คำสารภาพในความฝัน

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบคือเกราะคุ้มกันที่ดีที่สุดสำหรับความผิดบาป... คุณกำลังคิดผิดถนัด รินรดา" เสียงแหบพร่าของชายชราคนนั้นดังก้องอยู่ในมโนภาพ พร้อมกับภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความแค้น รินรดาสะดุ้งสุดตัวขณะที่ลมหายใจขาดห้วง ร่างบางสั่นสะท้านอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แต่ความเย็นเยือกที่แล่นพล่านในกายนั้นหาใช่มาจากอุณหภูมิห้องไม่ หากแต่มาจาก ‘ความทรงจำ’ ที่กำลังกัดกินจิตวิญญาณของเธอทีละน้อย ไม่ใช่แค่ความฝันเลื่อนลอย แต่มันคือจิ๊กซอว์ที่สมบูรณ์ขึ้นกว่าทุกครั้ง ในห้วงนิทราที่แสนบีบคั้น รินรดาเห็นตัวเองในวัยเด็กยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดของคฤหาสน์หลังเก่า กลิ่นอายของดอกกุหลาบสีขาวที่อบอวลปนกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ยังคงติดอยู่ในจมูกชัดเจน เบื้องหน้าของเธอคือคุณหญิงศจีที่กำลังยืนกอดอก มองดูใครบางคนถูกลากออกไปจากห้องโถงใหญ่ด้วยแววตาที่เรียบเฉย เย็นชา ราวกับกำลังมองดูขยะที่ต้องกำจัดทิ้ง ไม่ใช่เพื่อนมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ *“อย่าให้ใครรู้ว่ามันเห็นอะไร... ทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเด็กคนนั้นซะ”* เสียงสั่งการที่เย็นเยียบของคุณหญิงศจียังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันเป็นน้ำเสียงเดียวกับที่เอ่ยต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มอย่างอาทรในยามปกติ ทว่าในภาพฝันนั้น กลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและหยาดเลือดที่มองไม่เห็น รินรดาลืมตาโพลง เหงื่อกาฬซึมตามไรผม เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียง มือสั่นเทาจนเกือบทำเครื่องหลุดมือ เธอต้องโทรหาภาคิน... ต้องบอกเขาว่าสิ่งที่เขาพยายามสืบมาตลอดนั้นไม่ใช่แค่เรื่องการทุจริต แต่มันคือความตายที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูล ทว่าก่อนที่นิ้วจะกดชื่อคู่คิดคนสำคัญ ความเงียบสงัดภายในห้องก็ถูกทำลายลงด้วยเสียง ‘คลิก’ เบาๆ ของกลอนประตูห้องนอนที่ค่อยๆ ถูกหมุนจากด้านนอก รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่ได้ล็อกประตูห้องนอน... เพราะความเหนื่อยล้าจากการติดตามข่าวการเมืองเมื่อตอนค่ำทำให้เธอเผลอไผลไป ประตูกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ บานพับที่ไม่เคยมีเสียงกลับส่งเสียงกรีดร้องเบาๆ ในความเงียบ ยิ่งฟังดูโหยหวนเหมือนสัญญาณเตือนภัย เงาร่างหนึ่งทอดทับเข้ามาในห้อง แสงไฟสลัวจากระเบียงทางเดินทำให้เห็นเค้าโครงร่างนั้นชัดเจน—ท่าเดินที่สง่างามแต่มั่นคงไร้ที่ติ และกลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกกุหลาบสีขาวจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน "นอนไม่หลับหรือคะ รินรดา?" เสียงของคุณหญิงศจีหวานหยดย้อยเหมือนน้ำเชื่อมที่เคลือบยาพิษ เธอเดินเข้ามาใกล้เตียง แสงไฟจวนเจียนจะส่องให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของผู้สูงวัย รินรดาขยับกายถอยหลังไปชิดหัวเตียง ความกลัวพุ่งพล่านแต่เธอก็ฝืนบังคับตัวเองให้ตั้งสติ "คุณหญิง... เข้ามาทำไมในนี้คะ?" รินรดาถาม เสียงของเธอแหบพร่าแต่พยายามรักษาความแข็งกร้าวไว้ คุณหญิงศจีไม่ตอบทันที เธอเดินไปหยุดลงที่ข้างเตียง สายตาที่จ้องมองมานั้นราวกับจะคว้านลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ฉันก็แค่เป็นห่วง... เห็นเธอฝันร้าย ละเมอเรียกชื่อใครบางคนตอนกลางดึก ฉันเลยอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าความทรงจำที่หายไปของเธอ... อาจจะเริ่มย้อนกลับมาหาเจ้าของมันแล้ว" รินรดานิ่งงัน คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความลับที่เธอเพิ่งค้นพบในฝัน "คุณรู้..." รินรดาเค้นเสียงถาม "คุณรู้มาตลอดว่าฉันเห็นอะไรในคืนนั้น" คุณหญิงศจีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "รู้สิคะ... ก็ฉันเป็นคนจัดฉากให้เธอเห็นมันกับตากับหูตัวเองตั้งแต่วันนั้น" ทันใดนั้น รินรดาพลันนึกถึงบทสนทนาสุดท้ายที่ภาคินเคยเตือนไว้—*‘อย่าไว้ใจใครที่เข้าหาเธอด้วยความเมตตาที่ดูสมบูรณ์แบบเกินไป’* ภาคินกำลังมาที่นี่ เขานัดกับเธอไว้ตอนตีสี่เพื่อส่งเอกสารลับชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากของตระกูลนี้ให้สิ้นซาก แต่นี่เพิ่งจะตีสอง... ภาคินยังมาไม่ถึง คุณหญิงศจีโน้มตัวลงมาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายของผู้หญิงตรงหน้า มือที่เหี่ยวย่นตามวัยเอื้อมมาลูบผมของเธออย่างเบามือ แต่น้ำหนักนั้นกลับหนักอึ้งราวกับจะกดเธอให้จมลงไปในเตียง "ไม่ต้องรอคนของคุณหรอกค่ะ รินรดา" คุณหญิงศจีกระซิบข้างหู "เพราะในขณะที่คุณกำลังฝัน... ภาคินกำลังพบกับความจริงที่ว่า สิ่งที่เขาตามหามาตลอด ไม่ใช่หลักฐาน... แต่เป็นสุสานของคนที่พยายามจะเปิดโปงเรา" รินรดาตัวชาไปทั้งร่างเมื่อเห็นรูปภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ที่คุณหญิงศจีหยิบขึ้นมาโชว์ เป็นภาพของภาคินที่กำลังถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ล้อมเอาไว้ในซอยมืดแถวท่าเรือ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายจากภาคินก็ดังขึ้น รินรดาเหลือบมองเห็นประโยคที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเธอไปสิ้น: *'ริน... หนีไป อย่าเชื่อใจใครในบ้านนั้น แม้แต่คนที่เธอคิดว่าคือเพื่อน... เขาคือคนของมัน'* รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคุณหญิงศจีที่กำลังยิ้มกว้าง ก่อนที่ไฟในห้องจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าอีกหลายคู่ที่กรูเข้ามาภายในห้อง ขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเงาที่ไม่มีวันจางหายไปพร้อมกับเอมเมอรัลด์อายส์นะคะ