สูตรสมุนไพรที่ไม่มีใครเลียนแบบได้

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาใบชาขึ้นราพวกนี้มาต้อนรับภรรยาของผมอีกแม้แต่ใบเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องกฎระเบียบกองทัพที่สามีอย่างผมมีสิทธิ์ใช้จัดการคนปากเสีย!" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยไอสังหารของเฉินเหว่ย ทำให้บรรยากาศในห้องรับรองของตระกูลเฉินเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด หลินฟางเซียนชำเลืองมองสามีหมาดๆ ที่เวลานี้แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กกล้าคอยบังลมฝนให้เธอ นางแอบอมยิ้มบางๆ ในใจ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใครจะคาดคิดว่านายทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงและมักจะก้มหน้ายอมรับความอยุติธรรมจากครอบครัวมาตลอด วันนี้กลับยืนหยัดปกป้องนางอย่างองอาจถึงเพียงนี้! "เหว่ยเกอ... ลูกพูดจาอะไรแบบนั้นกับแม่และพี่สะใภ้กัน!" นางเฉินผู้เป็นมารดาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ มือเหี่ยวย่นสั่นเทาชี้หน้าบุตรชายคนเล็ก "นังผู้หญิงคนนี้มันผีห่าซาตานเข้าสิง ทำของวิเศษอะไรให้แกกินจนลืมบุญคุณแม่ผู้ให้กำเนิด! แกถึงกล้ามาหักหน้าพวกเราเพื่อมันเนี่ยนะ!" "บุญคุณ?" เฉินเหว่ยแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองมารดาและพี่สะใภ้ที่หน้าซีดเผือด "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงินเดือนทหารและตั๋วอาหารทุกส่วนของผม ลูกส่งเข้าบ้านนี้ไม่เคยขาดมือ แต่ภรรยาของผมกลับต้องกินข้าวต้มเจือจางจนแทบมองเห็นเงาหน้าตัวเอง แถมยังต้องทำงานหนักในไร่อย่างกับทาส แบบนี้หรือที่เรียกว่าบุญคุณที่ผมต้องทดแทน!" หลินฟางเซียนไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับคนตระกูลนี้ให้เปลืองน้ำลาย นางดึงแขนเสื้อของเฉินเหว่ยเบาๆ เป็นเชิงปราม ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงข้าง รอยยิ้มเยعยันประดับอยู่บนเรียวปากงาม นางปัดฝุ่นที่กระโปรงออกอย่างไม่ใส่ใจ "แม่ใหญ่ พี่สะใภ้... ไม่ต้องตกใจไปค่ะ วันนี้พวกเราไม่ได้มาเพื่อทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้" สุ้มเสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น รอยยิ้มของหลินฟางเซียนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหนสันหลังวาบ "ที่พวกเรามาวันนี้ เพราะฉันตั้งใจจะมาประกาศ ‘จุดจบ’ ของการถูกสูบเลือดสูบเนื้อต่างหากค่ะ" "หมายความว่ายังไง นังตัวดี!" พี่สะใภ้ใหญ่ทนไม่ไหวโพล่งขึ้นมาด้วยความโมโห "หมายความว่า ต่อไปนี้... จะไม่มีเงินหรืออาหารจากพวกเราส่งมาให้คนขี้เกียจสันหลังยาวในบ้านหลังนี้อีกแล้ว!" หลินฟางเซียนกล่าวเสียงเฉียบขาด ก่อนจะหันหลังกลับและจูงมือเฉินเหว่ยเดินออกจากบ้านหลักทันท่ามกลางสายตากราดเกรี้ยวของทุกคน เมื่อกลับมาถึงบ้านดินหลังเล็กของตนเอง บรรยากาศรอบตัวจึงกลับมาสงบสุขอีกครั้ง เฉินเหว่ยยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาวางสัมภาระลงก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยความกังวล "ฟางเซียน... เธอทำแบบนี้ พวกเขาจะไม่ยอมรามือแน่ๆ และอีกอย่าง... เรื่องเงินทุนที่เราจะมาทำสินค้าออกขายในตลาดมืดล่ะ เธอคิดไว้หรือยังว่าจะเริ่มอย่างไร?" หลินฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้า นางเดินตรงไปยังห้องครัว เลิกผ้า ม่นแขนเสื้อขึ้นเตรียมพร้อม "เรื่องเงินทุนน่ะไม่ต้องห่วงค่ะ... และเรื่องสินค้าที่จะเอาไปขาย ฉันก็มี ‘สูตรลับ’ ที่ไม่มีใครในยุค 70 นี้เลียนแบบได้อย่างแน่นอน!" ว่าแล้ว นางก็แสร้งหยิบไânสมุนไพรและเครื่องเทศนานาชนิดออกจากมิติลับในห้วงจิตสำนึก สมุนไพรเหล่านี้ล้วนเป็นของล้ำค่าจากราชวงศ์โบราณ ทั้งโสมป่าอายุหลายร้อยปี พริกหอมลึกลับ และเครื่องเทศสูตรเฉพาะที่ให้กลิ่นหอมหววนชวนน้ำลายสอ ทันทีที่นางเปิดขวดโหลเซรามิกโบราณ กลิ่นหอมเย้ายวนใจก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวทันที! "นี่มัน... กลิ่นอะไรกัน ทำไมถึงหอมรัญจวนใจขนาดนี้?" เฉินเหว่ยสูดดมกลิ่นนั้นเข้าไปเต็มปอด ความเหนื่อยล้าจากการทำงานในไร่มลายหายไปในพริบตา ดวงเบิกกว้างด้วยความทึ่ง "นี่คือ 'ผงหมักหมูสามชั้นตุ๋นสมุนไพรโบราณ' ของฉันเองค่ะ!" หลินฟางเซียนยิ้มกริ่ม นางหยิบเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษที่แอบเอาออกมาจากมิติลับ หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะเริ่มลงมือเคี่ยวในหม้อดินด้วยไฟอ่อนๆ เสียงน้ำซุปเดือดปุดๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของเครื่องเทศและสมุนไพรลอยฟุ้งทะลุหน้าต่างบ้านดิน ลอยไปตามสายลมโชยเข้าสู่จมูกของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่เดินผ่านไปมา ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์นี้ก็รุนแรงเสียจนบ้านเรือนข้างเคียงเริ่มส่งเสียงฮือฮา คนแล้วคนเล่าต่างเดินมาหยุดชะงักที่หน้าบ้านของสองสามีภรรยาตระกูลเฉิน จมูกฟุตฟิดสูดกลิ่นหอมเข้าลึกๆ ใบหน้าแสดงอาการกลืนน้ำลายเอืือกใหญ่ "โอ๊ย... กลิ่นอะไรเนี่ย หอมฉุนชวนกินชะมัด! บ้านไหนทำอะไรกินกัน ทำไมหอมทะลุบ้านขนาดนี้!" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งร้องอุทานขึ้นด้วยความฉงน หลินฟางเซียนตักหมูตุ๋นสีเข้มข้นเงางามใส่ชามกระเบื้อง ควันร้อนๆ พวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมรับรสจนแทบอดใจไม่ไหว นางยื่นชามให้เฉินเหว่ยชิมเป็นคนแรก "ลองชิมดูสิคะ สามี... ฝีมือภรรยาคนนี้ รับรองว่าเราจะใช้เจ้านี่แหละเป็นใบเบิกทางสร้างเนื้อสร้างตัวในตลาดมืด!" เฉินเหว่ยรับตะเกียบมาคีชิ้นหมูเข้าปาก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทันที รสชาติกลมกล่อม ละมุนลิ้น ละลายในปาก พร้อมความอุ่นซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วท้อง ทำให้เขารู้สึกถึงพละกำลังที่พุ่งพล่าน "อร่อยมาก... อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาในชีวิตเลย ฟางเซียน เธอเก่งเกินไปแล้ว!" ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังเอร็ดอร่อยกับความสำเร็จขั้นแรก และเตรียมตัวจะนำสินค้าล็อตแรกไปบุกตลาดมืดในคืนนี้ ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูดังปึงปังอย่างรุนแรงก็ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดังแว่วมา "เฉินเหว่ย! หลินฟางเซียน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งว่าพวกเธอแอบลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมายในหมู่บ้าน!" หัวใจของเฉินเหว่ยกระตุกวูบ ทว่าหลินฟางเซียนกลับยกย่องมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย แววตาฉายประกายเยือกเย็นและสนุกสนาน นางกระซิบเบาๆ ข้างหูสามี "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะคะ... ดูท่าว่าคืนนี้ เราคงจะได้เปิดตลาดค้าขายเร็วกว่ากำหนดเสียแล้วล่ะค่ะ สามี" (โปรดติดตามตอนต่อไป... พรุ่งนี้พบกันนะคะ) --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!