งขึ้นมาจากก้นหม้อ ปฏิกิริยาทางเคมีที่หลินฟางเซียนไม่คุ้นเคยทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "นังตัวดี! แกขู่ฉันหรือ! ฉันเป็นแม่ผัวแกนะ จะต้มซุปกินสักหม้อ ทำเป็นหวงไปได้!" แม่สามีแผดเสียงกลับ แม้ปากจะเก่งกล้า แต่แววตากลับสั่นระริกเมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความอำมหิตของฟางเซียน ฟางเซียนไม่ตอบคำถามนั้น นางคว้าทัพพีไม้คนหม้ออย่างรวดเร็วเพื่อแยกกากยาที่เป็น 'สมุนไพรล้ำค่าจากมิติลับ' ออกมาซ่อนไว้ในถุงผ้ากันเปื้อนที่เตรียมไว้ ก่อนจะเทซุปที่เหลือซึ่งปนเปื้อน 'ผงแปลกปลอม' ลงในชามดินเผาใบเก่าแล้ววางไว้บนโต๊ะไม้ที่ผุพัง นางหันไปมองแม่สามีด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ดูน่าขนลุกกว่าเดิม "แม่คะ... ในเมื่อแม่ปรารถนาจะชิมนัก ซุปหม้อนี้หนูตุ๋นมาทั้งคืนเพื่อบำรุงกำลังโดยเฉพาะ หากแม่ทานหมดสักชาม ร่างกายของแม่คงแข็งแรงจนไปเดินขุดดินได้อีกสามหมู่เลยล่ะค่ะ" ในขณะที่แม่สามีกำลังลังเล สายตาของฟางเซียนก็เหลือบไปเห็นเฉินเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับจากแปลงนา ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าๆ ของเขามีหยาดเหงื่อเกาะพราว เขามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาซื่อตรงแต่แฝงความหนักใจ "ฟางเซียน... เกิดอะไรขึ้นหรือ? ทำไมกลิ่นมัน..." เฉินเหว่ยสูดจมูก เขาไม่ใช่คนโง่ ความรู้สึกสัญชาตญาณของทหารบอกเขาว่ามีบางอย่าง 'ไม่ปกติ' "พี่เหว่ยคะ ท่านแม่บอกว่าอยากลองชิมซุปสูตรพิเศษของหนู แต่หนูเกรงว่าวัตถุดิบบางอย่างที่หนูเพิ่งได้มาใหม่ มันจะรุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายคนทั่วไปจะรับไหว" ฟางเซียนตอบเสียงนิ่งพลางสบตาพระเอกของนาง ความนัยที่ซ่อนอยู่คือการบอกให้เขา 'อยู่เฉยๆ' นางขยับตัวเข้าไปใกล้เตาไฟ จังหวะที่เฉินเหว่ยเดินเข้ามาเบี่ยงเบนความสนใจของแม่สามี ฟางเซียนก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครมอง 'ส่ง' สมุนไพรล้ำค่าในมือกลับเข้าสู่มิติลับผ่านกระแสจิตอย่างรวดเร็ว พริบตานั้นไอเย็นจางๆ ก็แผ่ซ่านรอบตัวนาง ความล้ำค่าของโสมพันปีและเห็ดหลินจือสีเลือดที่นางเก็บมาได้ในป่าลึกปลอดภัยแล้ว "หอมดีนี่..." แม่สามีเริ่มเปลี่ยนท่าทีเมื่อกลิ่นฉุนหายไป เหลือเพียงกลิ่นหอมหวลยั่วน้ำลายที่ฟางเซียนปรุงขึ้นใหม่จากเครื่องเทศสมุนไพรธรรมดาในครัว นางรีบคว้าชามซุปไปถือไว้แน่น เตรียมจะตักเข้าปาก ทว่า ในวินาทีที่ช้อนแตะริมฝีปากนั่นเอง— *เคร้ง!* เฉินเหว่ยกระแทกมือลงบนโต๊ะจนชามซุปกระเด็นตกพื้นแตกกระจาย ของเหลวสีเข้มที่หกเลอะพื้นเริ่มกัดกร่อนไม้จนเกิดเสียงดัง 'ฟู่' พร้อมกับควันที่พุ่งขึ้นมาเป็นสีม่วงสดใส แม่สามีหน้าถอดสี ขาสั่นพับจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันที "นี่มันอะไรกัน!" เฉินเหว่ยคำรามเสียงต่ำ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่แม่ของตน "แม่... ใต้เล็บของแม่มีผงอะไรอยู่? ทำไมมันถึงทำปฏิกิริยากับซุปของฟางเซียนจนกลายเป็นพิษร้ายแรงได้?" แม่สามีอ้าปากค้าง ไร้คำแก้ตัวใดๆ ในขณะที่หลินฟางเซียนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่หน้าผากอย่างใจเย็น นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น... เพราะในขณะที่เหตุการณ์ชุลมุนอยู่นั้น นางเพิ่งสัมผัสได้ถึง 'ใครบางคน' ที่ยืนแอบมองผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ มานานแล้ว และดูเหมือนคนผู้นั้น จะไม่ใช่มนุษย์เดินดินธรรมดาเสียด้วย! "ดูเหมือนว่า... เรื่องสนุกๆ ของเราเพิ่งจะเริ่มขึ้นนะคะพี่เหว่ย" ฟางเซียนกระซิบข้างหูสามี ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดภายนอกบ้านด้วยสายตาท้าทาย อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกันนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านค่ะ!