เฉินเหว่ยกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ

เพลีย! เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสีตุ่นสั่นสะเทือน หลินฟางเซียนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ดวงตากลับพินิจพิจารณาสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยความเยือกเย็น นางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงคับแคบของตระกูลเฉิน ที่บัดนี้อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายความโลภและความกดดันที่ถูกสะสมมานานแรมปี ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดริบหรี่ ใบหน้าของแม่สามีและบรรดาพี่น้องตระกูลเฉินต่างบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ปมปัญหาจากเหตุการณ์ระทึกขวัญในยามวิกาลเมื่อคืนยังไม่ทันจางหาย เช้าวันนี้พวกเขาก็ยกโขยงกันมาบุกเรือนหลังน้อยเพื่อทวงสิทธิ์และบีบบังคับให้หลินฟางเซียนคายเงินเก็บก้อนสุดท้ายออกมา "หลินฟางเซียน! อย่าคิดนะว่าเธอแต่งเข้ามาแล้วจะทำตัวเป็นงูพิษคอยยุยงให้พี่ชายพาลของเธอกล้าแข็งข้อกับแม่! เงินเบี้ยเลี้ยงทหารที่เฉินเหว่ยส่งกลับมาเมื่อเดือนก่อนอยู่ที่ไหน เอาออกมาซะ! นอกเสียจากว่าเธออยากหย่าแล้วไสหัวกลับหมู่บ้านเดิมอย่างไร้ยางอาย!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตะคอกใส่หน้า พร้อมกับส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์มาทางนาง หลินฟางเซียนแค่นเสียงหึในลำคอ นางค่อยๆ วางชามกระเบื้องที่ถืออยู่ในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ท่าทีที่สงบนิ่งราวกับไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำขู่ใดๆ ยิ่งทำให้แม่สามีโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด "เงินเบี้ยเลี้ยงเหรอคะ?" หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจน "น่าแปลกเสียจริงนะคะสะใภ้ใหญ่ ทั้งๆ ที่สามีฉันเป็นคนเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในกองทัพ บาดเจ็บกลับมาจนเกือบพิการ แต่เงินจำนวนนั้นกลับไม่เคยตกถึงมือพวกเราสองคนสามีภรรยาเลยสักหยด... อยากรู้จริงๆ ว่ามันบินไปเข้ากระเป๋าใครหมด ถึงได้กล้ามาแบินหน้าทวงเงินจากคนป่วยไข้อย่างพวกเราหน้าตาเฉยเช่นนี้" "นัง... นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงมากล่าวหาครอบครัวเรา!" แม่สามีตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นชี้หน้าด่าทอด้วยความบันดาลโทสะ "เฉินเหว่ย! แกดูเมียตัวดีของแกสมันปีนเกลียวผู้หลักผู้ใหญ่ถึงเพียงนี้แล้วยังจะก้มหน้าเงียบเป็นเต่าหดหัวอยู่อีกหรือไง! จัดการสั่งสอนมันเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นแกก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่อีก!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาต่างพากันจับจ้องไปที่ร่างสูงใหญ่ของเฉินเหว่ยที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าภรรยา เขาเป็นชายหนุ่มร่างหนาตามแบบฉบับคนทำไร่ทำนาและอดีตทหารหาญ ใบหน้าคมคายมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่เพิ่มความดุดัน แต่แววตาที่มักจะอ่อนโยนและยอมจำนนต่อคนในครอบครัวมาตลอด บัดนี้กลับมีความเปลี่ยนแปลงระลอกคลื่นซ่อนอยู่ภายใน หลินฟางเซียนเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของสามี นางสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นและมือหยาบกร้านที่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความลุ้นระทึก นางรู้ดีว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉินเหว่ยต้องแบกรับความกตัญญูจอมปลอมที่ครอบครัวหยิบยื่นให้ เขาถูกสูบเลือดสูบเนื้อ ถูกเอาเปรียบซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อส่งเสริมบรรดาพี่ชายและน้องชายที่ไม่เอาไหน นี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ... หากวันนี้เฉินเหว่ยยังคงยอมก้มหัวให้ความกดดันของครอบครัว ชีวิตแต่งงานของพวกเขาในยุคที่ยากลำบากเช่นนี้คงต้องพบกับทางตันอย่างแน่นอน แต่ถ้ายอมลุกขึ้นสู้... เขาก็จะต้องตัดขาดจากโซ่ตรวนแห่งความกตัญญูที่เป็นพิษนี้ เฉินเหว่ยหลับตาลงชั่วพริบตา ภาพใบหน้าซีดเซียวของภรรยาที่ต้องคอยหายาหายาสมุนไพรมาประทังชีวิต และรอยแผลจากการทำงานหนักเพื่อตระกูลนี้ผุดขึ้นมาในหัว ภาพความทรงจำที่เขาเคยอดมื้อกินมื้อเพื่อให้คนอื่นในบ้านได้อิ่มท้อง ทั้งที่ตนเองคือคนที่เหน็ดเหนื่อยที่สุด ความอดทนที่สะสมมานานนับปีเดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความลังเลหรืออ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันเด็ดเดี่ยว เยือกเย็น และคมกริบราวกับคมดาบที่พร้อมฟาดฟันเพื่อปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต เฉินเหว่ยขยับตัวก้าวออกมายืนบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง เขาไม่ได้หลบสายตาดุด่าของมารดาและพี่น้องแม้แต่น้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอמהขึ้น ทำเอาทุกคนในห้องถึงกับชะงักงัน "พอได้แล้วครับแม่" คำพูดเพียงสี่คำ แต่กลับมีน้ำหนักราวก้อนหินตกลงบนผิวน้ำ แม่สามีถึงกับอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "แก... แกกล้าพูดกับฉันแบบนี้รึไอ้ลูกอกตัญญู!" แม่สามีแผดเสียงกรีดร้อง "ผมไม่ได้อกตัญญูครับแม่" เฉินเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคง ไม่มีแววหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงินเดือนทหารและส่วนแบ่งผลผลิตจากการทำไร่ของผม ส่งเข้ากองกลางของครอบครัวเราไม่เคยขาดแม้แต่หยอดเดียว แต่วันนี้... เมียผมป่วยหนัก เรือนพักของเราไม่มีแม้แต่แป้งสาลีสักจานเพื่อประทังชีวิต แต่พวกท่านกลับมาที่นี่เพื่อจะปล้นเอาเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ไปให้พี่ใหญ่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในเมือง... พอแค่นี้เถอะครับ" "แก... แกกล้าพูดจาแบบนี้ใส่ฉันเหรอ! เพราะอีผู้หญิงต่างถิ่นคนนี้ใช่ไหมที่เป่าหูแก!" สะใภ้ใหญ่กรีดร้องพร้อมพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้าหลินฟางเซียนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ทว่า... เร็วกว่าแสง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คว้าข้อมือของพี่สะใภ้ไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว แรงบีบที่ทรงพลังจนอีกฝ่ายร้องจ๊ากออกมาด้วยความเจ็บปวด เฉินเหว่ยตวัดสายตาดุดราวกับพญาเสือดาวจ้องเหยื่อ ทำให้สะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "อย่าแตะต้องภรรยาผม" เฉินเหว่ยกล่าวเน้นทีละคำ น้ำเสียงเย็นเฉียบจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ครอบครัวของเราจะแยกบ้านอย่างเป็นทางการ เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ผมหามาได้ จะใช้สำหรับหลินฟางเซียนและตัวผมเองเท่านั้น ใครหน้าไหนที่กล้าก้าวเข้ามาวุ่นวายหรือมารังแกภรรยาผมอีก... อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจความเป็นพี่น้อง!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถงทันที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว แม่สามีได้แต่มือสั่นเทาชี้หน้าลูกชายคนรองด้วยความแค้นเคืองปนความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก หลินฟางเซียนที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านหลัง หัวใจพลันอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกพึ่งพาได้และรอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของแพทย์หญิงสาว นางรู้แล้วว่าการตัดสินใจก้าวเข้ามาในยุค 70 นี้ และการเลือกเฉินเหว่ยมาเป็นสามี... ไม่ใช่เรื่องที่ผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากนอกประตูเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา "เฉินเหว่ย! ฟางเซียน! แย่แล้ว! เจ้าหน้าที่จากคอมมูน (Commune) กับตำรวจกองกำลังท้องถิ่นกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ พวกเขาบอกว่าได้รับแจ้งว่าบ้านพวกเธอซุกซ่อนสิ่งผิดกฎหมายและค้าขายของเถื่อนในตลาดมืด!" หัวใจของคนอ่านถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายทันที ท่ามกลางความระทึกขวัญที่กำลังปะทุขึ้นในยามวิกาลและวิกฤตที่จู่โจมเข้ามาอย่างไร้ความปรานี! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมอมานะคะ)