บาดแผลที่ได้รับ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศยามวิกาลช่างน่าสะอิดสะเอียน รินรดายืนตัวสั่นเทา มือของเธอเปื้อนคราบสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจากหัวไหล่ของภาคิน ชายหนุ่มกัดฟันแน่นจนเห็นสันกรามชัดเจน ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ “หยุดมองด้วยสายตาแบบนั้นสักทีริน... ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก” เสียงทุ้มของเขาแหบพร่าและขาดห้วง แต่นัยน์ตายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเหมือนจะอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ “อย่าปากดีนะคะภาคิน!” รินรดาตวาดกลับ ทั้งที่เสียงของเธอสั่นเครือ “ถ้านายไม่เอาตัวเข้ามารับมีดเล่มนั้น... คนที่ควรจะนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนี้คือฉัน ไม่ใช่คนโง่ที่เอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้!” ภาคินแค่นยิ้ม มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด “ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น วันนี้ความลับเรื่องตระกูลของคุณหญิงศจีก็คงกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครได้รู้อีกต่อไป... แล้วคุณจะตามหาอดีตที่หายไปเจอได้ยังไง” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของภาคินที่ดังแข่งกับเสียงจิ้งหรีดเรไรในความมืด รินรดาพยายามใช้ผ้าพันแผลที่ติดตัวมาพันรอบหัวไหล่ของเขาอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือของเธอสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่มันคือความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไหว “คุณหญิงศจีไม่มีทางปล่อยเราไปง่ายๆ แน่” ภาคินพึมพำขณะมองไปที่พุ่มไม้ทึบด้านนอกหน้าต่างเรือนพักร้าง “คนของเขากำลังตามล่าเรา และสิ่งที่ฉันเก็บมาได้จากกระเป๋าเสื้อผู้ชายคนนั้น... มันอาจเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้คุณหญิงถึงคราวล่มจม” รินรดาชะงักมือที่กำลังมัดปมผ้า “หลักฐานนั่นมันมีค่ากว่าชีวิตของนายงั้นหรือคะ? ภาคิน... ฉันต้องการรู้ความจริง แต่ฉันไม่ต้องการแลกมันด้วยชีวิตใครทั้งนั้น โดยเฉพาะนาย” ประโยคนั้นทำให้ภาคินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า สายตาที่เคยเด็ดขาดกลับมีความอ่อนโยนแฝงอยู่เบื้องลึก “ริน... ตั้งแต่วันที่ผมตัดสินใจก้าวเข้ามาในชีวิตคุณ ผมรู้อยู่แล้วว่าปลายทางมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ถ้าความตายของผมจะทำให้คุณหลุดพ้นจากเงื้อมมือของคุณหญิงได้ มันก็นับว่าคุ้มค่า” “หุบปากเดี๋ยวนี้!” รินรดาสวนทันควัน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา “ถ้านายตาย ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง... และฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณหญิงศจีด้วย!” รินรดาพยุงภาคินให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เป้าหมายของพวกเขาคือการไปให้ถึงรถที่จอดหลบไว้ในซอยแคบ แต่ทว่าเพียงแค่ก้าวออกจากเรือนพักร้าง แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาปิดล้อมเส้นทางก็สาดเข้าตาจนต้องยกมือขึ้นบัง เสียงเครื่องยนต์ดับลง ตามด้วยเสียงปิดประตูรถที่ดังสนั่นปานเสียงประกาศิตจากนรก ร่างสูงสง่าของคุณหญิงศจีเดินลงมาจากรถ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความอำมหิตซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มบางๆ เธอกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยความสมเพช “เหนื่อยกันหน่อยไหมคะ ทั้งคู่เลย” คุณหญิงศจีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “รินรดา... เธอเป็นเด็กที่ดื้อรั้นจริงๆ ฉันเคยเตือนเธอแล้วนะว่าบางเรื่อง... ปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับกาลเวลาน่าจะดีกว่า” ภาคินพยายามยืนหยัด แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากความเจ็บปวด “คุณหญิงครับ... ปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์ หลักฐานที่ผมมีอยู่ในมือน่ะ มันมากพอที่จะทำให้ตระกูลของคุณพังพินาศได้ในชั่วข้ามคืน” คุณหญิงศจีหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “หลักฐานงั้นหรือ? นายแน่ใจเหรอว่าสิ่งที่อยู่ในมือถือนั่นคือความจริง... ไม่ใช่แค่กับดักที่ฉันวางไว้เพื่อให้คนโง่ๆ อย่างนายเดินเข้ามาหาความตายเอง” ทันใดนั้นเอง ภาคินก้มลงมองกระเป๋าเสื้อของตนด้วยความตกใจ เมื่อพบว่ามีเสียงสัญญาณดัง 'ติ๊ด' เบาๆ ลอดออกมาจากซองเอกสารที่เขาเพิ่งฉกมาได้จากเหตุการณ์ตะลุมบอน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ จากรอยแยกของแฟ้มเอกสารนั้น ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังของรินรดา นี่ไม่ใช่เอกสารลับ แต่มันคืออุปกรณ์จุดชนวนระเบิดขนาดจิ๋วที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอหันไปมองคุณหญิงศจีที่กำลังยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันกลับมามองภาคินที่เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังถือสิ่งที่สามารถปลิดชีพพวกเขาได้ในเสี้ยววินาที “วิ่ง!” ภาคินตะโกนสุดเสียงพร้อมกับผลักรินรดาออกไปให้พ้นทาง ก่อนที่เสียงระเบิดกัมปนาทจะฉีกกระชากความเงียบของราตรีนี้ให้แหลกสลายไปพร้อมกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นกลางความมืดมิด เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรินรดาและภาคินในตอนนี้นะคะ