เกมการเมือง

"ดิฉันคิดว่าเครื่องเพชรชุดนี้ดูไม่ค่อยเหมาะกับงานการกุศลคืนนี้เท่าไหร่นะคะคุณหญิง... หรือว่าคุณหญิงกำลังกังวลว่า 'รอยตำหนิ' บนสร้อยคอเส้นนั้นจะเด่นชัดเกินไปจนผู้คนสังเกตเห็น?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในกำมะหยี่ เธอหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ ขณะยืนเผชิญหน้ากับคุณหญิงศจีกลางห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาที่ดูจะห่างไกลออกไปเมื่อความเงียบงันเริ่มโรยตัวลงระหว่างคนทั้งสอง คุณหญิงศจีชะงักมือที่กำลังจัดดอกไม้บนโต๊ะจัดเลี้ยง ดวงตาที่ผ่านการแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงวาวโรจน์ขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา "รินรดา... ความมั่นใจของเธอนี่มันช่างน่าเหลือเชื่อจริงนะคะ" คุณหญิงวางแจกันลงช้าๆ "สังคมชั้นสูงไม่ได้วัดกันที่คำพูดลอยๆ หรอกค่ะ แต่วัดกันที่ว่าใคร 'จดจำ' รหัสลับของเกมนี้ได้แม่นยำกว่ากัน อย่าลืมสิคะว่าเธอกำลังก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่ที่คนอย่างเธอไม่มีวันเข้าใจ" "ความเข้าใจเหรอคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคุณหญิงกลายเป็นกลิ่นอับชื้นที่น่ารังเกียจในความรู้สึกของเธอ "ดิฉันอาจไม่เข้าใจเรื่องการวางตัวในสมาคม แต่ดิฉันเข้าใจเรื่อง 'บัญชีลับ' ที่ถูกส่งไปฟอกเงินผ่านมูลนิธิเด็กกำพร้าเมื่อห้าปีก่อนดีค่ะ โดยเฉพาะรายชื่อผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง... ที่บังเอิญมีลายเซ็นของคุณหญิงประทับอยู่ทุกหน้า" บรรยากาศรอบข้างราวกับถูกแช่แข็ง คุณหญิงศจีไม่ถอยหนี แต่ทว่ามือที่วางอยู่บนขอบโต๊ะเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ความตื่นตระหนกวูบผ่านดวงตาที่เจนโลก "เธอไปเอาของไร้สาระพวกนั้นมาจากไหน" เสียงของคุณหญิงลดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "คิดว่าการขู่ด้วยกระดาษแผ่นเดียวจะทำลายตระกูลที่ยืนหยัดมานับร้อยปีได้งั้นหรือ?" "กระดาษแผ่นเดียวอาจจะไม่มีค่า แต่ถ้ามันถูกส่งไปถึงมือนักข่าวที่พร้อมจะขุดคุ้ยความจริงอย่างภาคิน... ดิฉันเชื่อว่าภาพพจน์ 'แม่พระ' ของคุณหญิงคงจะดูหม่นหมองลงไม่น้อยนะคะ" มุมหนึ่งของห้องโถง ภาคินที่สวมบทบาทเป็นบริกรพนักงานเสิร์ฟกำลังมองเหตุการณ์ผ่านเงาสะท้อนของถาดเงิน เขาจับจ้องไปที่การสนทนาของทั้งคู่ มือของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้ว่ากุญแจที่รินรดาถืออยู่—รหัสลับในสมุดบันทึกที่เธอกู้คืนมาจากความทรงจำที่หายไป—กำลังจะไขประตูที่ขังความชั่วร้ายของตระกูลนี้ไว้มานานหลายทศวรรษ รินรดาไม่ได้รอให้คุณหญิงตอบโต้ เธอหมุนตัวเดินจากมาด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่ได้เพิ่งจุดชนวนระเบิดเวลาทิ้งไว้ เธอรู้ดีว่าในเกมการเมืองของสังคมชั้นสูง ผู้ที่คุมกฎไม่ใช่ผู้ที่ร่ำรวยที่สุด แต่คือผู้ที่ถือครอง 'ความลับ' ที่น่ารังเกียจที่สุดต่างหาก ทว่า ทันทีที่รินรดาเดินพ้นมุมเสาขนาดใหญ่เพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องรับรอง ความรู้สึกเย็นเฉียบก็แล่นพล่านไปตามสันหลัง เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาร่างของชายชุดดำที่คุ้นตาคนหนึ่งยืนดักหน้าอยู่ใต้โคมระย้าที่ส่องแสงสลัว "คุณหญิงศจีบอกว่า... ถ้าหนูยังไม่ยอมคืนสมุดเล่มนั้นดีๆ คืนนี้อาจจะมีคน 'หายไป' จากสังคมชั้นสูงอย่างถาวร" ชายผู้นั้นกล่าวด้วยเสียงราบเรียบก่อนจะล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นปลายกระบอกปืนสีดำสนิทชี้ตรงมาที่เธอ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายคนนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเธอ... เขามีรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังมือขวา รอยแผลเดียวกับที่เธอเคยเห็นในความทรงจำที่เลือนรางของเด็กหญิงตัวน้อยในค่ำคืนที่ไฟไหม้โรงพยาบาลเมื่อยี่สิบปีก่อน! "พี่ชาย... นี่พี่จริงๆ หรือคะ?" รินรดาหลุดปากออกมาด้วยความสั่นเครือ ในขณะที่นิ้วของชายคนนั้นเริ่มเหนี่ยวไกปืนอย่างเลือดเย็น เอมเมอรัลด์อายส์หวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากเล่ห์เหลี่ยมของเกมการเมืองในบทนี้อย่างเต็มอิ่มนะคะ