เบื้องหลังภาพลักษณ์

“ถ้าสิ่งที่ฉันเห็นในเอกสารชุดนี้เป็นเรื่องจริง มูลนิธิของท่านก็ไม่ได้ต่างอะไรกับโรงฆ่าสัตว์ที่ฉาบด้วยทองคำเปลวเลยนะคะ คุณหญิงศจี” รินรดาวางแฟ้มสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาวับ เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวไม้ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายความเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศ เธอจ้องมองหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป คุณหญิงศจีไม่ได้สะทกสะท้าน มือเหี่ยวย่นที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตค่อยๆ วางปากกาหมึกซึมลงช้าๆ หญิงชราเงยหน้าขึ้น สายตาคู่คมกริบกวาดมองรินรดาเหมือนกำลังมองแมลงตัวเล็กๆ ที่หลงเข้ามาในใยแมงมุม “คำพูดคำจาของเธอนี่ ช่างเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิดเลยนะ รินรดา... ทั้งอวดดีและชอบขุดคุ้ยในสิ่งที่ตัวเองไม่มีวันเข้าใจ” คุณหญิงศจีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล “เธอรู้ไหมว่าการกล่าวหาผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดของประเทศด้วยหลักฐานปลอมๆ แบบนี้ มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน?” “หลักฐานปลอมหรือคะ?” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก “ดิฉันคงต้องขอบคุณภาคินที่ทำให้ดิฉันเห็นว่า ‘โครงการบ้านอุปถัมภ์’ ของคุณหญิง ไม่ใช่การให้โอกาสเด็กกำพร้าอย่างที่ป่าวประกาศ แต่เป็นการคัดกรองเด็กที่มีลักษณะเฉพาะไปเพื่อการทดลองบางอย่างที่ไม่มีใครกล้าบันทึกไว้ในรายงานประจำปี” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงติ๊กของนาฬิกาโบราณบนผนังที่ดังแข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของรินรดา เธอสังเกตเห็นนิ้วมือของคุณหญิงศจีที่กระตุกเพียงเล็กน้อยก่อนจะประสานกันแน่น “โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความดีงามหรอกนะแม่สาวน้อย มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและผลประโยชน์” คุณหญิงศจีลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหารินรดา กลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กเริ่มทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก “เธอคิดว่าสิ่งที่เธอถืออยู่นั่นมันจะทำลายฉันได้งั้นหรือ? เธอคิดว่าคนในสังคมจะเชื่อเด็กสาวที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามากกว่าสตรีผู้เป็นใบเบิกทางของสังคมอย่างฉัน?” “ดิฉันอาจจะไม่มีชื่อเสียง แต่ดิฉันมีความจริงค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ความกลัวจะแล่นริ้วขึ้นมาในอก “เอกสารชุดนี้มีลายเซ็นของแพทย์ที่ดูแลโครงการ และมีบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เชื่อมโยงถึงมูลนิธิโดยตรง... ถ้าสิ่งนี้ถึงมือสื่อมวลชน ภาพลักษณ์ ‘แม่พระของสังคม’ ที่คุณหญิงสร้างมาตลอดหลายทศวรรษจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน” คุณหญิงศจีหยุดยืนตรงหน้าเธอ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีขยับยิ้ม ทว่ายิ้มนั้นกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก “สื่อมวลชนเหรอ? เธอคิดว่าพวกนั้นจะกล้าตีแผ่เรื่องนี้หรือในเมื่อฉันเป็นเจ้าของสัมปทานเกือบครึ่งหนึ่งของสถานีโทรทัศน์ที่เธอหวังจะพึ่งพา” คุณหญิงศจีโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก “รินรดา... เธอทำพลาดครั้งใหญ่ที่เดินเข้ามาหาฉันในวันนี้ เพราะสิ่งที่เธอถืออยู่นั่นไม่ใช่หลักฐาน แต่มันคือใบมรณบัตรของคนที่จะพยายามเปิดโปงฉัน” ในจังหวะที่รินรดากำลังจะถอยห่าง ประตูด้านหลังของห้องก็เปิดออกอย่างแรง ภาคินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เขาสบตากับรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตก “ริน ออกไปเดี๋ยวนี้! เราโดนซ้อนแผนแล้ว” ภาคินตะโกนขึ้น แต่ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ตั้งตัว ชายชุดดำสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านข้างประตู พร้อมกับชายอีกคนที่เธอคุ้นตาเป็นอย่างดี—ชายที่เธอจำได้แม่นว่าเคยเป็นทนายความของครอบครัวเธอในวันที่พ่อกับแม่เสียชีวิต ชายคนนั้นขยับแว่นสายตาพลางยิ้มเยาะ “ลืมบอกไปนะครับคุณรินรดา... ว่าเอกสารต้นฉบับที่คุณกำลังถืออยู่น่ะ ที่จริงแล้วมันเป็นแค่หนึ่งในแผนการที่พวกเราต้องการให้คุณเป็นคน ‘นำมาส่งให้ถึงมือ’ เพื่อที่เราจะได้รู้ว่าใครบ้างที่ยังเหลือรอดอยู่ในเกมนี้” รินรดามองดูเอกสารในมือที่เริ่มสั่นไหว หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแทบแหลกสลาย เมื่อเห็นว่าบนหน้าเอกสารนั้นไม่ได้มีเพียงชื่อของเหยื่อในมูลนิธิ แต่ยังมีชื่อ ‘บุคคลสำคัญ’ ที่เป็นคนในครอบครัวของเธอรวมอยู่ด้วย “คุณหญิง... คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่?” รินรดากลั้นใจถาม เสียงของเธอสั่นเครือ คุณหญิงศจีกลับไปนั่งที่โต๊ะอีกครั้ง คราวนี้เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชักแล้วโยนมันลงบนโต๊ะต่อหน้ารินรดา มันคือภาพถ่ายในวันที่รินรดายังเด็ก และในภาพนั้น... มีใครบางคนที่รินรดาคิดว่าตายไปแล้วยืนอยู่เคียงข้างคุณหญิงศจีด้วยท่าทีสนิทสนม “อยากรู้ความจริงงั้นหรือ?” คุณหญิงศจีเหยียดยิ้ม “ถ้างั้นก็ลองดูสิว่า คนที่เธอพยายามจะช่วยในวันนี้ คือคนเดียวกับคนที่ขายความลับของตระกูลเธอให้ฉันตั้งแต่วันที่ไฟไหม้บ้านวันนั้นหรือไม่” ขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเงาที่ไม่มีวันจางหายไปพร้อมกับเอมเมอรัลด์อายส์นะคะ