พบกับผู้มีอิทธิพลทางธุรกิจ

กลิ่นอายของชาผู่เอ๋อร์ชั้นดีที่ลอยกรุ่นอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนหลังของภัตตาคารซingเฟิงผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ปลายเล็บเรียวสวยของหลินฟางเซียนเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่น ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองบุรุษวัยกลางคนในชุดสูทจีนสากลที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นพรرดพรึงใดๆ ทั้งสิ้น "คุณชายซุน ท่านเชิญดิฉันมาถึงที่นี่ คงไม่ใช่แค่มานั่งจิบชาแลกเปลี่ยนลมฟ้าอากาศกระมังคะ" เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่กดดัน รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปากของหลินฟางเซียนกลับยิ่งทำให้ซุนอี้หลง เจ้าพ่อตลาดมืดและผู้มีอิทธิพลอันดับหนึ่งแห่งมณฑลหลิวเฉิงรู้สึกระคายเคืองใจอย่างบอกไม่ถูก ชายวัยกลางคนแค่นسหัวเราะในลำคอ สายตาที่กวาดมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าเต็มไปด้วยความประเมินค่าและเหยียดหยามในคราบความสุภาพ "คุณหลิน... หรือจะเรียกว่าคุณหมอหลินดีล่ะครับ? สมคำร่ำลือจริงๆ สมุนไพรบำรุงเลือดและยาจีนเพิ่มพละกำลังล็อตใหม่ที่เธอปล่อยออกสู่ตลาดเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้ตระกูลซุนของผมเสียหน้าไปไม่น้อยเลยทีเดียว สินค้าคุณภาพต่ำราคาถูกพวกนั้น กำลังแย่งส่วนแบ่งตลาดที่พวกเราสร้างมานานแรมปี" ซุนอี้หลงวางถ้วยชาลงเสียงดังกระทบโต๊ะ สายตาคมปลาวดั่งเหยี่ยวจ้องเขม็งราวกับต้องการกดดันให้อีกฝ่ายก้มหัว ทว่าหลินฟางเซียนกลับเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังฟังเสียงแมลงหวี่แมลงวันบินผ่านหูเท่านั้น "คุณภาพต่ำหรือคะ? ช่างกล้าพูดเสียจริงนะคะคุณชายซุน" หลินฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่มันกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ยาบำรุงของพวกท่านที่ขายในราคาสูงลิ่ว แต่เจือจางไปด้วยผงแป้งและรากโสมปลอมเกือบครึ่ง ชาวบ้านตาดำๆ ต้องทำงานหลังขดหลังแข็งเก็บเงินมาซื้อเพื่อต่อชีวิต แต่กลับได้ของไร้คุณภาพไปกิน ประชาชนเขาโง่ค่ะ แต่เขาไม่ได้ตาบอด การที่สินค้าของดิฉันขายดีจนเกลี้ยงแผงภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง นั่นเป็นเพราะ 'ความจริงใจ' และ 'ประสิทธิภาพ' ที่พิสูจน์ได้ ไม่ใช่การผูกขาดตลาดด้วยอำนาจมืดเหมือนอย่างที่ท่านกำลังทำอยู่" "สามหาว!" ลูกสมุนร่างยักษ์ด้านหลังซุนอี้หลงตบโต๊ะฉาดใหญ่ ชักมีดสั้นออกมาหมายจะข่มขู่ แต่หลินฟางเซียนหาได้สะทกสะท้านไม่ เธอยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาวโรจน์ด้วยความเยือกเย็น มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมราวกับกำลังหยิบอะไรบางอย่าง ออกมาพร้อมกับเข็มเงินเล่มบางเฉียบที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ "หากขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว จุดชีพจรใต้ราวนมของเจ้านายพวกแกจะหยุดทำงานภายในสามวินาที... อยากลองเสี่ยงดูก็ได้นะคะ ดิฉันเป็นหมอ ช่วยคนเป็น แต่ก็ฆ่าคนให้ตายทั้งกลมได้เช่นกัน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารแผ่วเบาที่ถูกปล่อยออกมา ทำเอาลูกสมุนร่างยักษ์ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวคอ ชักเท้าถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ ซุนอี้หลงหรี่ตาลงอย่างพิจารณา เขาโบกมือห้ามลูกน้องก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังกลบเกลื่อนความตระหนกที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ชายผู้นี้ผ่านโลกมามาก ย่อมดูออกว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา วิชาแพทย์ที่ลึกล้ำผสมผสานกับความเด็ดเดี่ยวปานนี้ หาได้ยากยิ่งในยุคสมัยที่ผู้คนต่างหวาดกลัวอำนาจรัฐและผู้มีอิทธิพล "ฮ่าๆๆ น่าสนใจ! สมกับที่เป็นภริยาของนายทหารผู้ซื่อสัตย์อย่างเฉินเหว่ยจริงๆ กล้าหาญและปากคอเราะร้ายไม่เบา" ซุนอี้หลงโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ในเมื่อไม่อ้อมค้อม งั้นผมก็ไม่อ้อมค้อมเช่นกัน มาร่วมมือกับผม คุณหลิน ยาตระกูลหลินทั้งหมดส่งให้เราผูกขาดแต่เพียงผู้เดียว กำไรเจ็ดต่อสาม... คุณเจ็ด ผมสาม ว่าอย่างไร?" เจ็ดต่อสาม? ฟังดูเหมือนข้อเสนอที่เย้ายวนใจยิ่ง สำหรับคนหาเช้ากินค่ำในยุค 70 นี้ เงินจำนวนนั้นอาจทำให้สุขสบายไปทั้งชาติ แต่สำหรับหลินฟางเซียน ผู้มีทั้งคลังสมุนไพรมิติลับและมันสมองระดับแพทย์อัจฉริยะจากราชวงศ์โบราณ การเป็นเบี้ยล่างให้คนชั่วรังแกประชาชน ไม่เคยอยู่ในสารบบความคิดของเธอเลยแม้แต่น้อย "เจ็ดต่อสาม? ฮف..." หลินฟางเซียนแย้มยิ้มเยาะ "เกรงว่าคุณชายซุนจะเข้าใจอะไรผิดไปเสียแล้ว ดิฉันไม่เคยมีนิสัยชอบแบ่งเค้กให้สุนัขกินฟรีๆ และที่สำคัญ..." เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทางสง่างามไร้ที่ติ "สามีของดิฉันสอนไว้เสมอว่า ของที่ได้มาด้วยการปล้นชิงและขูดรีดประชาชน ในไม่ช้าก็ต้องชดใช้คืนด้วยชีวิต ดิฉันไม่สนใจข้อเสนอของท่าน และขอเตือนด้วยความหวังดีว่า... ยาปลอมล็อตใหม่ในโกดังหมายเลข 4 ของท่าน หากยังไม่รีบทำลายทิ้ง อีกสามวันข้างหน้า ความชื้นจะทำให้มันขึ้นรา และถ้ามีชาวบ้านกินเข้าไปจนเกิดเรื่องใหญ่ เกรงว่าต่อให้ท่านมีเส้นสายใหญ่โตแค่ไหน ก็คงเอาตัวไม่รอดจากคุกมณฑลหรอกค่ะ" คำพูดประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ สีหน้าของซุนอี้หลงเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในทันที ข้อมูลเรื่องโกดังหมายเลข 4 และยาปลอมล็อตนั้น เป็นความลับสุดยอดที่แม้แต่คนสนิทบางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำ นางผู้หญิงคนนี้รู้ได้อย่างไร! หลินฟางเซียนไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว เธอหมุนตัวเตรียมก้าวเดินออกจากห้องรับรองด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ทว่า ในจังหวะที่มือเรียวกำลังจะผลักบานประตูไม้แกะสลักออกไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว ชายในเครื่องแบบทหารยศสูงผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับกองกำลังสารวัตรทหาร ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบไม่ใช่ความน่ากลัวของทหารเหล่านั้น แต่เป็นร่างสูงคุ้นตาของสามีหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังสุด เฉินเหว่ยในชุดเครื่องแบบสนามเปื้อนฝุ่นและคราบเหงื่อ ดวงตาคมกราบคู่นั้นแดงก่ำด้วยความกังวลระคนโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตามองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อสำรวจความปลอดภัย ก่อนจะหันขวับไปจ้องหน้าซุนอี้หลงด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา "ภรรยาผม... ใครหน้าไหนอนุญาตให้พวกแกเชิญมาดื่มชาต้อนรับกันแบบนี้?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นยะเยือก ก่อนที่เฉินเหว่ยจะก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของหลินฟางเซียนไว้แนบแน่น สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือใหญ่ที่สั่นเทาเล็กน้อยส่งผ่านเข้ามา ทำให้หัวใจที่แข็งกร้าวของแพทย์หญิงอัจฉริยะพลันอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของอวี้ซินนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความเด็ดเดี่ยวของฟางเซียนในตอนนี้ค่ะ!