เฉินเหว่ยได้รับความก้าวหน้าในหน้าที่

แฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งถูกตบลงด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามซอกมุมปลิวว่อน ผู้บัญชาการกองพันจ้าวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนายทหารหนุ่มที่ยืนตัวตรงเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่เบื้องหน้าทันที เขากวาดสายตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรรายงานการฝึกและแผนพัฒนาผลผลิตทางการเกษตรของกองร้อยที่สามทีละบรรทัดอย่างพินิจพิจารณา ความเงียบภายในห้องทำงานของกองพันกดดันเสียจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังเดินดังชัดเจน "เฉินเหว่ย... นายแน่ใจหรือว่าตัวเลขการเพิ่มผลผลิตข้าวโพดและถั่วเหลืองในเขตรับผิดชอบของกองร้อยนาย จะทำได้ตามเป้าที่เสนอมาภายในฤดูเก็บเกี่ยวนี้?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบลงอย่างเฉียบคม "เรียนผู้บัญชาการ ผมมั่นใจครับ!" เฉินเหว่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาคมเข้มฉายแววแน่วแน่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "วิธีการหมุนเวียนหน้าดินและการทำปุ๋ยหมักชีวภาพสูตรพิเศษที่ภรรยาของผม... เอ่อ หลินฟางเซียน เป็นคนแนะนำและทดลองทำด้วยตัวเอง ทำให้สภาพดินที่เคยเสื่อมโทรมกลับมาอุดมสมบูรณ์ขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมกล้ารับประกันด้วยเกียรติของทหารว่าผลผลิตปีนี้จะไม่ทำให้กองพันผิดหวังแน่นอนครับ" ผู้บัญชาการจ้าวหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ ข่าวลือเรื่องภรรยาของนายทหารเฉินผู้เงียบขรึมคนนี้ เข้าหูเขามาสักพักแล้ว ว่ากันว่าอดีตคุณหญิงตกยากผู้เคยอ่อนแอคนนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นหมอหญิงมือเทวดาประจำหมู่บ้าน แถมยังมีฝีมือเรื่องการเกษตรและการค้าขายจนคนในคอมมูนต้องยอมรับ แม้แต่โรคไขข้ออักเสบเรื้อรังของภรรยาผู้บัญชาการเองก็ยังหายสนิทได้ด้วยยาต้มสมุนไพรฝีมือของหลินฟางเซียนผู้นี้ "ดี! กองทัพของเราไม่ต้องการคนพูดเก่งแต่ทำไม่ได้เรื่อง แต่นาย... ทำงานจริง มีผลงานประจักษ์ และที่สำคัญที่สุดคือความซื่อสัตย์ในการเบิกจ่ายเสบียง นายไม่เคยตบตาเบียดบังงบหลวงแม้แต่หยดเดียว แถมยังแบ่งปันเสบียงส่วนเกินให้ชาวบ้านยากไร้ในเขตรับผิดชอบอีก" ผู้บัญชาการลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาตบไหล่หนาของเฉินเหว่ยเบาๆ สองสามครั้ง "กรมการเมืองกำลังพิจารณาเลื่อนขั้นนายให้ขึ้นเป็นรองผู้บังคับกองร้อย เตรียมตัวให้ดีล่ะ เฉินเหว่ย" หัวใจของเฉินเหว่ยเต้นรัวด้วยความตื้นตัน ความเหนยากลำบากที่เขาและภรรยาช่วยกันฝ่าฟันมาด้วยกัน ภาพที่ฟางเซียนต้องอดหลับอดนอนต้มยาและคิดค้นวิธีปรับปรุงหน้าดินภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดอันริบหรี่ผุดขึ้นมาใน เขารีบทำความเคารพอย่างแข็งขัน "ขอบพระคุณท่านผู้บัญชาการครับ ผมจะรักษาเกียรติยศนี้และตั้งใจรับใช้ชาติบ้านเมืองให้ดียิ่งขึ้นไปอีก!" เมื่อเดินออกจากกองบัญชาการ ลมหนาวยามบ่ายพัดปะทะใบหน้าคมคาย แต่เฉินเหว่ยกลับรู้สึกราวกับว่าหัวใจพองโตจนแทบระเบิด สิ่งแรกที่เขาคิดถึงไม่ใช่ความภาคภูมิใจในเครื่องแบบหรือตำแหน่งที่กำลังจะได้มา แต่เป็นรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มและดวงตากลมโตเป็นประกายของภรรยาตัวน้อยที่บ้านต่างหาก เขาอยากจะรีบวิ่งกลับบ้านไปบอกข่าวดีนี้กับนางเสียเหลือเกิน! ตัดภาพมาที่เรือนพักหลังน้อยปลายหมู่บ้าน หลินฟางเซียนกำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกโสมป่าอายุหลายสิบปีที่เพิ่งเก็บเกี่ยวออกมาจากมิติลับ กลิ่นหอมเย็นชื่นใจของสมุนไพรล้ำค่าลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวที่สะอาดสะอ้าน นางใช้ปลายนิ้วเรียวสวยบรรจงหั่นรากโสมเป็นแว่นบางๆ เพื่อเตรียมนำไปหมักกับน้ำผึ้งป่าแท้ เป็นยารักษาบำรุงกำลังชั้นยอดที่จะช่วยให้เฉินเหว่ยหายจากอาการอ่อนเพลียจากการฝึกหนัก "ช่วงนี้พี่เฉินทำงานหนักเกินไปแล้ว ร่างกายต่อให้เป็นเหล็กไหลก็ต้องมีสึกหราบ้างสินะคะ" ฟางเซียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะหยิบขวดโหลแก้วใสสะอาดมาเรียงชิ้นโสมลงไปอย่างประณีต ตั้งแต่ย้อนเวลามิติมาอยู่ในร่างนี้ นางใช้ความรู้แพทย์แผนจีนโบราณควบคู่ไปกับทรัพยากรในมิติลับเพื่อพลิกฟื้นชีวิตครอบครัว รังแกนางหรือ? ฝันไปเถอะ! สะใภ้ใหญ่บ้านเฉินที่เคยโขกสับนาง บัดนี้ต้องก้มหน้าหลบตาเดินหนีทุกครั้งที่เจอกับนางตามทางเดินในหมู่บ้าน เพราะโดนฤทธิ์เข็มฝังเข็มแก้โรคปากเบี้ยวของนางเข้าไปครั้งเดียวก็เข็ดขยาดไปจนวันตาย ครู่ใหญ่ต่อมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว เฉินเหว่ยผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข รอยยิ้มกว้างที่นานๆ ครั้งจะปรากฏบนใบหน้าคมเข้มทำให้เขาดูหล่อเหลาขึ้นเป็นกอง ชายหนุ่มก้าวฉับๆ เข้ามาหาร่างบางที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาไฟโดยไม่รอช้า วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลังทันทีอย่างอดใจไม่ไหว "อุ๊ย! พี่เฉิน ปล่อยเลยนะคะ มือไม้รุ่มร่ามอะไรกันคะเนี่ย เดี๋ยวสมุนไพรในโหลก็หกหมดหรอกค่ะ" ฟางเซียนแกล้งทำเป็นดุ แต่มุมปากกลับอมยิ้มระเรื่อด้วยความเขินอาย นางเอี้ยวตัวไปตีแขนหนาเบาๆ "กลับมาตัวเปล่าแล้วทำหน้าตาประหลาดแบบนี้ มีเรื่องดีๆ อะไรเกิดขึ้นล่ะคะ หรือว่าแปลงทดลองถั่วเหลืองของพี่โดนหนูกัดอีกแล้ว?" "ไม่ใช่หนูกัดเสียหน่อยครับ..." เฉินเหว่ยซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของภรรยา สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้จางๆ จากตัวนางเพื่อเติมพลังใจ "ฟางเซียน... ผู้บัญชาการเรียกผมไปพบเมื่อสักครู่นี้ ท่านบอกว่าผลงานเรื่องการเกษตรและความซื่อสัตย์ของเราเป็นที่ประจักษ์ กรมการกำลังจะเลื่อนขั้นให้ผมเป็นรองผู้บังคับกองร้อยแล้วนะ" ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังถือช้อนไม้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับด้วยความยินดีอย่างยิ่ง นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามี วางมือเรียวลงบนแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ "จริงหรือคะ? โอ้โห... สามีของฉันเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือเนี่ย?" นางเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาพราวระยับ "แบบนี้เห็นทีฉันต้องฉลองชุดใหญ่ให้คุณเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ!" ว่าแล้วฟางเซียนก็สะบัดมือเบาๆ หยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกจากมิติลับทันที—ไก่บ้านเนื้อแน่นอวบอ้วนหนึ่งตัว เห็ดหอมป่าดอกโต และโสมชั้นดี พร้อมด้วยเครื่องเทศจีนหอมกรุ่น นางตั้งหม้อดินเผาใบใหญ่ เติมน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเข้มข้นลงไป แล้วเริ่มลงมือตุ๋น "ไก่ตุ๋นโสมยาจีน" เมนูเด็ดสูตรลับเฉพาะที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งเรือนพัก และลอยละลิ่วไปตามสายลมจนทะลุออกไปถึงนอกรั้วบ้าน! กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องยาจีนผสานกับความหวานเคี่ยวของเนื้อไก่ตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ช่างเป็นกลิ่นที่ทรงพลังเสียจนเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงที่กำลังนั่งทานอาหารเย็นทำจากแป้งข้าวโพดแข็งๆ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก วางตะเกียบในมือลงแล้วชะเง้อมองมาทางบ้านของเฉินเหว่ยด้วยความอิจฉาริษยา เฉินเหว่ยสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ มองภรรยาคนสวยที่กำลังงละมุนอยู่กับการปรุงรสอาหารด้วยความรักและทะนุถนอมล้นหัวใจ ชีวิตในยุค 70 ที่เคยแห้งแล้งและยากลำบาก บัดนี้กลับหอมหวานและมีความสุขเสียจนเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหากวันนั้นเขาไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ชีวิตเขาจะเป็นอย่างไร ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นและอบอวลไปด้วยความสุข เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงโวยวายของแม่สามีตัวแสบที่ไม่ได้มาเยือนนานนับเดือน! "เฉินเหว่ย! หลินฟางเซียน! นังสะใภ้อกตัญญู! แกซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมเย้ายวนขนาดนี้ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เดียวนี้นะ!" เฉินเหว่ยหน้าตึงขึ้นทันที ดวงตาคมเข้มฉายแววเย็นชาในขณะที่ฟางเซียนวางทัพพีลงช้าๆ มุมปากบางยกยิ้มเหยียดเยติเล็กน้อยอย่างท้าทาย "อ้าว... นางมารร้ายประจำตระกูลมาเคาะประตูบ้านเราเองถึงที่ สงสัยคงไม่ได้มาดีสินะคะ..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!