การกดดัน

“คุณคงไม่ได้คิดว่าความเงียบจะช่วยให้คุณรอดพ้นจากสายตาของฉันไปได้หรอกนะ รินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกของคุณหญิงศจีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกมะลิแห้งและกำยานราคาแพง ท่านไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหน้า หากแต่จ้องมองไปยังภาพวาดสีน้ำมันเก่าแก่บนผนังห้องด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รินรดาขยับตัวเล็กน้อย พยายามรวบรวมสมาธิ เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังของคุณหญิงผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ “ดิฉันไม่เข้าใจว่าคุณหญิงหมายถึงอะไร ดิฉันเพียงแค่ทำหน้าที่ของดิฉันให้ดีที่สุดเท่านั้นค่ะ” “หน้าที่?” คุณหญิงศจีแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ตัวหรูหรากลับมาเผชิญหน้า มือที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตประสานกันอย่างใจเย็น “หน้าที่ของเลขานุการส่วนตัว หรือหน้าที่ของ ‘สายลับ’ ที่คอยสืบเสาะเรื่องราวในอดีตที่ฉันอุตส่าห์ฝังกลบไว้จนมิดกันแน่?” หัวใจของรินรดาเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่เธอฝึกฝนที่จะซ่อนความตื่นตระหนกไว้ใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “ดิฉันไม่ทราบว่าคุณหญิงได้รับข้อมูลผิดพลาดมาจากที่ใด แต่ดิฉันไม่เคยคิดทำร้ายตระกูลที่คุณหญิงปกป้องเลยแม้แต่น้อย” “ข้อมูลผิดพลาดงั้นรึ...” คุณหญิงศจีลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูสูงศักดิ์เคลื่อนที่เข้าใกล้รินรดาทีละก้าวเหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม “คนอย่างฉันไม่เคยอาศัยข้อมูลที่ไร้ที่มา และยิ่งกว่านั้น... ฉันไม่เคยพลาดในสิ่งที่ฉันสงสัย โดยเฉพาะเมื่อฉันเห็นร่องรอยการติดต่อระหว่างเธอกับนายภาคิน... นักข่าวตกอับคนนั้น” ชื่อของภาคินทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากาก แต่เธอเลือกที่จะนิ่งเฉย “ดิฉันติดต่อเขาในฐานะคนรู้จักทั่วไป คุณหญิงคงไม่ได้คิดว่าการมีสังคมจะเป็นความผิดร้ายแรงหรอกนะคะ” “สังคมหรือการสมรู้ร่วมคิด?” คุณหญิงโน้มตัวลงมาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายของผู้หญิงเบื้องหน้า “รินรดา... ฉันเห็นแฟ้มเอกสารชุดนั้นแล้ว บนโต๊ะทำงานของเธอเมื่อคืนนี้ มันเป็นเอกสารที่ฉันสั่งทำลายไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน เธอไปเอามาจากไหน หรือควรจะถามว่า... ใครเป็นคนส่งให้เธอกันแน่?” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาพยายามนึกหาคำแก้ตัวที่แนบเนียนที่สุด แต่สมองกลับว่างเปล่า ความทรงจำที่เป็นเหมือนเศษกระจกแตกละเอียดแวบเข้ามาในหัวภาพใบหน้าของเด็กหญิงคนหนึ่งในสายหมอกคอยตามหลอกหลอนเธอมาตลอดหลายสัปดาห์ “ดิฉัน... ดิฉันพบมันโดยบังเอิญในห้องเก็บของที่เรือนพักท้ายสวนค่ะ” รินรดาโกหกคำโตอย่างรักษาระดับเสียงให้คงที่ที่สุด คุณหญิงศจีหรี่ตาลง มองทะลุเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า เหมือนจะควานหาความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ “บังเอิญงั้นรึ? น่าสนใจ... ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ฉันอยากให้เธอพาฉันไปที่ห้องเก็บของนั่นหน่อย ฉันอยากจะรู้เหลือเกินว่าความบังเอิญของเธอมันมีขอบเขตแค่ไหน” รินรดาหน้าซีดเผือด ห้องเก็บของนั่นเป็นเพียงสถานที่ที่เธอสมมติขึ้นมา หากพาคุณหญิงไป เธอจะต้องถูกเปิดโปงแน่ๆ “ไม่สะดวกหรือ?” คุณหญิงศจีเอื้อมมือมาจับคางของรินรดา บีบเบาๆ แต่หนักแน่น “หรือว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้างของคนที่ไม่ยอมรับความจริง?” ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและกระหืดกระหอบ รินรดารีบดึงตัวออกมาจากพันธนาการของคุณหญิงทันที “มีเรื่องด่วนค่ะคุณหญิง!” เสียงแม่บ้านประจำตัวดังลอดเข้ามา “นายภาคิน... เขาบุกเข้ามาถึงที่หน้าคฤหาสน์แล้วค่ะ เขาบอกว่ามีหลักฐานชิ้นสำคัญเกี่ยวกับเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อยี่สิบปีก่อนมาแลกเปลี่ยนกับรินรดา!” ดวงตาของคุณหญิงศจีวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ท่านหันไปมองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม “ดูเหมือนว่า ‘เพื่อน’ ของเธอจะใจร้อนกว่าที่คิดนะรินรดา... ในเมื่อเขาเอาความตายมาส่งถึงที่หน้าบ้านแบบนี้ ฉันก็คงไม่ต้องเกรงใจใครอีกต่อไป... ไปเตรียมตัวให้พร้อม เพราะหลังจากจบเรื่องนี้ ชีวิตของเธอที่นี่... จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป” รินรดามองแผ่นหลังของคุณหญิงศจีที่เดินผ่านไปพร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมา ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความสั้นๆ จากภาคินที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน ‘หนีไปจากที่นั่นซะ ศจีไม่ได้มาคนเดียว เธอกำลังถูกซ้อนแผน และคนที่กำลังเดินเข้ามาหาคุณตอนนี้... คือคนที่คุณกลัวที่สุดในวัยเด็ก’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับรินรดาในสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจเช่นนี้นะคะ เอมเมอรัลด์อายส์