คำสัญญาในคืนฝนตก

"คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความเงียบงันมันกัดกินหัวใจคนเราได้มากแค่ไหน... ภาคิน" เสียงของรินรดาราวกับจะแตกสลายไปกับสายฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานเก่าคร่ำครึริมแม่น้ำ ปลายปากกาในมือของเธอหยุดชะงักลงบนกระดาษร่างเอกสารสำคัญที่เชื่อมโยงไปถึงบัญชีลับของคุณหญิงศจี หยดน้ำตาไม่ได้ร่วงหล่นลงมา—เพราะความเจ็บปวดระดับนี้ลึกเกินกว่าจะขับออกมาเป็นหยดน้ำตา รินรดายังคงนั่งหลังตรง ไหล่บางห่อเข้าหากันเล็กน้อยภายใต้เสื้อคาร์ดิแกนสีเทาเข้ม สะท้อนความเหนื่อยล้าสะสมจากการวิ่งไล่เงาแห่งอดีตที่บดบังชีวิตเธอมาตลอดครึ่งค่อนชีวิต ภาคินไม่ได้ขยับตัวเข้าหาทันที เขายืนพิงกรอบประตู กอดอกมองหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งห่วงใย เจ็บปวด และมั่นคงอย่างยิ่งยวด เสื้อเชิ้ตสีขาวของชายหนุ่มชุ่มไปด้วยละอองฝนบางส่วนจากการที่เขาเพิ่งฝ่าสายฝนกลับมาจากเบาะแสชิ้นสุดท้ายที่ท่าเรือ แต่เขากลับไม่สนใจความหนาวเย็นนั้นเลยแม้แต่น้อย "ผมอาจจะไม่เข้าใจทั้งหมดว่ารินต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง..." ภาคินก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ฝ่าเท้าเหยียบลงบนพื้นไม้เก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ "แต่ผมรู้... ว่าผมไม่อยากเห็นรินต้องหันหลังให้โลกใบนี้แล้วยืนหยัดสู้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมเข้มที่สะท้อนภาพเงาของเธอเองอยู่ในนั้น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืนพายุโหมกระหน่ำ สายฝนด้านนอกยังคงคำรามก้อง ราวกับโลกกำลังพยายามกลบเสียงในหัวของพวกเขา แต่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ กลับมีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกันอย่างเชื่องช้า "คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องของฉันนะ ภาคิน..." เสียงของเธอลดระดับลงเหลือเพียงเสียงกระซิบ รินรดาก้มมองเรียวนิ้วของตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อย "คุณหญิงศจีไม่ใช่คนที่จะยอมรามือแค่เพราะเรามีหลักฐานชิ้นนี้... ผู้หญิงคนนั้นพร้อมจะทำลายทุกอย่าง แม้กระทั่งคนที่อยู่รอบตัวเรา" ภาคินโน้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่หลังมือของรินรดา ความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ชักมือหนี ชายหนุ่มทอดสายตาลึกล้ำ ราวกับจะสะกดให้ความหวาดกลัวทั้งหมดในใจเธอมลายหายไป "ถ้าความเสี่ยงนั้นหมายถึงการได้ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อปกป้องผู้หญิงที่ผมรัก..." ภาคินหยุดเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทุ้มนุ่มจนหัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ผมก็ยินดีจะแลกด้วยทุกสิ่งที่มี ริน... มองหน้าผมสิครับ... อ๊ะ... มองหน้าผมนะ" เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเกือบเผลอใช้คำพูดที่ไม่เป็นไปตามความคุ้นเคย แต่สายตายังคงจริงจังไม่เสื่อมคลาย "คุณจำสัญญาที่เราให้ไว้เมื่อตอนที่เราอยู่ที่สถานสงเคราะห์เก่าได้ไหม?" คำถามนั้นทำให้รินรดานิ่งงัง ภาพความทรงจำเลือนรางที่เธอพยายามไขว่คว้ามาตลอดแต่ก็หลุดลอยไปราวกับควันไฟ ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในหัวใจ *“ไม่ว่าวันข้างหน้าเราจะต้องเจอพายุร้ายแค่ไหน... เราจะไม่มีวันปล่อยมือกัน”* เสียงเด็กหญิงและเด็กชายในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด รินรดากะพริบตาช้าๆ เพื่อไล่ม่านน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยขึ้นมาบังการมองเห็น ความจริงที่ว่า ภาคินคือเด็กผู้ชายคนนั้น—คนที่เคยจับมือเธอวิ่งหนีความหวาดกลัวในคืนฝนตกเมื่อสิบกว่าปีก่อน—สายใยที่ขาดหายไปถูกถักทอขึ้นใหม่อย่างแน่นหนาในวินาทีนี้เอง "คุณ... จำได้..." เสียงของรินรดาสั่นพร่า น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบหลังมือของเธอเอง ภาคินไม่รอช้า ชายหนุ่มย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นไม้เบื้องหน้ารินรดา มือทั้งสองข้างกุมมือเรียวบางของเธอไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงทั้งหมดที่เขามี "ผมใช้เวลาค่อนชีวิตตามหาผู้หญิงคนนี้... ตามหาความทรงจำที่เราเคยมีร่วมกัน" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอารมณ์ความรู้สึกที่อัดแน่น "และตอนนี้ เมื่อผมได้พบรินแล้ว ผมไม่มีวันยอมปล่อยให้ความกลัวหรืออำนาจมืดใดๆ มาพรากเราจากกันอีกเด็ดขาด ต่อให้พรุ่งนี้ฟ้าจะถล่มลงมา หรือคุณหญิงศจีจะส่งใครมาขัดขวางเรา... จำไว้ริน... ผมจะอยู่ตรงนี้ เคียงข้างคุณ ไม่ว่าลมหายใจสุดท้ายของผมจะอยู่ที่ไหนก็ตาม" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายฝนที่สาดซัดกระหน่ำอยู่ภายนอก ทว่าภายในห้องนี้ กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและพลังอันแรงกล้าแห่งความผูกพัน รินรดามองลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอเห็นความจริงใจ ความเด็ดเดี่ยว และความรักที่บริสุทธิ์ไร้เงื่อนงำ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นด้วยความเครียด คลี่Eยิ้มออกมาบางเบา—รอยยิ้มแรกในรอบหลายเดือนที่งดงามที่สุดเท่าที่ภาคินเคยเห็นมา "ถ้าอย่างนั้น..." รินรดากล่าวเสียงนุ่ม แววตาฉายประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญขึ้นมาอีกครั้ง "เรามาลุยไป1ด้วยกันค่ะ ภาคิน... ไม่ว่าจุดจบจะคืออะไร ฉันจะไม่หนีอีกต่อไปแล้ว" ภาคินแย้มยิ้มกว้างด้วยความโล่งใจและตื้นตันใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวอย่างช้าๆ เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ แต่รินรดากลับหลับตาลงพยักหน้ารับเบาๆ ริมฝีปากของทั้งสองประทับเข้าหากันอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรัก ความมุ่งมั่น และคำมั่นสัญญาที่ผูกพันดวงวิญญาณทั้งสองดวงไว้ด้วยกันชั่วนิรันดร์ ทว่า... ในขณะที่ริมฝีปากกำลังผละออกจากกันด้วยความอาลัยอาวรณ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่หน้าประตูห้องพัก พร้อมกับเสียงเคาะรุนแรงสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ตามมาด้วยเสียงทุบประตูด้วยพละกำลังมหาศาล และเสียงตะโกนอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ตำรวจกองปราบ! คุณรินรดา และคุณภาคิน... พวกคุณตกเป็นผู้ต้องหาในคดีฆาตกรรมอำพราง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความรักและความลับนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ "เอมเมอรัลด์อายส์"