ก้าวแรกแห่งความมั่งคั่ง

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบเขตบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องใบรับรองแพทย์โรคจิตที่ฉันเพิ่งร่างไว้นี่ก็แล้วกันนะคะ!" เสียงตบโต๊ะดังปัง! พร้อมกับแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ที่ถูกปาใส่หน้าป้าสะใภ้ใหญ่ผู้โลภมาก ทำเอาคนกลุ่มนั้นสะดุ้งโหยงถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวา บรรยากาศยามวิกาลที่เคยคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดจากเหตุการณ์บุกรุกเมื่อครู่ กลับพลิกผันกลายเป็นความเงียบงันชั่วขขณะ หลินฟางเซียนยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัด ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายธรรมดายังคงเปล่งรัศมีน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตา สวนทางกับเฉินเหว่ยที่รีบสาวเท้าเข้ามาโอบเอวภรรยาด้วยความห่วงใย ฝ่ามือหนาสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นระคนโล่งอกที่เห็นภรรยาสุดที่รักจัดการปัญหาได้อย่างเฉียบขาดอีกครั้ง "ฟางเซียน... เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม" เฉินเหว่ยกระซิบถาม เสียงทุ้มต่ำของเขามีความสั่นพร่า เจือไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ภรรยาต้องมาเผชิญหน้ากับพวกญาติไร้ยางอายเหล่านี้ลำพังในยามดึกดื่น "ฉันจะ เป็นอะไรไปเล่าคะพี่เหว่ย คนพวกนี้รังแต่จะรังแกคนที่ยอมจำนน ถ้าเราอ่อนแอให้เห็น เขาก็จะยิ่งขี่คอเราค่ะ" หลินฟางเซียนหันไปยิ้มบางๆ ให้สามี แววตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอบอุ่นในพริบตา มือเรียวยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ต้นแขนแกร่งของสามีเพื่อส่งผ่านความมั่นใจ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ลึกซึ้งขึ้นทุกวัน นับตั้งแต่ที่แพทย์หญิงอัจฉริยะจากราชวงศ์โบราณทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอก็ไม่เคยปล่อยให้สามีผู้ซื่อสัตย์ต้องถูกเอาเปรียบจากตระกูลเฉินอีกต่อไป จากบ้านดินหลังเล็กที่เคยแห้งแล้งและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความหวังและอนาคตที่สดใส เมื่อขับไล่พวกตัวปัญหาออกไปได้สำเร็จ ทั้งสองคนก็กลับเข้ามาภายในบ้าน ครอบครัวเล็กๆ ที่เคยยากจนข้นแค้น จนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ บัดนี้กลับมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน กล่องไม้เก่าๆ ที่มุมห้องถูกเปิดออก เผยให้เห็นธนบัตรคละมูลค่าและคูปองอาหารจำนวนหนึ่งที่หลินฟางเซียนแอบนำออกมาจากมิติลับเพื่อตบตาว่าเป็นเงินที่ได้จากการนำสมุนไพรป่าหายากไปขายในตลาดมืด "ดูนี่สิคะพี่เหว่ย... เงินเก็บก้อนนี้พวกเราสามารถใช้ซื้อเมล็ดพันธุ์ดีๆ และแป้งสาลีเนื้อละเอียดได้เป็นเดือนๆ เลยนะคะ" ฟางเซียนหยิบเงินขึ้นมานับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุขของการเป็น "เศรษฐีใหม่" ในยุคเจ็ดศูนย์ เฉินเหว่ยทอดมองภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความเทิดทูน เขายังจำได้ดีถึงวันที่เธอฟื้นขึ้นมาพร้อมกับแววตาเด็ดเดี่ยว ไม่หลงเหลือคราบความอ่อนแอขี้โรคให้อีกต่อไป มือหยาบกร้านจากการทำไร่ไถนาเอื้อมไปกุมมือเรียวนุ่มของภรรยาเบาๆ "พี่ต้องขอบคุณเธอนะฟางเซียน... ถ้าไม่ได้เธอ ป่านนี้พี่กับแม่คงต้องอดตาย หรือไม่ก็คงถูกพวกพี่ใหญ่สูบเลือดสูบเนื้อจนไม่เหลืออะไรแล้ว" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ความรู้สึกผิดในอดีตที่ปกป้องครอบครัวไม่ได้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำเพื่อภรรยาคนนี้ให้ถึงที่สุด "เราเป็นสามีภรรยากันแล้วนะคะ จะพูดจาเกรงใจกันไปทำไมล่ะคะ อีกอย่าง... วันนี้ฉันตั้งใจจะทำอาหารฉลอง 'ก้าวแรกแห่งความมั่งคั่ง' ของพวกเราสักหน่อย!" ฟางเซียนหัวسแผ่วเบาอย่างอารมณ์ดี ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์เป็นประกาย ว่าแล้วร่างบางก็หมุนตัวหายเข้าไปในห้องครัว ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของสามี ภายในมิติลับของเธอยังมีเนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดีและเครื่องเทศล้ำค่าที่เก็บรักษาไว้ด้วยความสดใหม่จากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด หลินฟางเซียนลงมือจัดการหั่นเนื้อหมูเป็นชิ้นพอดีคำ เตรียมเครื่องเคียงอย่างขิง กระเทียม และน้ำตาลแดง พริกแห้งคั่วหอมกรุ่นถูกหยิบออกมาเตรียมไว้สำหรับเมนูเด็ดประจำค่ำคืนนี้ ไม่นานนัก... กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ "หมูสามชั้นผัดพริกแห้งสไตล์เสฉวน" ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวขัดขาวชั้นดี ก็ลอยฟุ้งทะลุผ่านหน้าต่างและประตูไม้เก่าๆ กระจายตัวออกไปทั่วทั้งหมู่บ้านยามค่ำคืน! กลิ่นหอมอันแสนฟุ่มเฟือยและหาได้ยากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้ ทำเอาชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่กำลังนั่งซดน้ำแกงผักป่าจืดชืดถึงกับต้องสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความหิวโหย หลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อรู้ว่ากลิ่นหอมนี้ลอยมาจากบ้านของเฉินเหว่ยและภรรยาตัวแสบ! ฟางเซียนตักอาหารฝีมือตัวเองใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต ก่อนจะยกออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าที่ถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยมอ่อง เฉินเหว่ยที่นั่งรออยู่ถึงกับตาโต ควันร้อนกรุ่นที่ลอยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนทำให้ท้องของเขาส่งเสียงร้องโครกคราออกมาทันที "หอมมาก... พี่ไม่เคยได้กลิ่นอาหารอะไรน่ากินขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต" เฉินเหว่ยกลืนน้ำลายเอื้อมมือจะหยิบตะเกียบ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้นอย่างกะทันหันในยามวิกาล ทำลายบรรยากาศแสนสุขลงในพริบตา ทั้งสองคนชะงักค้าง หลินฟางเซียนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใครกันนะที่ไร้มารยาทมาขัดจังหวะเวลาแห่งความสุขของเธอเวลานี้? เฉินเหว่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงลงเล็กน้อย เขาก้าวเท้าเดินไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกด้วยความหงุดหงิด คิดว่าคงเป็นพวกญาติจอมหน้าด้านที่กลับมาตื๊อเรื่องเงินอีกรอบ ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ญาติคนใดในตระกูลเฉิน หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวเข้มทหาร ใบหน้าคมคายมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา ดวงตาคมกวาดมองเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินฟางเซียนเย็นเฉียบลงทันที "สวัสดีครับ... น้องสะใภ้ ดูท่าทางอาหารค่ำมื้อนี้จะอร่อยมากสินะครับ ผม 'เฉินเฟิง' พี่ชายคนโตที่ไปประจำการกองทัพแดนใต้ เพิ่งกลับมาถึงบ้าน... หวังว่าคงจะมีที่ว่างให้พี่ชายคนนี้ร่วมวงด้วยสักคนนะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความมั่งคั่งไปกับหมอหญิงฟางเซียนนะคะ!