เสียงจากอดีต

"อย่ากดเปิด... ริน ถ้านั่นคือเสียงสุดท้ายของเขา เราไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกนะ" น้ำเสียงของภาคินแหบพร่าผิดไปจากปกติ มือหนาที่วางอยู่บนขอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวเข้มสั่นเทาเล็กน้อย สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่รินรดา แต่มองลึกลงไปในเปลือกพลาสติกของเครื่องบันทึกเสียงรุ่นเก่าที่เพิ่งได้รับมาจากแหล่งข่าวลับเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน รินรดานิ่งงัน ปลายนิ้วเรียวของเธอสัมผัสเบาๆ ที่ปุ่มกดสีเงินซึ่งสึกกร่อนตามกาลเวลา หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงจนเกือบจะเจ็บหน้าอก เธอรู้ดีว่าคำเตือนของภาคินนั้นหมายถึงอะไร หากเสียงในนี้คือความจริงที่เธอพยายามขุดคุ้ยมาตลอดแปดปี ชีวิตที่เธอสร้างขึ้นบนกองซากปรักหักพังของความทรงจำอาจจะพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี "ความยุติธรรมไม่ได้มีไว้ให้คนขี้ขลาดค่ะ ภาคิน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน "ถ้าหนูไม่ฟังวันนี้ หนูก็ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตากระเบื้องที่คนบางคนเชิดไปมาตามใจชอบหรอกนะคะ" นิ้วเรียวกดลงไปอย่างหนักแน่น เสียง 'แกร๊ก' ของกลไกการทำงานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วห้องทำงานแคบๆ ของภาคิน ลมหายใจของทั้งคู่ดูเหมือนจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่คลื่นเสียงซ่าที่เกิดจากแม่เหล็กเสื่อมสภาพจะดังแทรกเข้ามา ตามด้วยเสียงลมหายใจสั่นสะท้านของใครบางคน... คนที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของ 'พ่อ' *“ศจี... พอเถอะ ผมไม่ยอมให้คุณทำแบบนี้แน่ ทุกอย่างมันเลยเถิดมาไกลเกินไปแล้ว”* เสียงของคุณหญิงศจีแทรกขึ้นมาทันควัน มันไม่ใช่เสียงที่เยือกเย็นเหมือนภาพลักษณ์ที่เธอสร้างขึ้นในงานสังคม แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและสั่นประสาท *“เลยเถิดงั้นหรือคะ? คุณเลือกเองนะที่พาพวกมันเข้ามาในชีวิตเรา... ถ้ากำจัดขยะพวกนี้ทิ้งไม่ได้ ก็อย่ามาเรียกร้องความสงบจากฉัน!”* เสียงปะทะกันของสิ่งของชิ้นใหญ่ ตามด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่รินรดาแทบจะทนฟังไม่ได้ ร่างกายของหญิงสาวทรุดลงกับเก้าอี้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ภาคินคว้ามือเธอไว้แน่น ความเย็นจากฝ่ามือของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงโลกแห่งความเป็นจริงเพียงสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ *“ฉันให้โอกาสคุณแล้วรินดา...”* เสียงของคุณหญิงศจีในคลิปนั้นช่างเลือดเย็นเหลือเกิน *“เก็บความลับนี้ลงหลุมไปพร้อมกับคุณเถอะ อย่าให้ลูกสาวของคุณต้องมารับรู้เลยว่า... สิ่งที่แม่ของเขาทำลงไปในคืนนั้น มันน่าสมเพชแค่ไหน”* เสียงปืนดังสนั่นก้องขึ้นหนึ่งนัด ตามด้วยเสียงวัตถุหนักตกลงสู่พื้นดิน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านพงหญ้าที่ดูแห้งแล้งและเวิ้งว้างในโสตประสาท รินรดาตัวสั่นเทา รอยน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนโดยที่เธอไม่รู้ตัว ความทรงจำที่เคยพร่าเลือนเริ่มปะติดปะต่อเป็นรูปเป็นร่าง ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นที่เธอพยายามกดทับไว้ด้วยความกลัวค่อยๆ เปิดเผยธาตุแท้ที่น่ารังเกียจออกมา "แม่..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "แม่ไม่ได้เป็นเหยื่อ... แต่แม่คือคนที่ลั่นไกนั่นเอง" ภาคินมองรินรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ แต่ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปปลอบประโลม เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างจังหวะที่เด็ดขาดและหนักแน่น ทั้งสองหันไปมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง เพราะในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ ไม่มีใครควรจะรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ เสียงเปิดประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่รินรดาคุ้นเคยเป็นอย่างดีแตะจมูกทันที เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ผิดวัยแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกเย็นสันหลัง คุณหญิงศจีเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าพวกเขา ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววของความเกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอมองดูเครื่องบันทึกเสียงที่วางอยู่บนโต๊ะราวกับเห็นของเล่นไร้ค่า "ฟังจบแล้วหรือคะ รินรดา?" คุณหญิงศจีเอ่ยเสียงเรียบพลางลูบถุงมือหนังของตนเอง "เสียดายนะที่คลิปนั้นมันยังบันทึกไม่ครบ... เพราะยังมีอีกเสียงหนึ่งที่หล่อนลืมไปว่ามันดังก้องอยู่ในคืนนั้นด้วย" คุณหญิงศจีโน้มตัวลงมาใกล้รินรดาจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของหญิงวัยกลางคน ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น "เสียงร้องของหล่อนเอง... ในวันที่หล่อนนั่นแหละที่เป็นคนส่งปืนเล่มนั้นให้แม่ของหล่อนเหนี่ยวไก" รินรดาหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ ความทรงจำภาพสุดท้ายที่จมหายไปในม่านหมอกกลับมาเด่นชัดเหมือนคมมีดบาดลึกเข้าที่หัวใจ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ยืนอยู่หลังคุณหญิงศจี—บุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่คืนนั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลวงนี้ไปกับรินรดานะคะ