บทสรุปบทนำ

“ถ้าเราก้าวเท้าออกจากประตูบานนี้ไป สิ่งที่เราเคยเป็น... จะไม่มีวันย้อนกลับมาอีกนะ ริน” เสียงของภาคินแหบพร่า ทว่าหนักแน่นพอจะแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับห้องพักแคบๆ ในโรงแรมม่านรูดเก่าๆ แห่งนี้ กลิ่นอับชื้นของพรมและคราบเขม่าควันจากไฟแช็กที่เขากำลังหมุนเล่นในมือไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกที่แตกร้าวเป็นทางยาว เธอจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในนั้น—หญิงสาวผู้สูญเสียเศษเสี้ยวความทรงจำ และกำลังถูกไล่ล่าจากอดีตที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจถ่องแท้ เธอหันกลับมา สบสายตากับชายหนุ่มที่เฝ้ามองเธอมาตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ดวงตาของภาคินมีร่องรอยของความอ่อนล้า แต่แฝงไว้ด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่เธอคุ้นเคย “ฉันรู้ค่ะภาคิน” รินรดาตอบกลับ เสียงของเธอเรียบเฉย ทว่ามือที่กำชายเสื้อแน่นจนขึ้นข้อขาวกลับฟ้องความรู้สึกที่แท้จริง “แต่สิ่งที่รออยู่ตรงหน้า... มันสำคัญกว่าชีวิตที่ฉันเคยพยายามทำเป็นลืมมาตลอด ยิ่งเราวิ่งหนี คุณหญิงศจีก็ยิ่งมีอำนาจในการบิดเบือนความจริงมากขึ้นเท่านั้น” ภาคินลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นกาแฟจางๆ จากแก้วกระดาษบนโต๊ะอบอวลอยู่ในอากาศ เขาไม่ได้สัมผัสตัวเธอ เพียงแต่ยืนอยู่ใกล้พอที่จะรู้สึกถึงไอความร้อนจากร่างกาย “คุณหญิงไม่ได้แค่ปกป้องชื่อเสียงตระกูลหรอกนะริน” เขาพึมพำ น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงเหมือนกำลังบอกความลับที่น่ากลัวที่สุด “สิ่งที่แกปกป้องคือ ‘รากฐาน’ ที่ถูกสร้างขึ้นบนซากศพของคนบริสุทธิ์... ซึ่งถ้าเราขุดมันขึ้นมา เราอาจจะเป็นศพรายต่อไป” “แล้วคุณจะถอยไหมคะ?” รินรดาถาม สบตาดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่ลดละ “ถ้าคุณจะถอยตอนนี้ ฉันจะไม่ว่าอะไรเลย นี่มันเกินหน้าที่นักข่าวอิสระไปมากแล้ว” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสนุกสนาน เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะที่ขอบโต๊ะจนเสียงไม้ลั่นเบาๆ “คำว่า ‘นักข่าวอิสระ’ มันเป็นแค่หน้ากากที่ผมใส่ไว้เพื่อความบันเทิงส่วนตัว แต่ความจริงที่ผมได้รับมาตลอดการติดตามเรื่องของคุณ... มันทำให้ผมตระหนักได้ว่า โลกที่สวยงามที่คุณหญิงศจีสร้างขึ้น มันต้องพังลงด้วยมือของเรา” เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ใต้ฟูกที่นอนออกมาวางลงบนโต๊ะ “นี่คือข้อมูลวงในเรื่องบัญชีธนาคารต่างประเทศที่เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน หากเราเปิดเผยมันต่อสาธารณะ รัศมีอำนาจของคุณหญิงจะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านทันที แต่ปัญหาก็คือ... คนที่จะส่งต่อเอกสารนี้ให้สำนักข่าวหลัก หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อคืน” รินรดามองซองเอกสารนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความทรงจำวัยเด็กที่เคยเลือนรางคล้ายจะหมุนวนกลับมาเป็นภาพซ้อนทับ เธอเห็นภาพคฤหาสน์หลังใหญ่ เห็นเงาร่างของหญิงสูงศักดิ์ในชุดดำสนิท และเสียงร้องไห้ที่ดังก้องอยู่ในม่านหมอกแห่งความทรงจำ “คนนั้นคือคนของฝ่ายเราไม่ใช่หรือคะ?” เธอถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “ใช่... และนั่นแปลว่าเราถูกหักหลังตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” ภาคินตอบพลางคว้าเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมาสวม “เราต้องเปลี่ยนแผน ริน คุณต้องจำให้ได้ว่าในคืนนั้น... สิ่งที่อยู่ในมือคุณคืออะไรกันแน่ ไม่ใช่แค่เอกสาร แต่เป็น ‘กุญแจ’ ที่คนทั้งตระกูลนั้นยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อช่วงชิงไป” รินรดาหลับตาลง พยายามควานหาเศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไป ภาพของสร้อยคอรูปหยดน้ำที่มีกลไกซ่อนอยู่ปรากฏขึ้นในมิติจิต เธอลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาของเธอฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุม “ฉันจำได้แล้วค่ะภาคิน... กุญแจดอกนั้นไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ แต่มันอยู่กับคนที่ฉันไว้ใจที่สุด... และเขาก็คือคนที่เพิ่งจะทรยศเราไปเมื่อกี้” ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะก้าวออกไปจากห้องนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างใจเย็น ไม่ใช่เสียงเคาะแบบเร่งรีบของศัตรู แต่เป็นจังหวะที่จงใจให้คนข้างในรู้สึกหวาดหวั่น ภาคินคว้าปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากเอวทันที รินรดากั้นลมหายใจ ดวงตาจับจ้องไปที่ลูกบิดประตูที่ค่อยๆ หมุนช้าๆ ประตูเปิดออก... ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเรียบกริบ เขาคือคนที่รินรดาเคยเชื่อมั่นที่สุดว่าเป็นเพื่อนสนิท แต่ในมือของเขากลับถือปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของเธอ “ขอโทษทีนะรินรดา” ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “คุณหญิงส่งของขวัญมาให้รับตัวคุณกลับบ้าน... แบบที่ไม่มีวันหวนกลับ” ภาคินพุ่งตัวเข้าใส่ทันทีพร้อมกับเสียงคำรามในลำคอ แต่ในจังหวะนั้นเอง... เงาร่างของชายชุดดำอีกนับสิบก็กรูเข้ามาจากโถงทางเดิน ปิดกั้นทางออกทุกเส้นทาง ทิ้งให้รินรดาตกอยู่ในวงล้อมที่ไม่มีทางหนีพ้น รินรดามองดูศัตรูที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันไปสบตากับภาคินที่กำลังเสียเปรียบ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของสมรภูมิที่แท้จริง และเธอก็พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้สิ้นซาก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความเข้มข้นของรินรดาและภาคินในบทนี้ด้วยกันนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์