กลยุทธ์ทำมาหากินในยุคคุมเข้ม

กลิ่นหอมฉุยของหมั่นโถวแป้งสาลีขัดขาวยังไม่ทันจางหายจากปลายจมูก ทว่าในห้องครัวคับแคบของบ้านตระกูลเฉินยามวิกาล บรรยากาศกลับระอุไปด้วยความตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงไฟมอด หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเตาฟืน แสงไฟสีส้มสาดกระทบดวงหน้าเรียวเนียนที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ขณะที่สายตาคมกริบเหลือบมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยืนขวางประตูเรือนไว้นิ่งสนิท เฉินเหว่ยชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบ ภรรยาตัวน้อยของเขา... ไปเรียนรู้วิชาแพทย์ช่วยคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คำถามนั้นดังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของนายทหารหนุ่มผู้ซื่อตรง เขายังจำภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายได้แม่นยำ มือเรียวคู่นั้นบรรจงฝังเข็มลงบนจุดชีพจรของเฒ่าแก่ซุนด้วยความแม่นยำราวจับวาง ไม่มีอาการมือสั่นระริกแม้แต่น้อย ราวกับนางไม่ใช่หญิงชาวบ้านผู้เติบโตมาจากตระกูลชาวนาตกยาก หากแต่เป็นเซียนแพทย์ผู้ผ่านการฝึกฝนมานับร้อยปี "มองอะไรหรือคะพี่เฉิน หรือท่านคิดว่าข้าซ่อนยาพิษไว้ในหม้อซุปไก่ป่าหม้อนี้ด้วย?" หลินฟางเซียนเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่เล็กน้อย นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้สามีร่างหนา กลิ่นหอมจางๆ ของโสมป่าล้ำค่าที่เล็ดลอดออกมาจากมิติลับลอยอบอวลอยู่รอบกาย แม้จะพยายามเก็บงำไว้มิดชิดเพียงใด แต่สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านสนามรบย่อมไวต่อกลิ่นอายแปลกปลอมเหล่านี้ เฉินเหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของภรรยา เขาไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงในทันที แม้ในใจจะมีข้อสงสัยนับร้อยแปดประการ ทว่าความรู้สึกรักและปกป้องที่มีให้หญิงสาวกลับมีมากกว่าสิ่งอื่นใด มือหนายื่นออกไปจับท่อนแขนเรียวบางไว้อย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายนิ้วที่เพิ่งผ่านการปรุงยา "เจ้าเก่งกาจเกินไปแล้ว... ฟางเซียน" เฉินเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เจือความกังวลระคนภาคภูมิใจ "ในยุคสมัยนี้ การโดดเด่นเกินหน้าคนอื่นไม่ใช่เรื่องดี ยิ่งเรื่องวิชาแพทย์... หากมีใครล่วงรู้ว่าเจ้าสามารถรักษาโรคประหลาดที่หมอประจำคอมมูนยังจนปัญญา เกรงว่าความอิจฉาริษยาจะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้า" หลินฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏชัดขึ้น นางชอบความฉลาดและรอบคอบของสามีผู้นี้ สามีในนามที่ซื่อสัตย์และพร้อมจะกางปีกปกป้องนางจากภัยพาลเสมอ "ท่านพี่วางใจเถอะค่ะ ข้าไม่ใช่คนสะดุดขาตัวเองล้มง่ายๆ ในเมื่อยุคนี้ข้าต้องใช้ชีวิตอยู่รอด และอยากให้ท่านได้มีอนาคตที่ดีกว่าการก้มหน้าก้มตาทำนาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน การมี 'ช่องทาง' หาเงินสักเล็กน้อยจึงเป็นเรื่องจำเป็น" พูดจบ นางก็สะบัดมือเบาๆ กล่องไม้ไผ่สานใสน้ำมันยางกันชื้นใบเล็กก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้เก่าๆ ทันทีที่เปิดฝาออก แสงเรืองรองสีทองจางๆ ก็สาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ ด้านในเรียงรายไปด้วยโสมคนอายุร้อยปีที่ถูกหั่นเป็นแว่นบางเฉียบและสมุนไพรบำรุงเลือดชั้นยอดที่คัดสรรมาจากมิติลับในคลังสมุนไพรโบราณ เฉินเหว่ยเบิกตากว้าง แม้จะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร แต่กลิ่นอายอันล้ำค่าที่โชยเตะจมูกก็บอกได้ทันทีว่าสิ่งเหล่านี้มีมูลค่ามหาศาลเพียงใดในตลาดมืด! "นี่มัน..." "ชูส์..." หลินฟางเซียนใช้นิ้วเรียวแตะริมฝีปากหนาของสามี "อย่าเพิ่งส่งเสียงดังไปค่ะ ข้าไม่ได้จะเอาไปขายให้พวกพ่อค้าหน้าเลือดในคอมมูนหรอกนะ แต่คืนนี้... เรามีนัดสำคัญ" วิกาลเยือน ความมืดปกคลุมไปทั่วหมู่บ้านหงซิง เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมแข่งกับสายลมหนาวที่พัดโชยเข้ามาเป็นระลอก ในยุค 70 ที่การค้าขายเสรีถูกมองว่าเป็นอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ การลักลอบนำสินค้าออกขายในตลาดมืดจึงต้องกระทำด้วยความระมัดระวังสูงสุด หลินฟางเซียนในชุดเสื้อผ้าสีเข้มสวมหมวกคลุมศีรษะมิดชิด เดินเคียงคู่มากับเฉินเหว่ยที่สวมเสื้อโค้ททหารเก่าๆ คอยกวาดสายตาระแวดระวังภัยรอบด้านให้ภรรยา ปลายทางของพวกเขามิใช่ตลาดมืดทั่วไปที่มีความเสี่ยงสูงเกินไป แต่เป็นตรอกลับหลังโรงงานเลื่อยไม้ร้าง ซึ่งเป็นจุดนัดพบประจำของเหล่าพ่อค้ารายใหญ่ผู้ต้องการสินค้าคุณภาพสูงเพื่อนำไปส่งต่อยังเมืองหลวง เงาร่างของชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทอง ยืนรออยู่บริเวณกองไม้เก่าด้วยท่าทางกระวนกระวาย เมื่อเห็นเงาร่างสองสหายเดินเข้ามาใกล้ เขาก็รีบก้าวเข้าไปหาทันที "เจ้าคือคนที่เฒ่าแก่ซุนแนะนำมาอย่างนั้นหรือ?" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามอย่างระแวง หลินฟางเซียนไม่ตอบคำถามในทันที นางก้าวเข้าไปยืนในแสงสลัวจากะเกียงน้ำมันพกพา หยิบขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กออกมาวางบนลังไม้เบื้องหน้า "สมุนไพรตระกูลโสมป่าอายุไม่ต่ำกว่าแปดสิบปี ช่วยฟื้นฟูพลังหยาง ขับพิษในเลือด และรักษาอาการอัมพฤกษ์ระยะเริ่มต้นได้ภายในสามวัน... ท่านลองเปิดพิสูจน์กลิ่นดูเองเถอะค่ะ" พ่อค้าสมุนไพรตาเป็นประกาย มือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเปิดจุกขวดออก กลิ่นหอมล้ำลึกของสมุนไพรแท้กระจายฟุ้งเข้าจมูก เพียงแค่สูดดมก็รู้แล้วว่าเป็นของหายากระดับพรีเมียมที่ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ ในยุคขาดแคลนเช่นนี้ "ยอดเยี่ยม! เป็นของแท้ไร้ที่ติ!" พ่อค้าอุทานเสียงเบาอย่างลืมตัว "ข้ารับซื้อทั้งหมด! เจ้าต้องการเท่าไหร่... ข้าวสารตั๋วอาหาร หรือเงินสด?" "ข้าไม่ต้องการตั๋วอาหารค่ะ ข้าต้องการเงินสด และ... ข่าวสารสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับโควตาการซื้อปุ๋ยเคมีของคอมมูนในเดือนหน้า" หลินฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ พ่อค้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างนับถือ การเจรจาค้าขายดำเนินไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว ราวกับสตรีตรงหน้าไม่ใช่ภรรยาชาวนาบ้านนอก หากแต่เป็นนักธุรกิจเคี่ยวกรำประสบการณ์มาหลายสภานการณ์ เฉินเหว่ยยืนมองภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง ทั้งประทับใจ และหัวใจพองโตด้วยความรักจนแทบทะลักออกมาจากอก เงินสดจำนวนหนึ่งถูกยัดใส่มือของเฉินเหว่ยในเวลาต่อมา พร้อมกับข้อมูลลับทางการค้าที่คุ้มค่าเกินราคา หลินฟางเซียนเก็บกระเป๋าเงินเข้ามิติลับอย่างแนบเนียน ก่อนจะพยักหน้าให้สามีเตรียมตัวเดินทางกลับ ทว่า... ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินลัดเลาะผ่านกำแพงดินเก่าแก่เพื่อกลับเรือนพัก เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา พร้อมกับลำแสงไฟฉายที่สาดส่องกราดไปทั่วบริเวณ! "ใครอยู่ตรงนั้น! หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าหน้าที่ตรวจความสงบเรียบร้อยกำลังปฏิบัติหน้าที่!" เสียงตะโกนก้องด้วยความดุดันทำเอาเฉินเหว่ยหน้าถอดสี ร่างสูงกางแขนออกปกป้องภรรยาไว้ทันที ดวงตาคมกวาดมองหาทางหนีทีไล่ ทว่ารอบด้านกลับถูกปิดล้อมไว้หมดแล้ว หลินฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย นางจ้องมองไปยังเงาร่างของคนที่ถือไฟฉายเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แสงไฟสาดกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจของ 'หลิวชิงฮวา' ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านผู้จงเกลียดจงชังนางมาโดยตลอด และข้างกายของนางคือ... สหายสนิทของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยคอมมูน! "ฮ่าๆๆ นึกแล้วไม่มีผิด! สะใภ้ตระกูลเฉินกับสามีทหารนอกคอกแอบมาทำลับๆ ล่อๆ แถวนี้ กลางดึกดื่นแบบนี้... พวกแกกำลังลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมายใช่ไหม!" เสียงแหลมสูงของหลิวชิงฮวาตวาดลั่นทำลายความเงียบยามวิกาล พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่เผยออกมาอย่างผู้ชนะ เฉินเหว่ยขบกรามแน่น กำปั้นหนากำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา เขาจะต้องถูกสอบวินัยทหารอย่างแน่นอน และภรรยาของเขาอาจจะถูกจับข้อหาค้าขายกำไรเกินควรซึ่งมีโทษหนักหนา หลินฟางเซียนเหลือบมองสามีที่กำลังเคร่งเครียด ก่อนจะแย้มยิ้มเยือกเย็นออกมาที่มุมปาก นางขยับตัวก้าวขึ้นมาเผชิญหน้ากับหลิวชิงฮวาด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ "ค้าขายของเถื่อนอย่างนั้นหรือคะ... คุณหนูหลิว? ระวังปากไว้หน่อยก็ดีนะคะ การกล่าวหาคนอื่นลอยๆ โดยไม่มีหลักฐาน... บางทีคนที่ต้องเดือดร้อน อาจจะไม่ใช่พวกเราก็ได้" หลิวชิงฮวาแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "หลักฐานงั้นหรือ? ค้นตัวพวกมันสิ! ฉันเห็นกับตาว่าพวกมันถือถุงเงินออกมาจากตรอกโรงงานร้าง!" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมจะเอื้อมมือคว้าจับแขนของเฉินเหว่ย ทว่าในจังหวะนั้นเอง หลินฟางเซียนกลับพลิกข้อมือเบาๆ เข็มเงินเล่มบางเฉียบที่ซ่อนอยู่ระหว่างนิ้วก็ถูกดีดออกไปด้วยความเร็วแสง พุ่งตรงเข้าสู่จุดฝังเข็มบริเวณหัวไหล่ของเจ้าหน้าที่คนนั้นอย่างแม่นยำไร้เสียง! ร่างของเจ้าหน้าที่นายนั้นแข็งทื่อไปชั่วขณะ ขาอ่อนแรงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นโดยไม่ทันได้เปล่งเสียงร้องสักแอะเดียว เฉินเหว่ยและหลิวชิงฮวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่ทันที่ใครจะตั้งสติได้ทัน หลินฟางเซียนก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวหลิวชิงฮวา รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "อยากได้หลักฐานนักใช่ไหมคะ... งั้นเดี๋ยวฉันจะ 'จัดให้' ชุดใหญ่เลยค่ะ" หัวใจของคนอ่านถูกแขวนไว้บนเส้นด้าย ท่ามกลางความระทึกขวัญที่กำลังปะทุขึ้นในความมืดมิดยามวิกาล! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนอวี้ซินคนนี้นะคะ!