เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านมาเยือน

"ถ้าหัวหน้าหมู่บ้านเฉินยังคิดจะเอาที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านไปยกลูกชายตัวเอง ฉันเกรงว่าอาการโรคไขข้ออักเสบเรื้อรังของเขา คงจะต้องอยู่กับความเจ็บปวดไปจนวันตายโดยไม่มีวันหายขาดแน่ค่ะ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับแขกของบ้านหลังน้อย หลินฟางเซียนยืนกอดอก ใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนจุดอ่อนของคู่สนทนาได้ทุกเมื่อ เฉินเหว่ย สามีร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อย นั่งอยู่ข้างกายภรรยา มือหนาวางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ เผลอกำเข้าหากันแน่นด้วยความกังวล แม้เขาจะรู้ว่าภรรยาของตนมีความสามารถทางการแพทย์ล้ำเลิศเพียงใด แต่การเปิดฉากเจรจากับ 'เฉินป้ากั๋ว' หัวหน้าหมู่บ้านผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาไร้ยางอายไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "สะใภ้รองหลิน... เธอพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!" เฉินป้ากั๋ว หัวหน้าหมู่บ้านวัยห้าสิบเศษ ตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชาสั่นสะเทือน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กสาวรุ่นลูกมาข่มขู่ต่อหน้าลูกน้อง "ที่ดินแปลงนั้นเป็นของส่วนรวม ทางคอมมูนมีคำสั่งให้จัดสรรใหม่ ฉันในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจเพื่อความผาสุกของชาวบ้าน ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว!" "เพื่อความผาสุกของชาวบ้าน หรือเพื่อความสุขสบายของไอ้ลูกชายไม่เอาถ่านที่วันๆ เอาแต่กินเหล้าเคล้าการพนันกันแนคะ?" ฟางเซียนสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด รอยยิ้มบนริมฝีปากหยักลึกขึ้นอย่างเย้ยหยัน "คุณลุงเฉินคะ... อย่าลืมสิคะว่าเมื่อสามวันก่อน ใครกันนะที่วิ่งโร่หอบสังขารมาอ้อนวอนให้ฉันฝังเข็มบรรเทาอาการปวดหลังจนเดินแทบไม่ไหว ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำมือของแพทย์หญิงอย่างฉัน ป่านนี้คุณลุงคงนอนครวญครางอยู่บนเตียง ลุกไปไหนไม่ได้แล้วกระมังคะ" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนเฉินป้ากั๋วสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาซึ้งซาบกับฤทธิ์เดชเข็มเงินของหญิงสาวมากับตัว อาการปวดแปลบที่กระดูกสันหลังหายเป็นปลิดทิ้งราวกับปาฏิหาริย์หลังจากนางรักษา หากเขาบังคับเอาที่ดินแปลงนั้นมาไม่ได้ และยังทำให้นางโกรธเกรงว่าชาตินี้เขาคงต้องทนทุกข์ทรมานกับโรคประจำตัวจนตายจริงๆ แน่ เฉินเหว่ยเหลือบมองภรรยาด้วยความทึ่งแก Jระคนโล่งใจ ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มฉายแววความรักและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด ผู้หญิงคนนี้... ภรรยาตัวน้อยที่เคยอ่อนแอและถูกรังแกในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่ง ปกป้องครอบครัวและผลประโยชน์ของพวกเขาได้อย่างยอดเยี่ยม "เอาล่ะๆ ใจเย็นๆ กันก่อนเถอะครับหัวหน้า" ชายวัยกลางคนที่เป็นผู้ช่วยหัวหน้าหมู่บ้านรีบเอ่ยขึ้นไกล่เกลี่ยเมื่อเห็นท่าไม่ดี "เรื่องที่ดินเราค่อยมาคุยหาทางออกกันใหม่ได้... แต่ว่านะคุณหมอหลิน ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านนั้นดินมันแห้งแล้ง ปลูกอะไรก็ไม่ค่อยขึ้น ถ้ารับไปพวกคุณอาจจะขาดทุนเปล่าๆ นะครับ" ฟางเซียนหันไปมองผู้ช่วยด้วยแววตาพิจารณา นางรู้ดีว่าดินตรงนั้นแห้งแล้งในสายตาชาวบ้านยุค 70 เพราะพวกเขาขาดความรู้เรื่องการปรับปรุงบำรุงดินและการชลประทาน แต่สำหรับนาง ผู้มีมิติลับซึ่งอุดมไปด้วยน้ำวิเศษจากบ่อน้ำทิพย์และตำราเกษตรกรรมยุคไฮเทค ที่ดินรกร้างผืนนั้นคือขุมทองคำดีๆ นี่เอง! หากนำมาปลูกสมุนไพรหายากหรือพืชเศรษฐกิจโตไว รับรองว่าผลกำไรที่จะหลั่งไหลเข้ามาต้องมหาศาลแน่ "เรื่องดินแล้งไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉันหรอกค่ะผู้ช่วย" ฟางเซียนตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายมั่น "ฉันมีวิธีจัดการของฉันเอง... แต่ถ้าหัวหน้าหมู่บ้านอยากให้ฉันรักษาอาการไขข้ออักเสบให้หายขาดแบบถาวร ไม่กำเริบอีกแม้แต่ในฤดูหนาว... สัญญาเช่าที่ดินแปลงนั้นจะต้องเป็นชื่อของ 'เฉินเหว่ย' เป็นเวลาสามสิบปีเต็ม และห้ามมีใครหน้าไหนมายุ่มย่ามเด็ดขาด!" เฉินป้ากั๋วเบิกตากว้าง สามสิบปีเชียวหรือ? นั่นมันผูกขาดชัดๆ! แต่เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดทรมานยามที่โรคกำเริบจนนอนไม่หลับ เขาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ชายแก่กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ แต่จำต้องพยักหน้ารับอย่างจำยอม "ก็ได้! สามสิบปีก็สามสิบปี! พรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอาสัญญามาให้เซ็นที่นี่!" เมื่อธุระสำคัญสะสางลุล่วง เฉินป้ากั๋วและผู้ช่วยก็รีบขอตัวกลับทันทีด้วยความอับอายและพ่ายแพ้ บรรยากาศในบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงความอบอุ่นที่อบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง เฉินเหว่ยดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของภรรยา เสียงทุ้มต่ำเอמהด้วยความซาบซึ้งใจ "ฟางเซียน... ขอบคุณเธอนะ ถ้าไม่ได้เธอ พี่คงปล่อยให้พวกมันฮุบที่ดินของเราไปอีกแน่ๆ" ฟางเซียนหัวسراะเบาๆ ในลำคอ มือเรียวยกขึ้นลูบเรือนผมหนาของสามีอย่างอ่อนโยน "เราเป็นสามีภรรนากันนะคะ จะมาเกรงใจกันทำไมอีก? อีกอย่าง... ของของเรา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งไปทั้งนั้นค่ะ" นางผละออกจากอ้อมกอดอุ่น เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงแผนการขั้นต่อไป "พูดถึงเรื่องนี้แล้ว... วันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน อยากกินอะไรร้อนๆ ที่ช่วยบำรุงกำลังเสียหน่อย พี่เหว่ยคะ ช่วยก่อไฟในครัวที วันนี้ฉันจะโชว์ฝีมือทำ 'ไก่ตุ๋นโสมสมุนไพรป่า' กับ 'หมูผัดพริกแห้งสูตรลับ' ให้กินเป็นรางวัลคนเก่งนะคะ" เพียงแค่เอ่ยถึงชื่อเมนู กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและสมุนไพรล้ำค่าก็ราวกระจายอบอวลไปทั่วบริเวณห้องครัวแล้ว เฉินเหว่ยกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปจับมือเรียวของภรรยาด้วยความตื่นเต้น อาหารฝีมือหลินฟางเซียนไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง มันทั้งอร่อยล้ำและเต็มไปด้วยพลังงานที่ทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมมื้อค่ำอันแสนสุข เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดและรุนแรงก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน ราวกับคนข้างนอกกำลังจะพังมันเข้ามา *ปัง! ปัง! ปัง!* "เฉินเหว่ย! นังสะใภ้ตัวดีหลินฟางเซียน! ออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีผู้เห็นแก่ตัวดังแผดก้องทะลุกำแพงเข้ามา พร้อมกับเสียงโวยวายของญาติพี่น้องฝ่ายสามีที่ยกโขยงกันมาเต็มลานบ้าน ฟางเซียนชะงักฝีเท้า รอยยิ้มบนมุมปากค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นแววตาเย็นเยียบที่เต็มไปด้วยความท้าทาย นางหันไปสบตากับสามีที่ใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที ใครจะคาดคิดว่า... ในขณะที่กำลังจะมีความสุขกับมื้ออาหารหอมกรุ่น ปัญหาชุดใหม่จากตระกูลเฉินกำลังจะพังประตูเข้ามาพร้อมกับความลับดำมืดที่ถูกซ่อนไว้ในกองเพลิงแห่งอดีตกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาในค่ำคืนนี้! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ