เบาะแสจากต่างแดน

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบหน้าจอแล็ปท็อปจนเกิดแสงสะท้อนระยิบในดวงตาของรินรดา นิ้วเรียวบางภายใต้เสื้อถักไหมพรมเนื้อนุ่มกำลังเลื่อนเคอร์เซอร์ไปบนหน้าต่างวิดีโอคอลที่ค้างอยู่ ข้อความแชทจากปลายทางเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังคงกระตุกหัวใจเธอให้เต้นผิดจังหวะ — *'ฉันมีสิ่งที่พวกคุณตามหา แต่เราต้องคุยกันแบบปลอดภัยที่สุด'* เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่านุ่มนวลดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดสดใหม่ ภาคินวางแก้วกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง ใกล้กับกองแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าที่รินรดาใช้เวลาทั้งคืนในการแกะรอย "คุณยังไม่ได้นอนเลยสินะคะ" ภาคินทักขึ้น น้ำเสียงของเขามีความห่วงใยเจืออยู่จางๆ ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายแววเคร่งเครียดไม่แพ้กัน รินรดาละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ หันไปสบตาชายหนุ่ม เธอยิ้มรับบางเบา "นอนไม่หลับหรอกค่ะ ภาคิน... โดยเฉพาะหลังจากที่เราได้ยินเสียงของ 'คุณวิภา' ผ่านโทรศัพท์เมื่อตอนค่ำ ผู้หญิงคนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสี่ปีមុន กำลังจะติดต่อเราผ่านช่องทางนี้" หน้าจอแล็ปท็อปสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่ภาพวิดีโอคอลจะเชื่อมต่อ สัญญาณอินเทอร์เน็ตจากเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ค่อนข้าง不稳定 (ไม่เสถียร) ภาพที่ปรากฏจึงเป็นเพียงเงาสลัวของหญิงสาววัยกลางคน ใบหน้าของเธอบดบังอยู่ภายใต้ความมืดของห้องพัก มีเพียงแสงไฟจากถนนด้านนอกที่สาดเข้ามาช่วยขับเน้นให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง "คุณรินรดา... และคุณภาคินใช่ไหมคะ" เสียงปลายสายแหบพร่าและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ราวกับเธอกำลังกลัวว่าจะมีใครบางคนแอบฟังอยู่หลังประตู "ใช่ค่ะคุณวิภา ดิฉันกับภาคินอยู่ที่นี่ เราปลอดภัย และไม่มีใครรู้เรื่องนี้ค่ะ คุณพูดมาเถอะค่ะว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น... คืนที่ตระกูลของฉันพยายามปกปิดความจริง" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความสั่นไหวในอก วิภาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง "ความจริงเหรอคะ... คุณคิดว่าคุณหญิงศจีเป็นแค่ผู้หญิงใจร้ายธรรมดาๆ งั้นเหรอคะ คุณรินรดา คุณกำลังเล่นอยู่กับปีศาจที่สวมหน้ากากนักบุญ ดิฉันเป็นแค่คนรับใช้เก่าแก่ที่บังเอิญไปเห็น 'สิ่งที่ไม่ควรเห็น' เข้า" ภาคินโน้มตัวเข้าใกล้หน้าจอมากขึ้น มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ของรินรดาอย่างให้กำลังใจ "สิ่งที่คุณเห็นมันคืออะไรครับคุณวิภา เอกสารชุดนั้น หรือว่า... เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพ่อแม่คุณรินรดา" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่และเสียงระเบิดของสัญญาณรบกวน ก่อนที่วิภาจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงจนน่ากลัว "มันไม่ใช่แค่เอกสารการเงินค่ะ... แต่มันคือเทปบันทึกเสียงในคืนที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น คุณหญิงศจีเป็นคนสั่งการ... ดิฉันแอบก๊อปปี้ไฟล์นั้นไว้ก่อนจะหนีมาต่างประเทศ และตอนนี้... ดิฉันส่งมันเข้าอีเมลสำรองของคุณแล้ว" ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้น หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นิ้วมือเย็นเฉียบเมื่อได้ยินความจริงที่รอคอยมาครึ่งชีวิตกำลังจะถูกเปิดเผย "เช็คเมลเลยครับรินรดา" ภาคินเร่งเร้าด้วยความตื่นตัว รินรดาไม่รอช้า เธอกดเปิดโปรแกรมรับส่งอีเมลทันที ไฟล์แนบขนาดใหญ่ชื่อ 'Truth_4_Years_Ago.zip' ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะคลิกดาวน์โหลดนั้นเอง... ภาพวิดีโอคอลของวิภาบนหน้าจอก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง เสียงกรีดแหลมสูงหลุดออกมาจากลำโพง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุบประตูดังสนั่นจากอีกซีกโลก *ปัง! ปัง! ปัง!* "ว้าย! พวกมันตามมาเจอได้ยังไง! ปล่อยฉันนะ! ช่วย..." เสียงกรีดร้องของวิภาขาดหายไปกลางคัน หน้าจอดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิทและข้อความแจ้งเตือนสีแดงเด่นชัดว่า *'Connection Lost'* รินรดานั่งนิ่งค้าง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ลมหายใจสะดุดกักไว้ที่ลำคอ ภาคินผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของเขาซีดเผือก ดวงตากวาดมองไปรอบห้องพักที่เงียบสงัดราวกับระแวงว่าจะมีใครโผล่เข้ามา ทว่า สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ คือเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นจากแล็ปท็อป... ไม่ใช่จากวิภา แต่เป็นอีเมลปริศนาที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากบุคคลที่พวกเขารู้จักดีที่สุด ชื่อผู้ส่ง: *Chaji_Official* หัวข้อ: *'หลานรัก... ของขวัญต้อนรับการกลับมา สนุกไหมคะ?'* เอมเมอรัลด์อายส์หวังว่าตอนนี้จะสร้างความระทึกใจให้รี้ดเดอร์ทุกท่านนะคะ