วิญญาณหลงยุคในกระท่อมซอมซ่อ

"ถ้าพวกแกยังกล้าเอาข้าวต้มน้ำใสแจ๋ววิญญาณข้าวสารชามนี้มายัดเยียดให้อีก วันนี้ฉันจะสาดมันใส่หน้าป้าสะใภ้ให้ดูจริงๆ ด้วย!" เสียงตบโต๊ะไม้ไผ่ดังปัง! จนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากเพดานมุงแฝก หลินฟางเซียนหอบหายใจถี่กระชั้น ความเจ็บแปลบราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบขมับยังไม่จางหาย แต่ดวงตาคู่คมกริบที่เคยหม่นหมองกลับเปล่งประกายวาวโรจน์ราวกับกระบี่เพิ่งชักออกจากฝัก นี่ไม่ใช่ตำหนักอี้อันในแคว้นต้าหลี่ที่นางคุ้นเคย... และไม่มีทางเป็นห้องตรวจของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนในศตวรรษที่ 21 ที่นางเพิ่งนอนหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดเคสใหญ่สามสิบชั่วโมงติดต่อกัน กลิ่นอับของดินโคลน กลิ่นควันฟืนจางๆ และภาพผนังห้องปะด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ยุคเก่าภาษาจีนตัวย่อ กำลังบอกฟางเซียนอย่างชัดเจนว่า นางได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายแนวสร้างเนื้อสร้างตัวยุค 70 ที่เพิ่งเปิดอ่านผ่านตาไปเมื่อคืนก่อนจะเผลอหลับไป! ร่างที่นางสวมอยู่ตอนนี้ คือ ‘หลินฟางเซียน’ หญิงสาววัยสิบเก้าปี ลูกสาวชาวนาที่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน และกำลังจะถูกป้าสะใภ้ใจดำขายต่อไปให้เป็นเมียแต่งของชายหนุ่มพิการขาเป๋ในหมู่บ้านแลกกับเงินสินสอดสามสิบหยวนและแป้งข้าวโพดสองกระสอบ! "นังเด็กนี่! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ!" ป้าสะใภ้จางซื่อเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้าย่นๆ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเนื้อสั่น หล่อนปัดชามข้าวต้มในมือกระเด็นตกลงพื้นแตกกระจาย "แกคิดว่าแกเป็นคุณหนูมาจากไหนฮึ? พ่อแม่ตายหมดแล้ว แกก็เป็นแค่ภาระของบ้านตระกูลหลิน! ฉันหาผัวที่ดีที่สุดให้แล้ว แกยังมีหน้ามาปัดปฏิเสธอีกรึ!" ฟางเซียนแค่นเสียง ‘หึ’ ออกมาในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนจากเตียงไม้กระดานแข็งๆ แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียจากการถูกวางยาให้สลบเพื่อเตรียมเข้าพิธีแต่งงานผีสางนี่ แต่กระดูกสันหลังของแพทย์อัจฉริยะผู้กุมความลับตำตำรับยาสวรรค์ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร "ผัวที่ดีที่สุด? ให้ฉันไปปรนนิบัติชายแก่ขี้เหล้าขาเป๋ที่ตบตีเมียตายมาแล้วสองคนน่ะหรือคะ? ถ้ามันดีนัก ทำไมไม่เอาลูกสาวแท้ๆ ของป้าที่นอนอ้วนเป็นหมูตอนอยู่ในห้องแต่งตัวไปแต่งแทนเสียล่ะคะ!" คำพูดเจ็บแสบพุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ ทำเอาจางซื่อหน้าซีดสลับเขียวด้วยความจุกอก "แก... นังสารเลวปากกล้า!" จางซื่อพุ่งเข้ามาหมายจะเงื้อมือตบสั่งสอน แต่มีหรือที่แพทย์หญิงมือหนึ่งผู้เคยใช้วิชาฝังเข็มสยบโจรป่ามาแล้วจะหลบไม่พ้น ฟางเซียนก้าวเท้าหลบอย่างรวดเร็วราวกับปลาไหล มือเรียวยาวคว้าข้อมือของป้าสะใภ้ไว้แน่น แล้วบิดกดจุดประสาทเบาๆ เพียงนิดเดียว เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังลั่นกระท่อม "โอ๊ยๆๆ! มือฉัน! ปล่อยนะนังบ้า ปล่อย!" "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของป้าเอาไว้ด้วยนะคะ..." ฟางเซียนโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเสียงต่ำด้วยแววตาดุดันน่ากลัว "หลินฟางเซียนคนเดิมตายไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนที่กล้าบังคับฉันอีก เตรียมตัวต้อนรับหายนะได้เลย!" ยังไม่ทันที่จางซื่อจะทันได้โวยวายต่อ ประตูไม้ไผ่หน้าบ้านก็ถูกถีบเปิดผางด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวซีดและเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความแข็งกร้าวและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันทีที่ปรากฏกาย เฉินเหว่ย... พระเอกหนุ่มผู้แสนอาภัพของเรื่อง! ใบหน้าคมเข้มมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่วุ่นวายและร่างของจางซื่อที่ล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ฟางเซียนซึ่งยืนหายใจหอบอยู่ตรงหน้า "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยถาม นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววระแวดระวังแต่ก็แฝงความห่วงใยไว้ลึกๆ ฟางเซียนชะงักไปเล็กน้อย นางจำได้ว่าตามเนื้อเรื่องเดิม เฉินเหว่ยถูกครอบครัวตระกูลหลินหลอกลวงให้มารับตัวเจ้าสาวเพื่อแต่งงานขัดดอกหนี้สิน โดยที่เขาเองก็ถูกบีบคั้นจากทางบ้านไม่แพ้กัน แต่ชายหนุ่มคนนี้ซื่อสัตย์และรักเดียวใจเดียว ยอมแม้กระทั่งเอาเบี้ยเลี้ยงทหารทั้งหมดมาจุนเจือบ้านภรรยา แม้จะโดนเอาเปรียบสารพัด ทว่า ตอนนี้... ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไป! ในเมื่อนางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้แล้ว สามีทหารคนนี้ก็ต้องรุ่งเรืองและไม่มีใครหน้าไหนมารังแกได้อีก! ฟางเซียนหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้า พลางประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในมิติลับในห้วงจิตของนางตอนนี้มีทั้งโสมภูเขาพันปี ยาสมานแผลชั้นเลิศ และตำรับอาหารบำรุงกำลังมากมาย เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ยอมตอบ แต่กลับจ้องมองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ราวกับหมือกำลังตรวจคนไข้แปลกประหลาด "ถ้าคุณมารับตัวเจ้าสาวเพื่อพาไปแต่งงานตามสัญญา..." ฟางเซียนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "บอกไว้ก่อนเลยว่าฉันไม่ยอมขึ้นเกี้ยวไปบ้านตระกูลเฉินแบบมือเปล่าแน่ และถ้าคุณคิดจะมาเป็น 'สามี' ของฉันจริงๆ คุณต้องกล้าพอที่จะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพวกปลิงดูดเลือดพวกนี้พร้อมกับฉัน!" เฉินเหว่ยชะงักงัน วูบหนึ่งประกายความประหลาดใจฉายชัดในดวงตาคมกริบ หญิงสาวตรงหน้าไม่เหมือนสาวชาวบ้านขี้ขลาดที่เขาเคยได้ยินคำร่ำลือเลยสักนิด แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงท้องร้องโครกครากดังสนั่นมาจากกระเพาะของเฉินเหว่ยที่เพิ่งเดินทางไกลข้ามภูเขามาห,ายร้อยลี้เพื่อจัดการเรื่องแต่งงาน ทำเอาบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่สะดุดกึกทันที ฟางเซียนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นห่อกระดาษน้ำมันเก่าๆ ที่เฉินเหว่ยถือติดมือมาด้วย ทันใดนั้นกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีทอดผสมน้ำมันหมูและกลิ่นหอมฉุยของเนื้อเค็มตากแห้งก็โชยทะลุกระดาษออกมาแตะจมูก ทะลวงผ่านประสาทสัมผัสจนน้ำลายในปากสอขึ้นมาทันที เฉินเหว่ยหน้าแดงซ่านด้วยความเก้อเขิน รีบซ่อนห่ออาหารไว้ข้างหลังอย่างเก้ๆ กังๆ ฟางเซียนยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มโพล้เพล้แล้ว แต่กลิ่นหอมของแป้งทอดและเนื้อเค็มในมือของสามีหมาดๆ กลับลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านหลังน้อยจนเพื่อนบ้านข้างเคียงเริ่มชะเง้อคอมอง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางท่องยุค 70 ไปด้วยกันนะคะ!