ทหารหนุ่มผู้มีแววตาซื่อตรง

“กินสิ... ถ้าไม่อิ่ม เดี๋ยวฉันไปหยิบเพิ่มในครัวให้” ฟางเซียนเอ่ยขึ้นขณะขยับจานแป้งทอดชิ้นหนานุ่มที่ยังร้อนฉ่าไปตรงหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งเกร็งจนไหล่กว้างนั้นดูแทบจะปริออก สายตาคมกริบของเธอไม่ได้มองเพียงแต่อาหาร แต่เธอกำลังอ่าน ‘คน’ ที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างทะลุปรุโปร่ง เฉินเหว่ยชะงักมือที่หยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียม เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเจ้าเล่ห์หรือความละโมบโลภมากอย่างคนในตระกูลเฉินที่เธอเพิ่งสั่งสอนไปเมื่อหัวค่ำ แต่มันกลับมีความ ‘ซื่อตรง’ จนน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเขากำลังสำนึกบุญคุณเธอเสียเต็มประดาที่ยอมแต่งเข้ามาในบ้านที่เหมือนกระท่อมผุพังหลังนี้ “คุณ... ไม่กินเหรอครับ? เอ้อ... หมายถึง คุณฟางเซียน คุณทานเถอะ ผมแค่นี้ก็เกินพอแล้ว” เขาพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าคมเข้มซับสีเลือดจนลามไปถึงใบหู ฟางเซียนยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เป็นจังหวะ “เรียกฉันว่าฟางเซียนก็ได้ ไม่ต้องมีพิธีรีตองขนาดนั้นหรอกค่ะคุณเฉินเหว่ย ในเมื่อเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว บ้านหลังนี้ก็คือของเราสองคน” เธอจงใจเน้นคำว่า ‘ของเรา’ เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มตรงหน้าสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือตะเกียบสั่นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานแป้งทอดด้วยท่าทางเกรงอกเกรงใจราวกับกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจไล่เขาออกจากบ้านไปเสียเดี๋ยวนี้ ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน... ตอนที่แม่สามีตัวดีกับเหล่าสะใภ้ขี้อิจฉาพากันบุกมาถึงหน้าบ้าน หวังจะรีดไถเงินสินเดิมของเธอที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ ฟางเซียนไม่ได้ใช้วิธีร้องห่มร้องไห้เหมือนเจ้าของร่างเดิม แต่เธอใช้ ‘เข็มเงิน’ ที่ซ่อนอยู่ในมิติลับจิ้มเข้าที่จุดประสาทของนางเฉินผู้เป็นแม่สามีเบาๆ จนอีกฝ่ายขยับตัวไม่ได้และต้องถอยร่นกลับไปพร้อมความหวาดกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก เหตุการณ์นั้น เฉินเหว่ยอยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด เขาไม่ได้โกรธเคืองที่เธอทำร้ายแม่ แต่เขากลับยืนขวางหน้าเธออย่างปกป้อง พร้อมกับเอ่ยปากไล่ครอบครัวของเขาเองด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและหนักแน่นอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด *‘ถ้าใครกล้ารังแกภรรยาผมอีก แม้แต่แม่ผมก็จะไม่ยกเว้น’* ประโยคนั้นเองที่ทำให้ฟางเซียนตัดสินใจ... การแต่งงานในยุคขาดแคลนเช่นนี้ หากไม่มีสามีที่ ‘ซื่อตรง’ และ ‘ปกป้อง’ เธอได้จริงๆ ชีวิตในชนบทคงเต็มไปด้วยหนามทิ่มแทง แต่เฉินเหว่ยผู้นี้เปรียบเสมือนหินผาที่ไร้การเจียระไน แม้ภายนอกจะดูดิบเถื่อนและยากจน แต่เนื้อในกลับซื่อสัตย์เกินกว่าใคร “คุณเฉินเหว่ย” ฟางเซียนเรียกชื่อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลง “พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปในตัวอำเภอ คุณพอจะมีเวลาไปเป็นเพื่อนไหม? ฉันมีแผนจะทำอะไรนิดหน่อยเพื่อเพิ่มรายได้ให้กับบ้านเรา” เฉินเหว่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาซื่อตรงคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะค้นหาคำตอบ “ผมจะไปกับคุณ... ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน หรือทำอะไร ผมจะไม่มีวันขัดคุณ และจะปกป้องคุณด้วยชีวิต” คำพูดที่ดูเชยระเบิดของทหารหนุ่มทำให้ฟางเซียนหัวใจกระตุกวูบ เธอเป็นหมอมาหลายภพชาติ เจอคนมานับพัน แต่ความจริงใจที่เปล่งออกมาจากปากผู้ชายคนนี้กลับดูหนักแน่นเสียจนเธอที่เคยเป็นจิ้งจอกสังคมต้องยอมลดกำแพงลง บรรยากาศในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารและการเริ่มต้นใหม่ ทว่าความสงบสุขกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและฉับพลัน! ปัง! ปัง! ปัง! “เฉินเหว่ย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน!” เสียงของนางเฉินที่เพิ่งจากไปดังแว่วเข้ามาพร้อมกับเสียงฝูงคนจำนวนมากที่ดูเหมือนจะมากันเกือบทั้งหมู่บ้าน เฉินเหว่ยลุกพรวดทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาดุดัน ฟางเซียนลุกขึ้นยืนตาม มือของเธอแอบกระชับขวดยาพิษอ่อนๆ ที่เตรียมไว้ในมิติลับ เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องไม่จบง่ายๆ แต่ใครจะไปคาดคิดว่าคนพวกนี้จะกล้าหอบเอา ‘จดหมายลึกลับ’ ที่ส่งมาจากค่ายทหาร ซึ่งมีตราประทับสีแดงฉานของหน่วยงานรัฐมาเคาะประตูบ้านกลางดึกเช่นนี้ “ดูเหมือนจะมีเรื่องสนุกกว่าการทานมื้อค่ำเสียแล้วนะคะ” ฟางเซียนกระซิบพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น เฉินเหว่ยคว้าแขนเธอไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนไป “ฟางเซียน... ฟังผมนะ ถ้าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ให้คุณรีบหนีออกไปทางประตูหลัง อย่าหันกลับมามอง... เพราะจดหมายในมือแม่นั่น อาจจะเป็นตั๋วที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินหมอยายุค 70 นะคะ!